De Dag Nadat

#25

De Dag Nadat... mijn stiefmoeder overleed

De Dag NadatBeeld Getty Images

Met het overlijden van haar stiefmoeder, mist Janneke haar eigen moeder nog intenser. Alles van toen lijkt terug te komen. “Bea leek in niks op mijn lieve, zorgzame moeder.”

Janneke (36): “Samen met mijn vader zit ik om de tafel met de uitvaartverzorger. We moeten beslissingen nemen over de begrafenis, van de muziek tot de hapjes na afloop. Ik merk dat mijn vader moeite heeft zijn aandacht erbij te houden, ik probeer zo goed mogelijk op te letten en te helpen. Gisteren overleed zijn echtgenote, die bij mijn vader introk toen ik zestien was, een jaar nadat mijn eigen moeder overleed.

Als ik even later op de fiets naar huis zit, voel ik me intens verdrietig. Ik mis mama, mijn eigen moeder. Alles van toen lijkt terug te komen. Mijn moeder was alles voor me, mijn wereld stortte in toen ze na een kort ziekbed stierf. Mama was degene die altijd voor mij en mijn oudere broer had gezorgd, mijn vader was in onze jeugd veel aan het werk. Opeens moesten we het met zijn drieën rooien.

Stilte opvullen

En toen kwam Bea in ons leven. Zij leek in niks op mijn lieve, zorgzame moeder. Ze was niet per se onvriendelijk, maar Bea praatte gewoon het liefst over zichzelf. Ik ben zelf vrij introvert en kon niet goed tegen de niet aflatende stroom van haar oeverloze gebabbel. Nooit vroeg ze hoe het met mij ging, ze praatte maar door over mensen die ik nauwelijks kende en dingen die ik niet interessant vond. Mijn vader vond het geloof ik wel prettig dat Bea de stilte opvulde die mijn moeder had achtergelaten, maar ik bleef in die tijd vooral op mijn kamer. Op mijn achttiende ging ik het huis uit. De band tussen mijn stiefmoeder en mij veranderde pas toen ik zelf moeder werd. Bea was gek op mijn zoontjes en zij op haar. Hoewel we nooit echt close zijn geworden, zag ik wel dat ze haar best deed voor de jongens.

Rouwkaart

Even later ben ik alleen thuis. Mijn oudste is nog op school en de jongste op de opvang. Ik klap mijn laptop open en probeer wat te werken, maar ik kan mijn aandacht totaal niet bij het werk houden. Ik ben zo moe, de afgelopen tijd was een soort achtbaan. Ik moest mijn eigen gezin aandacht geven, maar zat ook vaak bij Bea en mijn vader in het ziekenhuis.

Mijn vader appt een gedicht voor de rouwkaart, ik antwoord dat ik het heel mooi vind. Dan ga ik met een steen in mijn maag mijn zoontjes uit school en van de opvang halen. Ze weten nog niet dat oma dood is.

Afscheid nemen van oma

Als we even later een kopje thee zitten te drinken, vertel ik het ze. Mijn jongste is nog te klein om het te begrijpen, maar de oudste moet huilen en dan begin ik ook te snikken. Ik vraag of ze afscheid van oma willen nemen. Dat willen ze. Even later staan we met z’n drietjes in het huis van mijn vader, de kist met Bea staat in de woonkamer. De jongste rent er meteen op af, de oudste durft alleen van een afstandje te kijken in mijn armen. Ik leg uit dat oma nu geen pijn meer heeft en een sterretje aan de hemel is geworden. Vroeger vond ik het onzin als mensen tegen mij zeiden dat mijn moeder nu op een betere plek was – hoezo beter dan bij ons? – maar ik merk dat ik nu zelf zoek naar troostende woorden.

Foto’s

Als ’s avonds de kinderen op bed liggen, ga ik in mijn werkkamer op zoek naar foto’s van Bea die we kunnen gebruiken bij de uitvaart. Ik graaf in oude fotoalbums, een verhuisdoos en in de oude harde schijf van m’n computer. Ik kom veel foto’s tegen van mijn eigen moeder die me enorm raken. Op veel van die foto’s staan we samen, ik bij haar op schoot als kind, maar ook selfies van ons samen. Ik pak een fotolijst, doe er wat foto’s van haar in en zet die op de vensterbank. Ik vind maar een paar foto’s van Bea – op niet één foto staan we samen – en stuur ze door naar mijn vader.

Even later ga ik naar beneden, kruip tegen mijn man aan op de bank en kan niet meer stoppen met huilen. Gelukkig zegt hij niets, hij trekt me alleen maar heel stevig tegen zich aan.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden