null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

De Dag Nadat 54 – Mijn baby hersenvliesontsteking kreeg

Angela verheugt zich op de 1e kerst met haar kindje. Totdat hij de dag voor Kerst hoge koorts krijgt en begint te trillen. Dit is niet goed. 

Getty Images/iStockphoto

Angela (25): “Het is ochtend. Eindelijk. Mijn ogen branden, geslapen heb ik niet. Ik heb alleen maar naast Levi gezeten, die doodstil in zijn ziekenhuiswiegje ligt. Medicijnen houden hem in slaap. Het is 1e Kerstdag, realiseer ik me. Gek, eergister verheugde ik me nog op de 1e kerst met ons gezin en postte ik een foto van Levi op Facebook met de tekst: Merry Christmas to you all. Nu zijn we in het ziekenhuis.

Niet in het vertrouwde Martiniziekenhuis waar Levi na zijn geboorte al veel te vaak is geweest in verband met zijn aardbeienvlek, maar in het UMCG op de kinder-IC.

Een dame komt binnen met de eetkar en vraagt of ik ergens zin in heb. Trek heb ik niet, maar ik moet toch wat proberen te eten. Ik neem een kopje thee en een boterham en stuur een appje naar mijn vriend om te vertellen dat alles nog hetzelfde is als gister. Dat lijkt een eeuw geleden. Toen Levi wakker werd na zijn middagslaapje, was hij hangerig. Hij kreunde, viel steeds in slaap in mijn armen en toen ik zijn temperatuur opnam, had hij 39,7 graden koorts. Omdat mijn vriend aan het werk was, ging ik met de buren naar de doktersdienst. Volgens de arts was het een luchtweginfectie, we moesten het maar even aanzien. Dat zijn handjes en voetjes blauwpaars waren, daar werd geen aandacht aan besteed.

Weer thuis werd Levi steeds zieker: hij lag in zijn wiegje dat ik bij de kerstboom had gezet en gloeide van de koorts. Hij kreunde aan een stuk door en wilde niet meer drinken. Toen ik opnieuw de doktersdienst belde, hoorde de telefonist Levi’s snelle ademhaling en stuurde meteen een ambulance. Ik mocht mee, mijn vriend en mijn moeder reden achter ons aan. Ik was in paniek, dit voelde niet goed. In het Martiniziekenhuis kreeg Levi een zetpil om de koorts te laten zakken en hij werd aan de hartbewaking gelegd. Maar toen ging het helemaal mis, hij begon aan 1 stuk door te spugen, trilde over zijn hele lijfje, zijn oogjes draaiden weg en hij sloeg continu met 1 handje in zijn gezicht. Ik vroeg of het hersenvliesontsteking kon zijn, maar dat was volgens de artsen niet mogelijk want Levi had geen paarse vlekjes en zijn beentjes konden probleemloos worden opgetild.

‘Hoi lieverd’, zegt mijn vriend die binnenkomt. Hij heeft de afgelopen nacht thuis geslapen en hij heeft de honden al uitgelaten. Hand in hand kijken we naar ons kindje dat al zo veel heeft meegemaakt in zijn korte leventje.

Uiteindelijk besloot een kinderarts via een ruggenprik wat hersenvocht af te tappen. Ik mocht er niet bij zijn, maar ik hoorde Levi krijsen. Het bleek dat het hersenvocht eruit was gespoten en al snel werd duidelijk dat het tóch een hersenvliesontsteking was. Levi moest zo snel mogelijk naar het UMCG, daar kon worden uitgezocht welke bacterie dit veroorzaakte. De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Het leek alsof ik mezelf van een afstandje zag zitten, midden in een horrorfilm. Ik wankelde de kamer uit, ik móest even weg. Op de gang kwam net onze eigen kinderarts aangelopen. ‘Ik ben opgeroepen voor een kindje met hersenvliesontsteking’, zei ze aangedaan terwijl ze me omhelsde. Ik begon te snikken om nooit meer op te houden, maar we moesten dóór. De ambulance stond klaar en we vertrokken met gillende sirene. Afgelopen nacht is bekend geworden om welke bacterie het gaat: de ergste soort die er is, eentje die schade aanricht tot het moment dat hij gedood is door de antibiotica.

Stil zitten mijn vriend en ik naar ons zoontje te kijken. We weten dat er 25% kans is dat Levi sterft. De kans dat hij hier zwaar gehandicapt uitkomt, is even groot, en anders zal onze baby hier doof of blind uit komen. Even denk ik terug aan gister, aan Levi’s laatste teken van leven, toen zijn kleine handje in mijn vinger kneep. Als Levi sterft... Nee. Dat mág niet. Dat kán niet. Blind, doof, zwaar gehandicapt, het maakt me niets uit, als hij maar blijft leven.”

Interview: Christien Jansen. M.m.v.: Meningitis Stichting. Beeld: iStock.

Wil je weten hoe het verder ging met Angela en Levi? Dat kun je hier lezen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden