null Beeld

De Dag Nadat 38 – Ik mijn man vertelde dat hij niet de vader van ons kind is

Aya (34): “In mijn halfslaap hoor ik op de gang getrippel. Even later staat Loek in zijn pyjama gapend naast me. Ik help mijn tweejarige zoontje het bed in en stop mijn neus in zijn blonde krullen."

"Mijn tranen rollen zijn haar in. ‘Papa nou?’, vraagt Loek. ‘Papa logeren’, antwoord ik met een brok in mijn keel. Gisteren is mijn man woedend de deur uit gegaan. Ik denk dat hij bij zijn broer heeft geslapen. Even later zit Loek achter op de fiets te zingen. Ach, mijn kleine mannetje, hij weet van niks. Voor hem is Pieter gewoon zijn papa. Ik breng Loek naar de opvang en fiets door naar kantoor. Met mijn laptop loop ik meteen naar een concentratieplek, ik wil vandaag zo min mogelijk collega’s zien. Ik pak mijn telefoon en app Pieter dat ik graag met hem wil praten. Ik probeer te werken, maar ik moet steeds denken aan gistermiddag. Het was zondag, we waren met zijn drietjes naar het bos gegaan. Ik merkte dat er iets was met Pieter, hij was de hele dag al stil. Loek racete op zijn loopfietsje voor ons uit. ‘Toch vreemd dat-ie blond is’, zei Pieter voor de zoveelste keer, zoals iedereen in onze omgeving al talloze malen had gezegd.

Pieter en ik hebben immers allebei donker haar. Ik zei wat ik altijd zeg: ‘Ik snap het ook niet. Maar mijn moeder was als kind blond.’ Normaal gesproken laten we het daarbij, maar nu bleef mijn man doorvragen. ‘Weet je zeker dat Loek niet van een ander is?’ Ontwijkend antwoordde ik: ‘Tuurlijk weet ik dat zeker.’ Toen zei hij ineens: ‘Weet je zeker dat hij niet van Martijn is?’ Mijn hart ging als een razende tekeer en ik voelde mijn wangen vuurrood worden. Hoe wist Pieter van Martijn? Het was op een festival, precies drie jaar geleden. Na heel veel biertjes belandde ik op de laatste avond in mijn tent met de buurman op de camping, met wie ik al meteen een enorme klik had. De volgende ochtend hadden we allebei vreselijk veel spijt – ook Martijn had een relatie. Toen pas bedacht ik dat we geen condoom hadden gebruikt. Ontzettend stom, want drie weken later bleek ik zwanger te zijn. Ik was blij en in paniek tegelijk. Wat als het van Martijn was? Waarom had ik niet meteen de morning-afterpil gehaald? Een week lang overwoog ik een abortus, maar alles in mijn lijf schreeuwde dat ik dit kind wilde. Ook Pieter was ontzettend blij, hij wilde zo graag vader worden. Samen waren we al een jaar bezig om zwanger te worden. Ik besloot mijn mond te houden. Volgens mijn berekening was het waarschijnlijker dat Pieter de vader was, en dat wilde ik ook zó graag geloven. Martijn – van wie ik alleen een Facebookprofiel had – liet ik niks weten. Na het festival hadden we geen contact meer, we hadden afgesproken dat dat beter was. Lunchen doe ik vandaag achter mijn bureau, met de deur dicht. Nog steeds is er geen bericht van Pieter. Terwijl ik gedachteloos een salade eet, scrol ik door mijn foto’s. Daar is-ie: een foto van Loek toen hij één dag oud was.

Gek misschien, maar zodra ik mijn zoontje voor het eerst zag wist ik: dit kindje is niet van mijn man. Ik keek in Martijns gezicht in het klein. Gelukkig had Pieter niets door, net als de rest van onze omgeving. Alleen Birgit, de vriendin met wie ik naar dat festival was geweest, wist van mijn fout. Ik wist zeker dat ze me nooit zou verraden, maar ik wist ook dat ze het niet eens was met mijn leugen. Zij vond dat Pieter het recht had om dit te weten en probeerde mij daarvan te overtuigen. Een van onze ellenlange WhatsApp-conversaties over dat onderwerp had Pieter gisternacht gelezen. Hij voelde al lange tijd dat er iets niet klopte en was op zoek gegaan naar bewijs in mijn telefoon. Ik kon niet anders dan alles opbiechten, gisteren in het bos. Als Loek die avond op bed ligt, kan ik alleen nog maar huilen. Waarom ben ik niet vanaf het begin eerlijk geweest? Nu is het drama niet te overzien. Steeds weer probeer ik Pieter te bellen, maar ik krijg hem niet te pakken. Ik wil hem zo graag nog duizend keer vertellen hoe het me spijt. Hij is de liefde van mijn leven, ik heb er alles voor over om hem terug te winnen. Ik bel zijn ouders, zijn broer, niemand neemt op. Ik neem aan dat de hele familie me haat. Uiteindelijk neem ik een kalmeringstablet en ga naar bed. Ik voel me intens eenzaam en weet: dit heb ik helemaal aan mezelf te danken.”

Interview: Krista Izelaar. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden