null Beeld

Desiree (46): “Ik was alleen maar met mijn ouders bezig. Het was niet te doen”

Soms zitten mensen even in de knel. En wat is het dan fijn als iemand zegt: “Kom maar bij ons wonen.” Desiree (46) stelde haar huis open. Toen de mantelzorg voor haar ouders te zwaar werd, stelde haar man voor om hun garage tot mantelzorgwoning om te bouwen.

Online redactie Libelle

“Mijn ouders in huis? Hou op, schei uit. Ik weet zeker dat ik dit drie jaar geleden had geantwoord als me toen de vraag was gesteld of mijn ouders bij mij zouden mogen wonen. Inmiddels is alles anders. We verbouwden onze garage tot een mantelzorgwoning en sinds een jaar woon ik met mijn vader en moeder onder één dak. En ik ben er ontzettend blij mee."

In de buurt

"Ik ben de jongste van vier kinderen, heb drie leuke, oudere broers. Als enige ben ik redelijk dicht bij onze ouders blijven wonen. Daardoor kon ik goed zien hoe hard mijn moeder achteruitging. Ze heeft de longziekte COPD, waardoor ze weinig energie heeft. In 2013 kreeg ze haar eerste tia, een lichte beroerte. Dat was schrikken, maar in 2015 ging het goed mis, toen kreeg ze er vijftien achter elkaar in twee dagen. Ze was er slecht aan toe, ze kon nauwelijks praten en haar motoriek was een puinhoop."

Verdrietig

"Omdat mijn vader zelf voor mijn moeder wilde zorgen, kwam ze na haar verblijf in het ziekenhuis en revalidatiecentrum weer thuis. Mijn vader wilde liever geen hulp, maar had het zwaar met de zorg. Mijn moeder wilde graag helpen, maar dat lukte niet. Als ze probeerde te koken, wist ze niet meer aan welke knoppen ze moest draaien. Een paar keer per dag was ik bij ze om te helpen. Ik kom niet uit de verzorging, maar ik douchte mijn moeder. Als ze op een krukje in de krappe douche zat en ik haar afspoelde, kon ik wel huilen. Onze moeder-dochterrelatie draaide om, ik verzorgde haar nu en dat vond ik verdrietig. Het mantelzorgen op zich vond ik niet erg, maar emotioneel was het wel heel zwaar. Ook voor mijn vader, die zijn vrouw heel hard achteruit zag gaan. Ook zijn verdriet raakte me, ik was alleen maar met mijn ouders bezig. Óf ik was bij ze, óf ik maakte me zorgen. Eigenlijk was het niet te doen."

We doen allemaal wat

"Mijn broers en ik bespraken met mijn ouders dat het zo niet kon. Er moest hulp komen en het huis moest worden aangepast, of ze moesten verhuizen naar een bungalow. Mijn vader had tijd nodig om die beslissing te nemen want hij wilde het liefst op zijn vertrouwde plekje blijven wonen. Hij had net de conclusie getrokken dat verhuizen naar een bungalowtje de beste optie was, toen mijn man met het voorstel kwam om onze garage om te bouwen tot mantelzorgwoning. ‘Ik denk dat ik je dan meer zie dan wanneer je de hele dag bij je ouders thuis zit’, zei hij. Ik kon alleen maar huilen. Ik wist niet wat ik wilde. Ik was óp van het zorgen.

Hoe langer ik er over nadacht, hoe beter ik het plan vond. Alleen al de gedachte dat ze bij ons zouden wonen, gaf me rust. Mijn ouders vonden het ook een goed idee. We verbouwden ons huis en een jaar geleden trokken ze bij ons in. Ik ben ontzettend blij dat het zo gegaan is. We hebben allebei een eigen ingang en lopen de deur niet bij elkaar plat, maar ik ga geregeld even bij ze buurten. Even checken of alles goed gaat. De kinderen vinden het ook heel gezellig, opa en oma in de buurt. Mijn dochter verschoont hun bedden en mijn zoon regelt technische klusjes. Zo doen we allemaal wat."

Uit liefde

"De zorg voor mijn ouders is nu beter in evenwicht. Ik doe hun strijkwerk en ga mee naar het ziekenhuis, maar verder is alles geregeld. Mijn vader doet veel en de wijkverpleging komt mijn moeder douchen. Ik ben en blijf erg betrokken, hun mantelzorg is mijn belangrijkste taak. Daar omheen plan ik mijn activiteiten. Als het goed gaat met mijn moeder, heb ik wat meer ruimte. Als het slecht met haar gaat, schrap ik dingen uit mijn agenda en ben ik aan het zorgen. Mensen om mij heen zeggen vaak dat ze het knap en geweldig vinden wat ik doe, maar zo voel ik het niet. Ik doe dit uit liefde en de wens dat mijn ouders zo lang mogelijk bij elkaar kunnen blijven wonen. Mijn moeder blijft achteruitgaan en ik weet niet hoe lang ze dit nog volhoudt. In de tijd die we nog samen hebben, kunnen we maar beter dicht bij elkaar zijn."

Iedere dag (gratis) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update.

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden