null Beeld

PREMIUM

De Dag Nadat 9 – Ons dochtertje stierf

Petra (34): “Als ik wakker word uit een diepe slaap, is er heel even niets. Dan, het is bijna onwerkelijk, besef ik: Charissa is er niet meer. Dat ik vast heb geslapen, verbaast me niet. Gisteren was heel intens, maar de zorgen om ons lieve kleine meisje zijn voorbij."

"Ze heeft eindelijk rust. Als vanzelf verschijnen de beelden van een etmaal geleden voor mijn geestesoog. Peter en ik die om 5 uur wakker werden gemaakt door de thuisverpleging. Charissa had het benauwd, haar longen moesten worden schoongemaakt. Maar toen we bij haar waren, wisten we dat er dit keer geen verlenging meer mogelijk was voor ons doodzieke meisje.

Al voordat Charissa 6 maanden oud was, werd duidelijk dat ze een ernstige vorm had van het Rett syndroom en zeer ernstige epilepsie. Per dag had ze zo’n 20 aanvallen. Ook als het leek alsof ze geen aanval had, zag je op de scan een verhoogde activiteit. Het was onmenselijk. Bij die uitslag hoorde ook dat ze niet oud zou worden. Over een paar weken zou ze 5 jaar worden – die verjaardag zullen we niet kunnen vieren. Mijn verstand heeft er vrede mee, ik ben blij dat mijn kind niet meer hoeft te lijden. Want haar leven is een grote lijdensweg geweest. Dus gisteren, toen duidelijk werd dat ze stervende was, nam ik haar in mijn armen en we lieten de dag over ons neerdalen. Alyssa, onze oudste van 8, wilde graag gewoon naar school. Peter heeft haar gebracht. Danique van 2 hielden we thuis van de peuterspeelzaal.

Ik loop naar beneden. In de keuken maak ik een kop thee en ik dek de tafel voor het ontbijt. In de woonkamer is het oorverdovend stil. Charissa’s ziekenhuisbedje is al opgehaald en ook Charissa is weg. Het liefst had ik haar zo lang mogelijk bij me gehouden, maar voor haar zusjes vonden we het beter als ze niet meer thuis zou zijn. Boven hoor ik gerommel. Dat moeten Peter en Danique zijn. Alyssa zal vandaag wel moe zijn, gisteren had ze ook nog een zwemfeestje. In gedachten loop ik het gesprek na dat we gisteren met de begrafenisondernemer hadden. Charissa zal in een klein gezelschap gecremeerd worden. Haar wereldje was klein en besloten, zo zal haar uitvaart ook zijn. De kamerdeur gaat open en Peter, Alyssa en Danique komen binnen. Automatisch glijden mijn ogen naar de klok: tijd voor Charissa’s medicijnen. O nee. Niet meer nodig. Nooit meer nodig.

Bij het ontbijt bespreken we wat we vandaag gaan doen. Eerst boodschappen, daarna gaan we met z’n 4 naar Charissa. In het uitvaartcentrum staan we dicht bij elkaar om haar kistje. Ik kijk naar mijn mooie dochter en ben opnieuw geraakt door de rust die ze uitstraalt. Ze is prachtig, zo rustig en vredig. Het jurkje dat ik eergisteren met mijn vriendin heb gekocht, staat haar mooi. Het is wit, met blauwe vlinders en her en der een rood exemplaar. Eroverheen draagt ze een blauw vestje. Ook Peter en de meisjes, en eigenlijk iedereen die haar nog heeft gezien, zijn geraakt door haar serene uitstraling. Dat geeft troost. We zijn zo blij dat ze eindelijk rust heeft.

Weer thuis ruim ik de keuken op en ik wil net een kop thee nemen als de bel gaat. Bezoek. Ik open de deur en laat het maar over me heen komen, al valt het me zwaar om het verdriet bij iedereen te zien. Ik ben er wel, maar tegelijkertijd gaat alles in een waas langs me heen. Opnieuw vertel ik het verhaal van Charissa’s sterven. Ik geloof niet in wonderen, maar hoe ze ging was bijna onwerkelijk. Ik hield haar in mijn armen terwijl de kleine Danique op haar driewieler door de kamer croste. Precies op het moment dat Charissa stierf, zong Danique met haar kinderstemmetje uit volle borst: ‘Laat het los, laat het gaan’ uit de film Frozen. Ook verdween de zon achter een wolk. Precies op het moment dat we zeiden: ‘Ze is overleden’, kwam de zon weer terug. Elke keer als ik eraan terugdenk, krijg ik kippenvel.

’s Avonds in bed bedenk ik verwonderd dat ik nog steeds niet heb gehuild. Zou het komen doordat ik zo veel vrede heb met Charissa’s overlijden? De rust die ze uitstraalde... zo had haar leven moeten zijn. Maar wat heeft ze in haar korte leventje veel gegeven. Ik denk aan mijn moeder en schoonmoeder die al zo veel eerder zijn overleden. Mijn schoonmoeder heeft geen van de kinderen gezien, mijn moeder alleen de oudste 2. Mam, zorg je goed voor Charissa, vraag ik in gedachten. Mijn lieve kleine meisje. Ze was zo puur en onschuldig. Ze móet nu op een plek zijn waar het mooi is, waar geen pijn is. Met die gedachte val ik in slaap. En met de hoop dat ik

mijn kleine meisje misschien ooit weer mag zien.”

PS. Lees hier hoe het nu met Petra gaat. "Ik weet nu dat de liefde voor je kind nooit stopt. Het gemis ook niet."

Tekst: Christien Jansen. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden