Ooglidcorrectie Beeld Shutterstock / fizkes
OoglidcorrectieBeeld Shutterstock / fizkes

PREMIUMCosmetische blunder

De ooglidcorrectie van Molly (67) is mislukt: “Ik schaam me voor mijn gezicht”

Molly had last van haar hangende oogleden en besloot er iets aan te doen. Nu heeft ze spijt, want tot drie keer toe mislukte de operatie. “Het beheerst mijn leven.”

Laura van der MeerShutterstock / fizkes

“Het is alweer tien jaar geleden dat mijn ooglidcorrectie is uitgevoerd, maar ik heb er tot op de dag van vandaag last van. Elke ochtend en elke avond als ik in de spiegel kijk, denk ik: brrr.

Het is alsof er twee grote muggenbulten aan de binnenkant van mijn ogen zitten, of twee proppen. Met make-up kan ik het wel wat camoufleren, daarom ga ik nooit onopgemaakt de deur uit. Ik zou nog liever met blote voeten over straat lopen dan zonder make-up. Mijn verdriet hierover duw ik vaak weg, maar de onzekerheid is er altijd. Zouden ze het zien, denk ik, als mensen me aankijken. Zelfs mijn man weet niet hoe erg dit mijn leven beïnvloedt en hoeveel ik er in gedachten mee bezig ben.”

Alle adviezen opgevolgd

“Mijn oogleden waren zo gaan hangen dat ik er last van kreeg en mijn zorgverzekering de ingreep vergoedde. Toch besloot ik om me niet halsoverkop te laten opereren. Ik koos voor een bekende cosmetisch chirurg, ook al betekende dat dat ik zes maanden moest wachten voordat ik aan de beurt was. ‘Denk eraan: de eerste tijd kompressen nemen en daarna goed inmasseren met crème om de huid elastisch te houden’, zei hij. Al zijn adviezen heb ik trouw opgevolgd. Nadat de zwellingen en blauwe plekken waren afgenomen, leek het erop dat de ingreep gelukt was. Mijn oogleden hingen niet meer, maar ik zag wel dat de overtollige huid zich naar de zijkant van mijn ogen had verplaatst.”

Drie keer onder het mes

“Ik hoopte dat de arts me bij de controle zou vertellen dat dat nog wel weg zou trekken. Dat zei hij niet. Hij vroeg me hoe ik dacht over het resultaat, en ik gaf toe dat ik die bulten niet mooi vond. Dit was inderdaad niet de bedoeling, erkende hij, en daarom bood hij kosteloos een correctie-ingreep aan. Ik dacht: dit komt vast in orde, daarom ging ik voor een tweede ingreep. Maar bij de volgende controle bleek het wéér niet goed. Op dat moment had ik moeten zeggen: blijf er maar vanaf. Alleen voelde ik me wanhopig. Ik wilde zó graag van die bulten af dat ik een derde keer bij hem onder het mes ging.”

Nooit zonder make-up

“Het lijkt erop alsof deze cosmetisch arts zich met de overtollige huid geen raad wist, want het probleem was er na de derde keer nog steeds. ‘Laat maar’, zei ik hem. Ik was de pijn van de verdovingsprikken in mijn ogen en het herstel na de ingreep helemaal zat. Ik durfde er niet nog een keer er iets aan te laten doen. Nu denk ik: waarom heeft hij me niet doorgestuurd naar een collega die dit wel kon oplossen? Waarom heeft hij me laten gaan? Door zijn toedoen loop ik met iets in mijn gezicht waar ik me voor schaam. Als mensen me complimenteren met mijn uiterlijk omdat ik er goed verzorgd bij loop, denk ik: je zou me eens zonder make-up moeten zien. Als ik thuis ben, nog niet opgemaakt en iemand belt onverwachts aan, dan voel ik me heel erg akelig. Zo wil ik me gewoon niet aan een ander laten zien.”

Verdriet

“Ik heb me niet laten opereren om jonger te lijken. Ik ben niet met rimpels en ouder worden bezig. Leefrimpels horen bij een gezicht. Mijn haar verf ik ook niet, maar ik verzorg mijn huid en lichaam goed. Ouderdom mag er zijn, dat is niet de reden dat ik een ooglidcorrectie liet uitvoeren. Ik had gewoon last van de overhangende huid. Ik vind dat de risico’s van een operatie meer benadrukt moeten worden door een arts. Ik vind het ook jammer dat ik nooit een klacht heb ingediend. Ik ben best mondig, kan goed op mijn strepen staan, maar ik had na drie ingrepen niet meer de puf om me hierin vast te bijten.”

Cosmetische misser

“Het is niet zo dat ik er een financieel voordeeltje uit had willen slepen of mijn arts een trap na wil geven. Waarschijnlijk heeft hij echt zijn best gedaan. Ik wil alleen gewoon zo graag van dit probleem afgeholpen worden. Aan de andere kant: als ik er nu nog iets aan wil doen, dan weet ik niet of het dit keer wel goed gaat of dat het nóg erger wordt. Mijn arts heb ik drie keer de kans gegeven om zijn cosmetische misser te herstellen. Ik heb vertrouwen gehad, geduld opgebracht en de enige die ik hiermee heb benadeeld ben ik zelf.

‘Ik hou van je zoals je bent’, zegt mijn man tegen me. Dat is heel lief van hem, maar ik word dag in, dag uit weer geconfronteerd met het spiegelbeeld waar ik niet blij mee ben. Vaak relativeer ik het. ‘Wees blij dat je gezond bent en niet in een rolstoel zit’, zeg ik dan tegen mezelf. Of: ‘Niet zeuren Molly, je moet verder.’ Maar het verdriet zit er. Ergens hoop ik nog steeds dat het ooit goedkomt en dat er een arts is die me wél kan helpen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden