null Beeld

De Dag Nadat 51 – Ik een gemeen sinterklaasgedicht kreeg

Sonja (56): “Net uit bed kijk ik naar mezelf in de badkamerspiegel, ik zucht en stap de douche in. Terwijl ik mijn hoofd voel bonzen, denk ik aan gisteravond. Sinterklaas: hét evenement van het jaar bij ons op kantoor."

Lang leve de lol

"We kijken er al weken van tevoren naar uit, ik zelf nog wel het meest. Sterker: ik ben jaren geleden zelf begonnen met het organiseren van sinterklaasavond op het reclamebureau waar ik al heel lang werk. Waar het kerstfeest altijd heel formeel is, met partners erbij, is het sinterklaasfeest ‘lang leve de lol’. We trekken lootjes, kopen een cadeautje voor een collega en schrijven een plagerig gedicht voor een collega. Als office manager zorg ik verder altijd voor het eten en voor voldoende drank. Ook gisteravond was het heel gezellig, precies zoals ik had gehoopt. De gedichten waren hilarisch als altijd – iedereen maakt er veel werk van – en de wijn ging hard. Toen was ik zelf aan de beurt. Ik begon mijn gedicht hardop voor te lezen: ‘Sint schrok zich laatst te pletter / want Sonja wordt steeds vetter / Haar benen, buik en ook haar kont / Alles wordt tonnetjerond.’" Ik voelde mezelf ineenkrimpen, om me heen werd het stil. Het gedicht ging maar door en door over mijn gewicht, dat ik bijna niet meer achter het bureau paste en dat de enige reden dat ik mijn baan nog had mijn grote decolleté was. ‘Ook onder je kin zitten de nodige kilogrammen / Gelukkig houdt de baas van grote prammen.’

Onder de gordel

"Het cadeau dat bij dit gevoelige gedicht hoorde: een dieetboek. Ik wilde ter plekke onder de grond verdwijnen. 'Nou, bedankt Sinterklaas', zei ik lachend, terwijl ik theatraal een hand pepernoten in mijn mond stopte, tot hilariteit van mijn collega’s. Het is typerend voor mij: de spot met mezelf drijven zodat anderen dat niet kunnen doen. Toen was de aandacht weer op iemand anders gericht. Ik probeerde te luisteren, maar kon alleen maar aan dat stomme gedicht denken. Wie had deze gemene tekst geschreven? Waarom moest het over mijn lichaam gaan? Dit was zó onder de gordel. Toen iedereen aan de beurt was geweest, vertrok ik snel naar huis met een smoes, terwijl ik wist dat het feest nog uren zou doorgaan. In de auto liet ik mijn tranen de vrije loop."

Seksistisch

"Vanmiddag heb ik met een vriendin afgesproken in een lunchtentje. Ik vertel haar over het gedicht. 'Je hoopt dat mensen je accepteren omdat je een leuk mens bent, waardoor ze je gewicht niet zien', zeg ik tegen haar. 'Maar blijkbaar oordelen ze intussen gewoon keihard.' Mijn vriendin stelt me gerust en zegt dat die collega gewoon een hufter is. Want dat het waarschijnlijk om een man gaat, daar zijn we het over eens. Ik vermoed dat het de senior art director is geweest, een enorm seksistisch, arrogant figuur. Hij gunt me nooit een blik waardig, ik ben voor hem natuurlijk te oud en te dik. Dat hij zelf óók niet meer jong en slank is, ziet hij blijkbaar niet."

Jojo

"Het etentje met mijn vriendin helpt, ik kan het van me af praten en uiteindelijk lachen we erom. Maar als ik even later thuis ben, keldert mijn humeur weer. Het is waar dat ik het afgelopen jaar na mijn scheiding veel ben aangekomen en daar baal ik flink van. Al mijn hele leven ben ik een enorme jojo. Een keer ben ik ruim 20 kilo afgevallen, maar ja, inmiddels zitten er weer 30 aan – het is om moedeloos van te worden. Ik krijg een appje van een vrouwelijke collega met wie ik het goed kan vinden: ‘Gaat het een beetje? Je was gisteren zo vroeg weg. Ik ben nog in shock over je gedicht. Vast door Stefan geschreven. Trek je er niks van aan, wat een flapdrol.’ Het lieve appje doet me goed."

Alleen voor mezelf

"Die avond plof ik op de bank met een kop thee en een chocoladeletter. Ik kan het niet opbrengen om op een wortel te gaan knagen en ik ben in een recalcitrante bui. Als iedereen me dan toch al te dik vindt, maakt het niet meer uit. Bovendien is het in december niet te doen, afvallen. In het nieuwe jaar, besluit ik, dan ga ik op mijn voeding letten, al besef ik heel goed dat ik het alleen voor mezelf moet doen. Niet voor anderen, en al helemaal niet voor zo’n eikel van een collega.”

Lees hier het vervolg van De Dag Nadat – > Ik een gemeen sinterklaasgedicht kreeg

Interview: Krista Izelaar. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden