null Beeld

Dionne Stax over de Nijmeegse Vierdaagse: “Trainen vind ik een beetje heftig”

Vanaf dit najaar moet het Journaal het stellen zonder Dionne Stax (34), die het ‘veilige nest’ verlaat voor een nieuwe uitdaging. Maar eerst nog even die andere uitdaging: de Nijmeegse Vierdaagse.

“Het is misschien een beetje nerderig, maar ik dacht: ik neem ze toch mee.” Dionne Stax legt ál haar wandelmedailles op het tafeltje van het café waar we hebben afgesproken. Als ze straks haar elfde Vierdaagse heeft gelopen, krijgt ze een ‘kruis voor betoonde marsvaardigheid’, een medaille die een beetje lijkt op de Willemsorde, de hoogst haalbare onderscheiding. “Die wil ik dus hebben, als een worst waar ik achteraan loop.”

Haar ‘wanderlust’ werd ooit aangewakkerd door oom Jan, die vond dat zijn nichtje het als bijna-Nijmeegse aan haar eer verplicht was om ten minste één keer de Vierdaagse uit te lopen. “Ik wist niet hoe ik mijn voeten in moest tapen en kreeg de eerste dag al een enorme blaar in de vorm van een champignon op mijn teen. Toen moest ik nog dertig kilometer. Wandelaars die langsliepen, keken naar mijn voet en zeiden: ‘Dit komt écht niet meer goed’. Ik ben de kroeg in gegaan, heb een biertje genomen en ben daarna toch over de finish gelopen. Toen had ik de smaak te pakken.”

Ben je al aan het trainen voor de komende vierdaagse? “Nee. Kijk, wandelen vind ik heel fijn, maar trainen vind ik een beetje heftig. Er zijn veel mogelijkheden hoor, er bestaat een rondje in Amsterdam van 60 kilometer en in de omgeving van Nijmegen gebeurt ook veel. Maar dat kost veel tijd, en die heb ik niet. Dus ik ga straks gewoon lopen, zo doe ik het altijd.”

Wat is toch de charme van deze tocht? “Haha, ik heb ook vriendinnen die zich afvragen wat me bezielt. Ik vind het Nederland op z’n mooist. Niet wat de kleding betreft, maar mensen zijn zó lief voor elkaar. Iedereen helpt elkaar, jong en oud lopen mee, er worden pannen soep gemaakt, je mag bij wildvreemden naar de wc, het kán allemaal. Ik ben er heel rijk van geworden.”

In welk opzicht? “Ik loop de tocht ieder jaar met mijn oom, vrienden en vriendinnen en mijn ouders verzorgen mij en moedigen ons langs de kant aan. Als zij er allemaal niet bij zouden zijn, zou het voor mij voorbij zijn. Het is een familie-evenement voor mij geworden, heel dierbaar. Die vier dagen zitten ook vol rituelen. Ik slaap bij mijn ouders in Boxmeer, mijn moeder staat altijd samen met mij op en smeert broodjes, waar ze dan een lief briefje op doet. Ik heb inmiddels een hele stápel van die briefjes, het hoort er zo bij. Daarna neem ik de trein naar Nijmegen, waar ik om zes uur start. Dat vind ik vroeg genoeg. En dan is het een kwestie van lopen. Ik doe dat in mijn eigen tempo, dat is heel belangrijk, en luister naar muziek. Rond een uur of twee kom ik bij de finish, ik haal mijn startbewijs voor de volgende dag, drink nog wat met mijn ouders en dan is het tijd om naar huis te gaan.”

Is dat zoiets als de schoonheid van het voorspelbare? “Ja, en dat is heel fijn. Ik kom ook ieder jaar dezelfde mensen tegen. De mannen en vrouwen van de politie Haaglanden die na afloop op het podium O, o, Den Haag zingen. De ‘goedemorgen-man’ die langs de kant de wandelaars een goede morgen toeroept. Een echtpaar dat altijd samen vijftig kilometer loopt. De studenten die net uit de kroeg vallen en je aanmoedigen. Je zou eens moeten zien hoeveel nationaliteiten daar rondlopen. De Vierdaagse is met 45.000 lopers het grootste evenement van Nederland en het wordt ieder jaar professioneler. Maar ik heb het idee dat we daar in de Randstad niet bij stilstaan. Terwijl ik het iedereen kan aanraden.”

Misschien iets voor jou om daar een programma over te maken? “Ik heb weleens aan een reeks gedacht. Ik ben geen ambassadeur, maar ik heb het idee dat de schoonheid van deze tocht nog niet zo duidelijk is.”

Loop je in je vrije tijd ook als ontspanning? “Ja, maar geen veertig kilometer. Ik maak graag ’s ochtends of ’s avonds een wandeling door Amsterdam, dat vind ik heerlijk. Maar tijdens de Vierdaagse kan ik alles loslaten en écht aan andere dingen denken. Mijn wereld wordt even heel klein. Alles draait om waar iedereen pijn heeft, de meeste gesprekken beginnen met: ‘Hé, heb jij ook al last van je kuiten?’ Heel grappig en fijn, het draait alleen maar om wandelen en finishen. Naarmate de dagen vorderen, wordt iedereen ook steeds menselijker, vind ik. Je leert met ongemakken omgaan, iedereen heeft gewoon pijn.” Lachend: “Dat schept écht een band.”

MEER DIONNE

null Beeld

Je leest het hele interview met Dionne Stax in Libelle 31, nu in de winkel "Als ik het gevoel heb dat ik vastzit, gaat het mis. Ik wil blijven groeien."

Interview: Liesbeth Smit. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden