null Beeld

De vader van Hella stapte uit het leven: “Ik kreeg een zekere bewondering voor zijn keuze”

De vader van Hella (42) maakte vier jaar geleden een einde aan zijn leven. Toch noemt ze de week die voorafging aan zijn uitvaart de mooiste van haar leven.

“Natuurlijk zagen we het niet aankomen. Dat vragen mensen vaak, maar het is een vraag die niet te beantwoorden is. Wel vielen achteraf sommige dingen op. Mijn ouders woonden al een jaar of 15 in Frankrijk. Mijn vader vond het er heerlijk, hij was helemaal verfranst. Hij kwam niet graag naar Nederland, naar het eeuwige gezeur om parkeerplaatsen en gedoe met kliko’s. Thuis in de Lot kon hij gewoon het erf op scheuren en zijn sleutels in de auto laten zitten. Maar het laatste jaar kwam hij vaker met mijn moeder mee naar Nederland, hij bezocht de verjaardagen van zijn kinderen en kleinkinderen. Achteraf is het alsof hij op een soort afscheidstournee is gegaan.”

Samen als gezin

“Mijn moeder belde me midden in de nacht, overstuur. Ik kon alleen maar nee, nee, nee schudden nadat ze vertelde dat ze mijn vader had gevonden. Tijdens de rit naar Frankrijk met mijn broers, had ik 1100 kilometer lang de tijd om na te denken. Ik had zo veel vragen en maar 1 antwoord: hij is dood. Heel verdrietig en pijnlijk.

Dat hij er zelf een einde aan heeft gemaakt, is afschuwelijk. Maar kwaad ben ik geen seconde geweest. Hij had alles nauwkeurig voorbereid, heeft niet in een vlaag van verstandsverbijstering gehandeld. Dit is wat hij wilde. Ik realiseerde me: als je mag leven, mag je ook sterven. Ik kreeg niet alleen respect, maar zelfs een zekere bewondering voor zijn keuze. Het is ook hoe hij was, heel zwart-wit. Als we vroeger ergens op bezoek waren, bleven we óf eindeloos lang als hij het er fijn vond, of we vertrokken snel omdat er ‘niets aan was’.

Zodra we het erf in Frankrijk op reden, was het voelbaar: hij is weg. Je kon het bijna meten, mijn broers voelden het ook. Het duurde toen nog een week voordat mijn vader werd begraven. We waren ver van huis, er was geen werk, geen mail, geen appjes, geen kinderen. We waren samen als gezin, struinden over het erf, bij de gîtes en het zwembad, we rommelden in de schuur tussen zijn spullen, moesten de dienst voorbereiden en een liturgie maken. Tussendoor waren we eindeloos in de weer met ‘lekker fikkie stoken’, iets wat mijn vader altijd graag deed.”

Stil erf

“Het was opvallend stil op het erf. We beseften dat onze vader altijd bezig was geweest met dingen die geluid maakten. Hij speelde op zijn Hammondorgel, repareerde een stofzuiger of was iets aan het timmeren. Hij was nooit veel met ons samen vroeger, zat graag in zijn eigen bubbel. Mijn broers en ik hadden elk andere herinneringen aan hem. Maar door de stukjes bij elkaar te leggen, zagen we het grotere plaatje. Wie mijn vader was: een eigenzinnige man.

Door zijn eigenzinnige laatste keuze konden wij ook een uitvaart in zijn stijl houden. Mijn vader riep vroeger altijd: ‘Als ik er niet meer ben, sleur je me maar achter de auto of een tractor aan over het weiland daar naartoe.’ Hij wees dan naar het kerkhofje 100 meter verderop. Hoe konden we dat regelen? De buurman had een oude tractor en een grote platte wagen waarop de kist paste. Zijn zoon poetste de tractor speciaal voor ons op. Vlak voordat we naar het kerkhof vertrokken, lieten we een 14 minuten durend muziekstuk van Jackie Davis horen waarvan hij had gezegd dat hij het graag op zijn uitvaart wilde. De platenspeler stond naast het huis, mijn broers en ik stonden op het bordesje. Dorpsgenoten en buren in de straat luisterden ernaar, sommige gingen zowaar een beetje dansen.

Tijdens de dienst in het eeuwenoude kerkje zong ik Laat me niet alleen – Ne me quitte pas voor mijn vader. Na afloop van de begrafenis kwamen dorpsgenoten, vrienden en familie mee naar huis. De Franse vriendinnen van mijn moeder hadden quiches gemaakt, anderen hadden kaarsen meegenomen, er gingen trommeltjes met worst en kaas open. We maakten een vuur van 4 meter doorsnede – we hebben wel 6 kuub hout verbrand. Mijn broers en ik wisten zeker: onze vader zou dit práchtig hebben gevonden.

Met mijn broers heb ik enorm gelachen. Tegelijkertijd vonden we elkaar ook in ons verdriet. Ik heb mijn vader niet letterlijk gedag kunnen zeggen, maar ik heb een ultieme afscheidsweek beleefd. Alles was puur en heel intens. De gevoelens, de helderheid waarmee ik mijn vader zag, de zon die scheen, zelfs de kleuren waren helderder dan normaal.”

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Karlien van der Geest.

Worstel je met gedachten over zelfdoding? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 of 113.nl.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden