null Beeld

De Dag Nadat 40 – Ik wakker werd op de intensive care

Lenie (69): “Ik ben bang. Een man struint over de afdeling om eten te pikken en iemand port me continu in mijn zij. Aan de andere kant van de ruimte zie ik een losse arm heen en weer bewegen. En de oorverdovende piepjes die ik hoor, drijven me tot waanzin."

"Als ik mijn hand probeer op te tillen, gebeurt er helemaal niets. Ik voel me zo slap als een vaatdoek. Ik wil roepen, vragen stellen, maar dat gaat op een of andere manier niet. Gelukkig, daar is mijn man Fred. Ik probeer hem te vragen hoe het met hem gaat. Au. Hij kijkt me meewarig aan. Wat is dit nu weer? Ik vraag iets, hij verstaat me toch? Hij wijst op mijn mond: een beademingsbuis. We huilen. Ik ben zo blij om hem te zien, hij zegt dat hij zo blij is dat ik er nog ben. Ik graaf in mijn geheugen, maar dat laat me genadeloos in de steek.

Ingepakt

Toen ik gisteren bij kennis kwam en mijn ogen opendeed, zag ik ogen, dicht bij mijn gezicht. Een angstaanjagend beeld. De arts die aan mijn ziekenhuisbed stond, was verder van top tot teen ingepakt. Ik schrok me wezenloos. De arts vertelde me dat ik op de ic lag en legde uit wat er was gebeurd, maar het drong niet of nauwelijks tot me door. Waar was Fred? Mijn man, ik wilde mijn man zien.

Afscheid nemen

Nu zit hij aan mijn bed en probeert me gerust te stellen door uit te leggen dat ik waanbeelden heb, veroorzaakt door alle medicatie. Dan helpt hij me met de ontbrekende puzzelstukken. De situatie wordt me langzaam maar zeker duidelijk: ik heb bijna drie weken in coma gelegen. Met engelengeduld legt Fred uit hoe ik hier terecht ben gekomen. Op een zaterdag in maart begon ik te hoesten en kreeg ik koorts. Ik herinner het me vaag. De volgende dag verergerden mijn klachten en werd ik in het ziekenhuis onderzocht. Het testresultaat was duidelijk: corona. Het virus kreeg net voet aan de grond bij ons in Brabant en uit voorzorg hadden we de carnavalsoptocht dit jaar overgeslagen. Toch ontsprong ik de dans dus niet.

Mijn man is emotioneel als hij vertelt dat ik na drie dagen op de afdeling doodziek werd overgeplaatst naar de ic. De artsen brachten me in coma. Tot mijn grote schrik weet ik er níets meer van. Met pijn en moeite kan ik Freds verhaal volgen, maar alleen de allereerste dag in het ziekenhuis staat me nog voor de geest. Van wat er daarna gebeurde, weet ik niks meer. Ook niet van de dagen dat ik nog wél bij kennis was. Voordat ze me in slaap brachten, had Fred afscheid mogen nemen. Een dramatisch moment voor hem, want hij had geen idee wanneer en hoe ik zou ontwaken en of hij me überhaupt nog in levenden lijve zou terugzien. Al die tijd dat ik in coma lag, mocht hij niet naar het ziekenhuis komen. Dit hakt erin. Wat moeten het verschrikkelijke weken voor Fred geweest zijn. Hij praat vol lof over de betrokkenheid van de artsen en verpleegkundigen. Een schrale troost. Drie weken lang werd hij elke ochtend geïnformeerd over hoe het met me ging. Hij leefde tussen hoop en vrees: de ene keer holde ik achteruit, de andere keer was mijn toestand stabiel. ’s Avonds werd hij nog een keer gebeld. Dan vroegen ze hoe het met hém ging. Ontzettend fijn. Ik snap wel wat Fred allemaal vertelt, maar het blijven vage flarden die niet maar tot me doordringen.

Slechte film

Ik wil van alles, maar ik kan niks. Ik lig hier stokstijf stil in een ic-bed. ‘Je bent 69 geworden’, zegt hij dan. Ik kijk hem niet begrijpend aan. ‘Je was jarig terwijl je in coma lag.’ Ik probeer te slikken, dit lijkt wel een slechte film.

Ik was kerngezond, tot die bewuste zaterdag in maart. ‘Ik kan over de tafel springen!’ riep ik altijd. Hoe ik me nu voel, gun ik mijn ergste vijand niet. Fragiel, uitgeput en niet in staat om te bewegen of zelfstandig adem te halen. De tranen stromen over mijn wangen, maar ik ben vastberaden: ik word weer de oude Lenie.”

Lees hier het vervolg van De Dag Nadat - Ik wakker werd op de intensive care >

Interview: Marloes Levie. Met dank aan revalisatiecentrum Revant. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden