null Beeld

De Dag Nadat Vervolg 36 – Onze baby niet levensvatbaar bleek

Loes (36): “Vanaf het moment dat we in het ziekenhuis kwamen, kreeg ik elke twee uur een tabletje dat ervoor zorgde dat de weeën opgewekt werden. Behalve ’s nachts, omdat het ook belangrijk is dat je je rust pakt. Je moet ten slotte wél een bevalling doorstaan."

Lees hier het begin van De Dag Nadat >

"Omdat ik de nacht ervoor helemaal niet had geslapen, viel ik die vrijdag toch af en toe in slaap. Ron en ik waren samen en het vóelde ook heel erg samen: dit gingen we samen doen. Donderdag hoorden we het slechte nieuws, vrijdag gingen we naar het ziekenhuis en zaterdagavond rond halfnegen werd Koen geboren. Hij was zo mooi! Met prachtig rode haartjes, net als ik. En zo rustig, we konden zien dat hij niet had geleden. Ron en ik zaten in een soort bubbel. De fotograaf van de Stichting Still heeft een paar foto’s gemaakt toen we hem vast hadden. Daarna ging iedereen de kamer uit en konden wij met z’n drietjes zijn. Dat moment zal ik mijn hele leven niet meer vergeten, rustig en stil, zó trots op ons prachtige jongetje. Dat Koen bij zijn geboorte niet meer leefde, was ook een troost. Ik was blij dat wij zijn sterven niet hoefden te doorstaan.

We hebben Koen mee naar huis genomen en hebben hem een week lang bij ons gehad. We kozen voor een wateropbaring in een soort grote, hoge vaas, wat breder aan de bovenkant. Twee keer per dag verversten we het water waar hij in lag en in de ‘vaas’ zakte hij naar de bodem. Hij zag er zo mooi uit, alsof hij net geboren was en lag te slapen.

In het ziekenhuis, waar we bijna twee volle dagen zijn geweest, werden we begeleid door een fijne verpleegkundige. Zij kwam met het idee van de wateropbaring en hielp ook bij het uitzoeken van de geboorte/rouwkaart. Allemaal dingen waar je hoofd niet naar staat, maar die toch moeten gebeuren. Dat we Koen de week na zijn geboorte nog bij ons hebben gehad, was heel fijn. Als Lisa ’s avonds naar bed ging, gaf ze hem nog een kusje. Hij hoorde er helemaal bij. Een week later was zijn crematie met onze familie en beste vrienden erbij. Nu staat op het mooiste plekje in huis zijn urn in de vorm van een witte vlinder.

Het is twee jaar geleden en ik praat nog veel met hem. En over hem. Met Ron natuurlijk, maar ook met mijn ouders, schoonouders, vriendinnen en lotgenoten. Vooral die laatste groep is fijn: vrouwen in die groep hebben aan een half woord genoeg. Dat helpt me er ook doorheen, daardoor voel ik me iets minder alleen.

Koen is er nog altijd bij. Hij heeft mij laten zien wat belangrijk is in het leven. Het was een wijze les, ik ben veranderd. Ik werk zelf in de gehandicaptenzorg en leefde zo’n beetje voor mijn werk. Door Koen heb ik geleerd dat het goed is te zorgen voor een ander, maar dat ik óók goed voor mezelf moet zorgen. Dat ik meer moet genieten van mijn gezin. Werk is maar werk. Het is veel belangrijker dat het in mijn gezin goed gaat. Natuurlijk, het leven gaat door. Je moet het weer oppakken. Ik heb therapieën doorlopen en EMDR gedaan om de mooie kant van het leven weer te kunnen zien. Gelukkig hebben we Lisa, maar vaak genoeg heb ik gedacht: ik lig hier goed onder mijn dekbed, laat de wereld maar verder draaien zonder mij. Wennen doet het nooit. Al kan ik inmiddels wel weer genieten van kleine dingen. Dat ik in de tuin in het zonnetje zit en er een vlinder langskomt. Of dat Lisa soms dingen uitvreet waar ik om moet lachen. Je moet door. En dat ik nu hier het verhaal van Koen kan vertellen, vind ik ergens ook wel weer mooi.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden