null Beeld

De Dag Nadat 42 – Ik eindelijk mijn rijbewijs haalde

Rena (69): “Vandaag ga ik mijn rijbewijs ophalen! Dat is het eerste wat ik denk als ik mijn ogen opendoe. En al schijnt de ochtendzon nog niet door de gordijnen, voor mij schijnt-ie volop. 

Arie slaapt nog, ik ga alvast naar beneden om het ontbijt voor ons klaar te zetten. Op tafel staat de prachtige bos bloemen die Arie meteen heeft gehaald toen ik hem gisteren belde om te vertellen dat het eindelijk was gelukt om dat felbegeerde roze papiertje te bemachtigen.Ik zet thee en denk aan gisteren. Nerveus was ik niet voor mijn rijexamen, dat was ik geen enkele keer. Mijn stemming was eerder gelaten: daar gáán we weer. Ik reed voor de achtste keer af, de zeven keren hiervoor was het niet gelukt om te slagen. Eén keer had ik een ingreep, dan ben je sowieso gezakt. Andere keren waren de redenen wat vager: u moet vaker in de spiegels kijken. Dan doe je dat, en zak je weer op iets anders. Het was fijn dat deze keer mijn instructrice achter in de auto zat tijdens het examen. Daar had ik toch een soort houvast aan. En dan dat moment dat de examinator zei: ‘Mevrouw, u bent geslaagd.’ Ik kon hem wel zoenen, zó blij was ik!

Eindelijk is het gelukt, ik heb mijn rijbewijs, en toch maar mooi binnen een jaar. Ik ken genoeg mensen die er langer over hebben gedaan. Al ken ik er dan weer niet zo veel die acht keer examen hebben gedaan.

Terwijl Arie en ik ontbijten, belt onze jongste dochter. ‘Hoi mam, jij hebt vast heel lekker geslapen!’ Als ze vraagt wat we vandaag gaan doen, vertel ik dat we vanmiddag mijn rijbewijs gaan ophalen en dat we daarna naar haar oom en tante gaan, mijn jongste broer en schoonzus. Na het ontbijt doe ik nog wat naaiwerk en na de lunch maken we ons klaar om naar het gemeentehuis te gaan, een dorp verderop. Ik ga op de passagiersstoel zitten. Bij het idee dat ík straks terugrijd, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht.

Bijzonder

Op het gemeentehuis vertel ik dat ik mijn rijbewijs kom ophalen. Dat ligt achter en ik zie dat de baliemedewerkster het laat zien aan collega’s. Ze stoten elkaar aan en kijken naar mij. Volgende week word ik zeventig jaar, blijkbaar worden er in die leeftijdscategorie niet veel rijbewijzen meer uitgegeven. De medewerkster overhandigt me mijn rijbewijs en meldt dat ze het echt bijzonder vindt dat ik het op mijn leeftijd nog heb gehaald. ‘U moet wel een doorzetter zijn’, zegt ze. Misschien is dat wel zo. Ik heb het van huis uit meegekregen: dóórgaan en vooral niet te snel opgeven. Als ze vraagt waarom ik eigenlijk nog rijles heb genomen, vertel ik dat mijn man na een herseninfarct halfzijdig verlamd is geraakt en dat we mobiel willen blijven.

Vrijheid

En dan is daar het moment dat ík plaatsneem achter het stuur. Probleemloos rijd ik weg, ik heb er echt lol in. Dat we naar mijn jongste broer gaan, komt goed uit. Het is een leuk eindje rijden en ik zoef graag over de snelweg. Bij mijn broer en schoonzus vertel ik over het afrijden. ‘Je bent die examinator zeker om z’n hals gevlogen’, zegt mijn schoonzus lachend. Ze weet dat ik niet zo zoenerig ben. ‘Ga je nu ook echt rijden?’, vraagt ze. Zij heeft ook op latere leeftijd haar rijbewijs gehaald, maar is altijd bang gebleven in de auto. Ze rijdt zo min mogelijk. Dat ben ik niet van plan. Ik heb dat papiertje en ga er gebruik van maken. Het geeft me een ongekend gevoel van vrijheid. Ik heb dan wel zo’n zestig lessen gehad en ik slaagde zéker niet in een keer, maar het was het waard. Als ik ’s avonds in bed stap, ben ik intens tevreden. Dat rijbewijs neemt niemand me meer af.”

Lees hier het vervolg van De Dag Nadat - Ik eindelijk mijn rijbewijs haalde >

Interview: Christien Jansen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden