null Beeld

PREMIUM

De Dag Nadat 37 – Mijn zoon (12) na een wespensteek in het ziekenhuis belandde

Marijke (41): “Ik word wakker en denk meteen: Gert-Jan! Hoe is het met mijn 12-jarige zoon? Het liefst zou ik direct het UMCG bellen, maar dan komen mijn man en drie jongste kinderen het slaapdeel van onze tent in en zingen me enthousiast toe."

"Lang zal ze leven! Ik ben jarig vandaag, maar het voelt raar zonder mijn zoon. Vandaag komt hij uit het ziekenhuis. Dat hij er straks weer is, is mijn mooiste cadeau. Niet het mobieltje waarvoor we gister naar Groningen gingen. Ik zie ons nog lopen met z’n zessen, op weg naar de telefoonwinkel. Ter hoogte van de supermarkt slaakte Gert-Jan een pijnkreet, op de grond zag ik een bij of wesp. Omdat een oor uitzuigen lastig is, liep ik de supermarkt in om ijs te halen. Ik ben verpleegkundige en weet dat koelen goed is, het gif verspreidt zich dan minder snel. Toen we verder liepen, verschenen er rode vlekken op Gert-Jans benen. Dit is niet goed, besefte ik. Daarom haalde ik antihistamine en een flesje water bij een drogisterij, wat ik aan Gert-Jan gaf. Bij de telefoonwinkel ging mijn normaalgesproken drukke zoon in een hoekje op de grond zitten. Toen we nog wat later op de trap bij het stadhuis met z’n allen kibbeling aten en Gert-Jan, die gék is op kibbeling, niets hoefde, besloot ik het ziekenhuis te bellen.

Ambulance

Ik belde vier keer, maar werd steeds doorverbonden met de verkeerde afdeling. Gelukkig kwam er toen nét een ambulance aanrijden. Ik vroeg de broeders, die op het punt stonden te gaan lunchen, of zij misschien contact met het ziekenhuis konden krijgen. 'Kom maar hier met de jongen’, zeiden ze. Gert-Jan kreeg een injectie met een epi-pen, ze legden een infuus aan voor extra vocht en belden de meldkamer. We moesten meteen komen. Zaten we ineens in een ambulance op die mooie dag.

Na het zingen en de cadeautjes bel ik het ziekenhuis. Alles is goed, gelukkig. Ik vertel de verpleegkundige dat Gert-Jan straks als verrassing door zijn opa wordt opgehaald. Wat zal hij blij zijn als hij zijn opa ziet! Zoals ik gisteren zó blij was om mijn ouders te zien bij terugkomst op de camping. Ze wilden me verrassen voor mijn verjaardag. Zo fijn om na die lange, emotionele dag mijn moeders armen om me heen te voelen.

112

Terwijl ik aan mijn ouders denk, komen ze net de tent in lopen. Als papa Gert-Jan gaat ophalen, vertel ik mama bij de koffie wat er gisteren precies is gebeurd. Hoe bijzonder het was om in het UMCG de kinderarts te treffen die we nog kennen uit het ziekenhuis in Deventer, waardoor het allemaal net wat vertrouwder was. Over mijn schrik, toen de kinderarts zei dat ik

wel 112 had mogen bellen toen die rode vlekken verschenen. Want bij een anafylactische shock kunnen organen uitvallen, nieren kunnen minder goed gaan werken... En dat toen eindelijk het kwartje viel: Gert-Jan was veel zieker dan ik me had gerealiseerd. Ik vertel dat we na de vakantie starten met immunotherapie. Vijf jaar lang moet hij elke vier weken naar het ziekenhuis om geprikt te worden.

Ik zit nog midden in mijn verhaal als ik mijn vaders auto zie aankomen. Het portier klapt open en daar komt Gert-Jan aangerend. Wat heerlijk om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten. Pas nu voel ik me écht jarig. Dan hoor ik een bekende stem zeggen: ‘Gefeliciteerd zus!’ Mijn broer! Hij is speciaal voor mijn verjaardag met zijn kinderen van Goeree-Overflakkee naar onze camping gereden. Ik ben er ontroerd van. De rest van de dag loop ik op wolkjes. Omringd door alle mensen die me lief zijn, realiseer ik me hoe broos geluk is. Hoe één stomme wespensteek heel anders had kunnen aflopen. Ik loop over van dankbaarheid dat we er zo goed van af zijn gekomen.”

Lees hier het vervolg van De Dag Nadat >

Interview: Christien Jansen. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden