null Beeld

De moeder van Merel werd BOM-moeder: “Ik doe het haar niet na”

Margreet Apeldoorn (65) werd Bewust Ongehuwde Moeder, net als Jans’ nichtje Hanna. Na Merel (28) kreeg ze nog een zoon (27) en twee dochters (25) van dezelfde donor.

Margreet: “Op mijn zevende spaarde ik al voor mijn babyuitzet, zo groot was mijn wens om ooit moeder te worden. Maar toen ik op mijn 35e aan kinderen wilde beginnen, had ik geen man. Ik vond een relatie geen vereiste om een kind te krijgen, dus ging ik op zoek naar een geschikte donor. Die vond ik vrij snel in een goede bekende. Hij heeft één keer gedoneerd, al mijn kinderen zijn van hem. Zelf had hij geen kinderwens, maar hij gunde mij het moederschap. Hij wilde geen rol spelen in mijn leven of in dat van de kinderen en had er alle vertrouwen in dat ik de zorg en opvoeding prima in mijn eentje aan zou kunnen. Zelf zag ik er ook niet tegen op om het alleen te doen. Ik heb jarenlang als kleuterleidster gewerkt, kinderen van mezelf kon ik dan ook wel handelen.

Niet anders aanpakken

Ik kreeg snel achter elkaar vier kinderen, drie meisjes en een jongen. Het leeftijdsverschil tussen de eerste en de tweede is veertien maanden. Bijna twee jaar later zette ik een tweeling op de wereld. Een man in mijn leven miste ik niet, al begonnen de kinderen op een gegeven moment wel vragen te stellen over hun biologische vader. Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat ik het anders had moeten aanpakken. Er waren vast mensen in mijn omgeving die dachten: waar begint ze aan? Maar dat hebben ze nooit tegen me gezegd. Ook mijn moeder niet. Ze was zelf ook een zelfstandige vrouw die zich weinig van anderen aantrok. Mijn vader was conservatiever, maar hij leefde al niet meer toen ik mijn kinderwens vervulde.

Toen de kinderen ouder werden, ontmoette ik mijn vriend Arie. We zijn nooit gaan samenwonen. Ik wilde niet met nóg iemand rekening hoeven houden. Bovendien vond ik het fijn om zelf de zeggenschap over de kinderen te hebben. Arie en ik hebben nog altijd een latrelatie. Hij is steeds meer een vaderfiguur geworden voor de kinderen. Twee jaar geleden heeft hij ze officieel erkend. Als een van mijn dochters ooit zou zeggen dat ze alleen aan kinderen wil beginnen, sta ik daar positief tegenover. Ik ga binnenkort met pensioen, dus ik kan vaak komen oppassen.”

Merel: “Ik was niet anders gewend dan dat mijn moeder er alleen voor stond. Pas toen ik een jaar of zestien was, werd ik nieuwsgierig naar mijn ‘ontstaan’. Mijn moeder is nooit heel open geweest over mijn biologische vader, ik werd niet veel wijzer van haar. Daarover lagen we weleens in de clinch. Ik weet dat mijn biologische vader een kennis van mijn moeder was, maar ik beschouw Arie als de vader die altijd overal bij was. In het begin vond ik het moeilijk dat hij in ons leven kwam, ik was een opstandige puber. Maar na wat flinke ruzies accepteerde ik hem steeds meer als vaderfiguur. Hij was er als ik hem nodig had en wist overal een mooi avontuur van te maken. Ik ben er trots op dat ik zelf mijn vader heb mogen ‘kiezen’ en dat hij mij als dochter wilde.

Mijn moeder heeft bewust voor kinderen gekozen. Ik kijk daardoor terug op een warme, gezellige jeugd. Ik herinner me winteravonden waarop de kaarsen in de woonkamer brandden en we met z’n allen zaten te puzzelen of een bordspel deden. Ook aan schoolvakanties heb ik geweldige herinneringen, we gingen altijd met de caravan weg. Toen ik ouder werd, besefte ik hoe mijn moeder voor ons heeft geknokt en alles in goede banen heeft geleid. Dat zou ik haar niet nadoen, denk ik. Ik heb wel een relatie, maar nog lang geen kinderwens.”

Tekst: Merel brons. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden