L25_Column Beeld L25_Column
L25_ColumnBeeld L25_Column

“De tranen stromen over haar wangen”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Haar leven lijkt iets normaler te worden nu ze weer werkt.

25

Vrijdag

Het is heerlijk om weer naar de boetiek te gaan. Het is dat ik het niet kan, maar anders zat ik ’s ochtends fluitend op mijn fiets. Natuurlijk is alle ellende nog niet achter de rug, nog lang niet, maar ik vind het een bevrijding weer te kunnen werken. “Nu pas besef ik hoe vreselijk saai het afgelopen jaar was”, zeg ik tegen Geertje. We zitten aan de koffie in het kantoortje. “Ik heb het weggeduwd, wat best aardig lukte, maar je kinderen en kleinkinderen niet mogen aanraken, bijna geen mensen ontmoeten en nergens naartoe kunnen, dat is gewoon onnatuurlijk.” “Vertel mij wat”, zegt Geertje. “Het was soms alsof ik stikte. Nu voelt het alsof ik elke ochtend naar een feestje ga. Zullen we er ooit nog aan kunnen wennen, als alles weer normaal is?” Ik zit over een antwoord na te denken als we de winkeldeur horen. We springen tegelijk op. Een klánt!

Zaterdag

We eten aan de tuintafel. Dankzij Wil heb ik iets met veel groente klaargemaakt en stukjes vegakip. Het bevalt ons best goed, een paar dagen per week geen vlees eten. Wil hoor ik er nauwelijks nog over, dat valt me een beetje tegen. Ze leek zo betrokken bij het milieu, maar dat is blijkbaar alweer voorbij. Volgens Manon omdat de jongen en het meisje met wie ze plannen beraamde om de wereld groener te maken, een stelletje werden. Daardoor voelde zij zich buitengesloten. En ze werd zelf ook verliefd. Alles draait uiteindelijk om de liefde. Kijk naar Manon en haar ‘liefdesbaby’, zoals Willeke haar zusje soms plagend noemt, en naar Robbert, die nu al bijna een jaar smacht naar zijn Griekse liefde. Vorige week kwam hij even langs, een zeldzaamheid tegenwoordig. Hij was ongedurig, stond af en toe op om rond te lopen. Net toen ik hem een glas cola had gegeven, zei hij ineens: “Sorry oma, ik moet nu echt gaan.” Voordat ik nog wat kon zeggen, was hij de keuken al uit. “Nu al?”, had Han gezegd. “Hij heeft het moeilijk”, antwoordde ik. “Tja”, zei Han. “Ik herken het wel. Volwassen worden doet au. Is dat niet een boek?” “Geen idee”, antwoordde ik. “Maar als het er nog niet is, moet het nodig geschreven worden.”

Zondag

Manon en ik lopen over de hei, ze is opvallend stil. Als ik van opzij naar het gezicht van mijn dochter kijk, zie ik dat ze verdrietig is. Haar mondhoeken hangen een beetje en af en toe bijt ze op haar lip. Heeft ze nou gehuild? Wat was het moederschap makkelijk toen verdriet nog werd veroorzaakt door dingen waaraan ik iets kon doen. Een kus op de knie waarop ze was gevallen. Een nieuw ijsje, omdat ze haar ijsje had laten vallen. Op de rand van haar bed zitten totdat ze weer in slaap viel na een enge droom. “Lieve schat, is er iets? Kan ik je misschien ergens mee helpen?” Ze staat stil en kijkt me aan. Dan stromen de tranen over haar wangen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden