null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

De lockdown was funest voor Lottes (33) anorexia: “Niemand die het doorheeft als ik er anderhalve kilo bij lieg”

Lotte (33) is in behandeling bij Novarum voor haar eetstoornis. Door corona valt ze terug in haar oude eetpatronen: "Het voelt alsof ik drie stappen achteruit heb gezet."

Online redactie LibelleGetty Images/iStockphoto

Lotte woont sinds kort weer bij haar moeder in. Niet bepaald hoe ze haar leven voor had gesteld voordat ze vier jaar geleden werd aangereden door een auto. Bij het ongeluk verbrijzelde haar knie en werd ze gedeeltelijk afhankelijk van een rolstoel. Het voelde alsof ze de grip over haar leven was verloren totdat ze de controle op een andere manier terugvond: ze ontwikkelde anorexia. Inmiddels is ze in behandeling voor haar eetstoornis, maar de coronacrisis is een obstakel op haar weg naar herstel: “Je moet het zo zien: iemand met een eetstoornis valt in tijden van crisis of paniek terug op haar eetstoornis.”

Chaos en onzekerheid

"Ergens vorig jaar kwam het besef dat ik hulp nodig had. Ik meldde me aan en na twee maanden wachten op een intakegesprek belandde ik op de wachtlijst. Vervolgens duurde het nog eens acht maanden voordat ik afgelopen januari met de behandeling kon beginnen. Nu leer ik nieuwe eetgewoontes te automatiseren. ‘Structuur’ is daarbij het sleutelwoord. Dat ging best aardig totdat corona de kop op stak. Ineens was niets meer normaal en alle structuur weg. Er ontstond een nieuwe situatie die zelfs voor mensen zonder (eet)stoornis onzeker is, laat staan voor mensen mét eetstoornis. En dat is precies het hele ding: een eetstoornis floreert bij chaos en onzekerheid. Je moet het zo zien: iemand met een gezin valt in tijden van nood of paniek terug op zijn gezin. Iemand met een eetstoornis valt in deze tijden terug op haar eetstoornis. Dat geeft een gevoel van controle."

Manipulatie

"De grootste valkuil van corona, voor mij, is dat de sessies met de psycholoog alleen nog maar online via beeldbellen plaatsvinden. Dat betekent concreet dat ik niet meer wekelijks bij haar op de weegschaal hoef te staan om te zien of ik ben aangekomen, ik geef dus voortaan zelf mijn gewicht door. Het gevolg is dat ik iedere keer in tweestrijd ben: geef ik mijn echte gewicht door, of toch het wenselijke gewicht? Niemand die het doorheeft als ik er anderhalve kilo bij lieg, dat ziet de psycholoog toch niet vanachter haar scherm. Alles komt dus aan op mijn eigen verantwoordelijkheid en de kracht om de juiste keuzes te maken. Maar ja, dat is precies het probleem: als ik dat altijd keurig had gedaan dan was ik überhaupt nooit op ondergewicht gekomen. Vergeet niet, mensen met een eetstoornis zijn meesters in manipulatie en schijn ophouden."

Brinta

"Boodschappen doen was sowieso al niet bepaald een hobby van mij, want te veel prikkels en te veel drukte in mijn hoofd. Zo draag ik in de supermarkt altijd een koptelefoon met klassieke muziek op om de stem van de eetstoornis in mijn hoofd te dempen. Maar toen de eerste lockdown werd aangekondigd, ging men massaal bunkeren. Het gevolg was dat mijn ‘veilige’ eten, Brinta, overal was uitverkocht. Ik weet het, klinkt stom, maar op dat moment voelde ik totale paniek; Brinta, mijn houvast-voedsel was nergens verkrijgbaar."

Lockdown

"Nu is er een horeca lockdown en ook dat heeft impact op mijn herstel: aan de ene kant vindt eetstoornis-Lotte zo’n lockdown wel prima; nu valt het ‘sociale’ eten weg en hoef ik geen excuses meer te verzinnen waarom ik niet mee ga lunchen en kan ik thuis, in mijn eentje, een simpel bammetje eten. Maar voor de Lotte die gezond wil worden, is de horeca lockdown minder positief. Vóór de lockdown ging ik regelmatig met een goede vriend uiteten om mijzelf ertoe te dwingen buiten mijn comfortzone te treden. Natuurlijk ging daar iedere keer een inner-struggle aan vooraf, maar toch kon ik vrijwel iedere keer na afloop concluderen dat het gezellig was geweest en dat het me toch maar weer was gelukt. Door zulke overwinninkjes ging ik me sterker voelen. Maar ja, dat zit er voorlopig niet meer in."

Leontienhuis

"Het afgelopen jaar heb ik veel steun gevonden bij het Leontienhuis, een inloophuis voor mensen met een eetstoornis, opgericht door oud-Wielrenster en anorexiapatiënt Leontien van Moorsel. Dankzij de vrijwilligers en ervaringsdeskundigen die er werken, maar óók dankzij de vriendinnen die ik er heb gemaakt, ben ik niet verder afgezakt in de maanden dat ik op de wachtlijst stond voor een reguliere behandeling. Zelfs toen het Leontienhuis dichtging in verband met corona vond ik er houvast: met een aantal jonge vrouwen spraken we af om te proberen de structuur in ons eetpatroon te behouden en online een vast eetmoment in te plannen: iedere dag logden we om 12.30 uur in om gezamenlijk te lunchen. Was iemand afwezig, dan werd ze de volgende dag gebeld. Zo hielden we toezicht op elkaar; en wie drie dagen niet inlogde werd nagebeld. Als die vaste eetmomenten wegvallen gaat het namelijk echt mis. Eerlijk, ik zou niet weten hoe ik het had gedaan zonder hen."

Herstel eetstoornis

"En nu is het afwachten. Ik heb het gevoel alsof ik drie stappen achteruit heb gezet in mijn herstel, maar tegelijkertijd voel ik me sterk. Het komt nu op mij aan, hoe graag wil ik beter worden? Hoe graag wil ik deze eetstoornis overwinnen?"

Worstel jij met een eetstoornis? Neem contact op met Novarum of het Leontienhuis.

Teskt: Paulijn van der Pot. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden