Horizontal color image of elegant woman resting at the edge of swimming pool and sunbathing in sun hat. Beeld Getty Images
Horizontal color image of elegant woman resting at the edge of swimming pool and sunbathing in sun hat.Beeld Getty Images

Deze vakantie veranderde mijn leven: 'Aan het zwembad wist ik ineens: het is afgelopen tussen ons'

Op een berg, aan het zwembad, met je voeten in zee, op de camping: 
op een moment dat deze mensen het niet verwachtten, nam hun leven een nieuwe wending. Verhalen over verlies, hoop en liefde.

Roos Elkerbout (47, journalist bij een regionale televisiezender) was 15 jaar toen ze op vakantie in Engeland vreselijk nieuws kreeg.

“Ik maakte met mijn moeder een rondreis door Kent. Mijn vader moest voor zijn werk eerst naar Frankrijk en zou ons later, na een korte stop in Nederland, treffen in Londen. We hadden nog geen mobiele telefoons, maar belden hem iedere avond uit ons hotel. Op een avond kregen we hem niet te pakken. Uiteindelijk belde mijn moeder zijn kantoor. Daar bleek iedereen zich verzameld te hebben omdat mijn vader in het vliegtuig van Parijs naar Amsterdam een hartaanval had gekregen. Hij lag in het ziekenhuis. Aan mijn moeders stem en ademhaling hoorde ik dat er iets vreselijks aan de hand was, maar ik wilde het niet weten en sloot mezelf op in de badkamer met handdoeken tegen mijn oren. Op het moment dat ik die badkamer weer uit kwam, liet ik mijn jeugd daar achter. Het voelde alsof ik in een klap volwassen was. Zo snel mogelijk gingen we terug naar Nederland om mijn vader te zien. Maar toen hij een paar dagen daarna nog een hartaanval kreeg, overleed hij. Hij was pas 46 jaar. Ik moest afscheid nemen van mijn gezellige, charismatische vader die altijd spelletjes met me deed. Hierdoor weet ik dat het leven soms anders loopt dan je denkt of hoopt. Ook heb ik nog altijd heimwee als ik op vakantie ga. Misschien wel door deze gebeurtenis.”

“Op dit eiland konden we samen opnieuw beginnen”

Gonda van Londen (63, zelfstandig ondernemer) werd tijdens een vakantie verliefd op Mallorca.

“Mijn vriend Joop en ik hadden het er al vaker over gehad dat we misschien een tijd in het buitenland wilden wonen. Dat het Mallorca zou worden, had ik een paar jaar geleden niet kunnen bedenken. Ik kende het eiland alleen van verhalen over zon, zee en zuipen. Maar al tijdens de rit van het vliegveld naar het vakantiehuis van vrienden waar we zouden verblijven, zag ik een heel ander eiland dan ik had verwacht. Het was prachtig! Geen overvolle stranden met toeristen, maar een heel afwisselend landschap. Later die vakantie bezochten we de hoofdstad Palma, bruisend en prachtig. De dorpjes waren juist heerlijk stil, we werden tijdens ons verblijf op het eiland al snel herkend en gegroet. Het gevoel werd iedere vakantiedag sterker: zou dít de plek zijn waar ik met mijn nieuwe liefde opnieuw kon beginnen?

Terug in Nederland besloten we tijdelijk een finca (Spaans boerderijtje, red.) te huren om te zien of we op Mallorca konden aarden. Het was omgeven door olijfbomen en al snel begonnen we met het maken van eigen olijfolie. Daar kwamen later jams en chutneys bij, die we verkopen op markten en braderieën in Nederland.

Joop en ik hebben op Mallorca een nieuw leven opgebouwd. Tot een half jaar geleden kwam het dan ook niet in ons op om terug te gaan naar Nederland. Maar toen overleed plotseling mijn ex-man, en ook een goede vriend stierf. Het voelde ineens toch beter om in Nederland te zijn, met tijd en aandacht voor mijn moeder op leeftijd. Joop wordt binnenkort opa en wil zijn kleinkind graag zien opgroeien. We gaan dus terug naar Nederland. Maar Mallorca blijft een plek waar we nog vaak heen zullen gaan.”

null Beeld

“Herstellen van borstkanker op Curaçao, dat gunde 
ik anderen ook”

Nicolien de Kroon (60, homeopatisch therapeut) wilde na haar borstkankerbehandeling nog maar één ding: naar Curaçao.

“Daar stond ik, op de stoep van het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, met een kaal hoofd, onzeker over mijn lijf en uiterlijk, uitgeput door de chemobehandelingen, operatie en bestralingen. Weer thuis probeerde ik een nieuw ritme te vinden met de beperkte energie die ik na dit intensieve jaar had. Het leek me heerlijk om te herstellen op Curaçao, daar ben ik opgegroeid, maar geld had ik niet door een jaar afwezigheid in mijn eigen bedrijf. Het was een grote stap, maar ik deed het toch: ik vroeg vrienden en kennissen om financiële hulp via Facebook. Iedereen reageerde enthousiast, veel mensen zeiden zelfs: ‘Wat fijn dat we iets concreets voor je kunnen doen.’ Binnen no time had ik genoeg geld verzameld om te gaan.

Niet lang daarna zat ik op het strand van een kleine baai. Ik voelde hoe de zon mijn lichaam verwarmde. Mijn voeten, vol blaren van de chemo, hadden baat bij het zoute water. Alsof letterlijk de chemo uit mijn lijf trok en er weer energie in terugvloeide. Ik dacht: dit gun ik anderen ook! En nog meer. Iets waardoor je na borstkanker handvatten krijgt om je leven opnieuw vorm te geven. Zou het niet mooi zijn om hier een retraite te organiseren, met allerlei workshops? Ik ging om tafel met lokale artsen en therapeuten, en zo ontstond Curare. We hebben nu drie retraites kunnen organiseren, op Curaçao en op Terschelling. Iedereen is zo enthousiast! Eén deelneemster lag na haar behandeling maandenlang in bed met haar telefoon. Ze had last van paniekaanvallen en was suïcidaal. Ze ging mee op retraite en toen ik haar vier maanden later weer sprak, zei ze: ‘Ik heb weer energie, ik wil weer leven.’ Dat is het mooiste compliment dat ik kan krijgen. Het is mijn ultieme doel dat zorgverzekeraars deze reizen (gedeeltelijk) gaan vergoeden.” curare.nl

null Beeld

“Zodra de ambulance arriveerde, 
veranderde ons leven in een achtbaan”

De man van Brigitte Clijnk (47, medewerkster supermarkt) werd op de camping onwel.

“Het was een snikhete dag, juli 2015. Mijn man Danny en ik waren met onze zoon Owen, toen 9 jaar, op kampeervakantie in het Gelderse Groenlo. We hadden het heerlijk: lekker zwemmen, genieten van elkaar. We gooiden over met de bal in het zwembad toen Danny last kreeg van zijn nek. Hij dacht dat het door de hitte kwam en besloot de koelte van de caravan op te zoeken. Maar een paar uur later voelde hij zich totaal niet beter. Sterker nog: hij zag alles dubbel en sprak met een dubbele tong. Eerst belde ik met de huisartsenpost, maar daar kwam ik niet verder. In overleg met onze campingburen heb ik een ambulance laten komen en toen kwamen we in een achtbaan terecht waar we tot op de dag van vandaag in zitten. Danny werd naar het ziekenhuis gebracht, waar uit tests bleek dat hij waarschijnlijk een herseninfarct had gehad. Het was niet duidelijk hoe hij eruit zou komen. We bleven nog een kleine week op de camping, die was in de buurt van het ziekenhuis. De buren op ons veldje pasten op Owen als ik naar Danny wilde. Owen ging gewoon door met zwemmen en spelen, hij had het volste vertrouwen dat het goed zou komen met zijn vader.

Danny moest opnieuw leren praten en lopen, dat had hij na een paar weken weer onder de knie. Maar toen begon het pas, want in zijn hoofd is alles door elkaar geschud. Hij is overprikkeld en verdraagt geen licht, geluiden en geurtjes. Alles komt tien keer zo hard bij hem binnen. Hij draagt vaak oordoppen en een zonnebril om de intensiteit van de prikkels te verminderen. Ik heb nu een totaal andere man dan vroeger. Toen stapten we graag spontaan in de auto voor een dagje strand of sauna, nu is alles afhankelijk van hoe Danny zich voelt. Naar verjaardagen gaan we nauwelijks meer, want de hoeveelheid prikkels is hem dan al snel te veel. Soms gaan we een uurtje, maar daarna moet hij dagen bijkomen. Terwijl hij dan in een hoekje zit, met oordoppen in.

Danny dacht dat hij wel weer aan de slag kon als kok, maar dat ging niet. Hij communiceerde te direct met collega’s en had geen overzicht. Sinds kort is hij volledig afgekeurd. Hij vult zijn dagen nu met fotograferen. We wonen in de buurt van de Oostvaardersplassen en hij maakt prachtige natuurfoto’s.

Voor mij is het moeilijk om de balans te vinden tussen zorgen voor Danny en niet te veel hooi op mijn vork nemen. Ik heb cursussen gevolgd om met de situatie om te kunnen gaan. Daar leerde ik dat het belangrijk is om tijd voor mezelf in te plannen. Ik ga dus regelmatig naar de zonnebank, een eindje wandelen of even winkelen om op adem te komen. Want als ík niet overeind blijf, is er niemand die het thuis draaiende houdt.

Hoewel onze relatie is veranderd, is mijn band met Danny nog steeds sterk. Zijn pretoogjes, zijn droge humor en zijn warmte zijn er nog. We houden onvoorwaardelijk van elkaar, dat blijkt juist nu. Daarom zijn we onlangs getrouwd, heel klein, met zes personen in een uurtje op het stadhuis. Daarna gingen we lunchen. Het is een bezegeling van onze liefde, voor altijd. Een huwelijksreis hebben we niet gemaakt, we vonden het juist heerlijk om rustig thuis te zijn. Maar wie weet gaan we over een tijdje alsnog. Naar Miami bijvoorbeeld, daar heb ik altijd van gedroomd.”

“Het kostte Bram een maand om al onze spullen te verkopen”

Melanie Verheijen (28, momenteel in de ziektewet) besloot twee jaar geleden op vakantie in Andorra om voortaan minimalistisch te leven.

“We hadden een aflevering van het programma van Floortje Dessing gezien waarin een stel rondreisde met een 4x4 terreinwagen met bovenop een daktent. Dat leek ons zo geweldig dat we ook zo’n auto huurden. Het bleek heerlijk te zijn om te kunnen gaan en staan waar je wilt, met je ‘huis’ altijd bij je. We kwamen helemaal tot rust. Op een berg, midden in de natuur met alleen dierengeluiden om ons heen, zeiden mijn man Bram en ik tegen elkaar: ‘Zou het niet fantastisch zijn om dit vaker te doen?’

Zo ontstond het plan om vaker op reis te gaan. We verkochten ons koophuis en lieten een tiny house bouwen op een boerencamping. Op deze manier hebben we minder kosten, kunnen we meer reizen en hebben we toch een thuisbasis in Nederland. Bram is een maand bezig geweest om onze spullen te verkopen: serviezen, kleding, meubels, gereedschap. Op 25 vierkante meter heb je niet veel nodig. Het enige waar ik zelf moeilijk afscheid van kon nemen, was een oude klok van mijn overleden opa en oma. Uiteindelijk heb ik er een foto van gemaakt en de klok alsnog weggedaan. We hebben vooral praktisch gekeken: voegen deze spullen iets toe aan ons dagelijks leven? Onze omgeving heeft ons nooit afgeremd tijdens het ontspullen, al trokken sommige mensen wel hun wenkbrauwen op: je hebt alles zo goed voor elkaar en nu ga je opnieuw beginnen. Maar toen ons tiny house klaar was en ze zagen dat alles erin zat wat we nodig hebben, snapten ze het wel. Het geeft een goed gevoel om kleiner te wonen, met minder spullen. Ik heb meer tijd om met de hond te wandelen of familie te bezoeken, want het bijhouden van het huis is zo gebeurd. Vorig jaar gingen we voor het eerst op reis met de 4x4, naar de Balkan. Het beviel goed. Dit jaar gaan we naar Scandinavië en volgend jaar gaan we terug naar Andorra, de plek waar het allemaal begon.”

Esmeralda Smit (42) ontmoette tijdens een yogavakantie op Kreta de liefde van haar leven.

“De meeste cursisten waren vrouwen, maar ook Brendan was er. Met hem had ik meteen leuke gesprekken, we maakten trips naar dorpjes in de buurt of dronken een biertje in een taverne. Zijn lach, die intrigerende ogen, dat open gezicht… Ik voelde me zo tot hem aangetrokken dat ik besloot een week bij te boeken. Mijn gevoel zei me dat ik moest blijven.

Die tweede week trokken we nog meer naar elkaar toe en op de allerlaatste avond zoenden we elkaar voor het eerst bij een wit kapelletje op een berg. Na de retraite schreven we drie maanden lang met elkaar tot we elkaar weer zagen in Engeland, waar hij woonde. Op dat moment sloeg de bliksem in en wist ik: dit is hem. We hebben elkaar drieënhalf jaar lang elke twee weken opgezocht. Toen wilde ik niet meer steeds afscheid nemen. Ik heb alles achtergelaten en ben naar Manchester verhuisd. Vorig jaar zijn we getrouwd op het strand van Den Haag. We hebben onze medecursisten een foto gestuurd en beloofd dat we een keer terugkomen. Ze vinden het geweldig dat we elkaar bij hen op vakantie ontmoet hebben.”

“Dat ik zwanger kon zijn, kwam niet in me op”

Esther Methorst-van Wijk (44, zelfstandig ondernemer) voelde op Gran Canaria dat er iets veranderde in haar lichaam.

“Eindelijk waren mijn nieuwe liefde en ik een weekje met zijn tweeën op vakantie. We hebben een samengesteld gezin met allebei al wat grotere kinderen en hadden de rust echt even nodig. Zeker na de moeilijke periode die we net achter de rug hadden. Toen we elkaar leerden kennen, nu vier jaar geleden, wilden we graag samen nog een kind. Mijn man liet zijn sterilisatie ongedaan maken, maar na een half jaar bleken er geen ‘levende zwemmers’ aanwezig bij de check in het ziekenhuis. We waren dolblij toen ik tóch zwanger werd maar helaas kreeg ik een miskraam. Ook een nieuwe zwangerschap liep uit op een miskraam. Daarna lukte het niet meer en vond mijn man dat we moesten stoppen met proberen. Het was genoeg geweest zo. Ik was verdrietig en teleurgesteld, want ik was inmiddels 43 jaar en de kans dat ik nog eens moeder zou worden, werd steeds kleiner.

Op Gran Canaria zou ik ongesteld moeten worden, maar mijn menstruatie bleef uit. Wel was ik erg moe en vooral ’s nachts deden mijn opgezwollen borsten pijn. Dat ik zwanger kon zijn, kwam niet in me op. Ik dacht dat het PMS was. We verkenden per auto het hele eiland en afgezien van mijn lichamelijke klachten hadden we een ontspannen vakantie: beetje in de zon zitten, lekker lunchen, heerlijk.

Maar eenmaal thuis deed ik voor de zekerheid toch een test, en wat bleek: ik was zwanger! Mijn man schrok zo dat hij er de eerste twee weken nauwelijks over wilde praten. Ik snapte dat wel, hij had mijn verdriet de vorige twee keer gezien en was bang dat het weer mis zou gaan. Ook ik was tot de eerste echo erg angstig. Maar nu ben ik veertien weken zwanger en ik durf steeds meer van mijn zwangerschap te genieten. Ik zie op de echo’s een kloppend hartje en krijg er steeds meer vertrouwen in. Deze zomer gaan we met al onze grote kinderen op vakantie en volgend jaar is er een lieve kleine baby bij. Ik kan niet wachten tot het zover is.”

null Beeld

“Na die twee weken vakantie was ik totaal opgebrand”

Athilde Whyte (49, business-coach) nam in Frankrijk een ingrijpende beslissing over haar relatie.

“Als ik foto’s van die vakantie in de Dordogne zie, voel ik weer wat ik toen voelde. Ik zie mezelf zogenaamd ontspannen aan het zwembad zitten, terwijl mijn vriend met ons 3-jarige zoontje in het water speelde. In werkelijkheid was ik opgefokt en vroeg ik me af: hoe nu verder? Aan het begin van onze relatie was ik heel verliefd en na een mislukt huwelijk wilde ik gewoon ook ontzettend graag dat het met mijn nieuwe vriend wél zou werken. Zeker toen we samen een zoontje hadden gekregen, vond ik dat ik faalde als ik er de brui aan zou geven. Maar ik merkte steeds meer dat ik niet mezelf was in onze relatie. Ik cijferde mezelf weg om de harmonie te bewaren en was volledig dienstbaar aan hem en ons gezin. De spanning tussen ons was om te snijden. Als ik ergens over wilde praten, vond hij dat ik zeurde. Er hoefde maar íets te gebeuren en er ontstond ruzie, die ik dan weer probeerde te sussen. Iets wat ik onbewust had overgenomen van mijn moeder. Zij ging er uiteindelijk zelf psychisch aan onderdoor aan de relatie met mijn alcoholistische vader.

Na die twee weken vakantie had ik me vrolijk en uitgerust moeten voelen, maar ik was opgebrand. Na een lang gesprek met een goede vriendin besloot ik voor mezelf te kiezen. Ik moest weg bij deze man. Gelukkig kon ik bij een andere vriendin terecht, haar huis stond tijdelijk leeg. Het was zo’n opluchting toen ik daar eenmaal woonde. Het verbreken van de relatie was moeilijk, mijn vriend werd laaiend en begon zo te schreeuwen dat ik er bang van werd en nog sneller vertrok. Later werd hij rustiger en ontstond er begrip. We hebben alles goed kunnen regelen. Ik heb me nu op mijn eigen bedrijf gestort. Een nieuwe liefde zal er ook wel komen, alleen blijven is niks voor mij. Ik ben blij dat mijn ogen werden geopend tijdens die vakantie.”

Tekst: Merel Brons. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden