null Beeld

PREMIUM

Dochter Eva (43) tegen moeder Nora (76): “Ik ben gaan inzien dat jij de motor was achter de mishandelingen, mam”

Hecht of juist niet: de band tussen moeder & dochter is een bijzondere. Wat gebeurt er als je de tijd neemt voor een goed gesprek? In dit interview praten we met een dochter en haar moeder over oud zeer en nieuw verdriet, over grote vreugde en dierbare momenten.

Elle van Rijn

Eva (43) is na een scheiding nu getrouwd met Rob. Hun kinderen uit eerdere relaties zijn net het huis uit. Nora (76) heeft drie dochters, die ze strenggelovig heeft opgevoed met haar man. Eva vraagt zich af waarom haar moeder haar dochters niet heeft beschermd tegen hun vader. Nora blijkt ook zo haar demonen te hebben.

Dochter Eva: Zitten we dan. Nerveus?

Moeder Nora: Nee, hoor.

Eva: Ik wel. Eh… ik heb natuurlijk nagedacht over dit gesprek en het leek me het beste om te openen met een vraag.

Nora: Prima.

Eva: Oké, waarom heb jij ons nooit beschermd?

Nora: Ons? Ik weet niet…

Eva: Mij en mijn zussen. Waarom ben je er niet voor gaan staan toen papa zich niet meer kon beheersen? Waarom heb je het überhaupt zo ver laten komen?

Nora: Nu doe je net of papa jullie heeft mishandeld.

Eva: Dat heeft hij ook, mam. Hoe wil je het anders noemen dat papa mij met zijn slipper zo hard sloeg dat ik blauwe plekken had op mijn rug en mijn billen. En dat hij ons buitenzette, in de kou, tot we bereid waren onze fouten toe te geven en vergiffenis te vragen.

Nora: Dat is misschien één of twee keer gebeurd. Je had uit een winkel gestolen, dus zo gek was het niet dat je straf kreeg.

Eva: Het vroor! Ik had inderdaad gestolen, een pakje bubbelgum. Iedereen kreeg dat weleens, behalve wij, omdat het om wie weet welke reden niet werd toegestaan in jullie geloofsgemeente.

Nora: Nee, omdat er zo veel suiker in zat.

Eva: O ja, en daarom riep jij: “Dit zetten we je betaald.” Ik ben gaan inzien dat je ons niet beschermde omdat jij de motor was achter de mishandeling. Papa was slechts de uitvoerder.

Nora: Ben je nou zo boos omdat je kunstcarrière niet zo lekker loopt? Of omdat je nooit tegen papa bent opgestaan? Tegen hem ben je poeslief, ik krijg altijd jouw onvrede over me heen. Ik vind het niet erg, Eva, dat je zo kwaad bent. Ik heb je dat allang vergeven. En de dingen die zijn misgegaan? Daarvan kan ik zeggen: nee, we hebben het niet altijd goed gedaan. Zeker papa niet. Maar het was een andere tijd en – daarin moet ik je gelijk geven – we lieten ons soms te veel meeslepen in het geloof. Dat heeft papa achteraf ook gezegd.

Eva: Pfff, heftig dit... Wat doet dit met jou, mam?

Nora: Ik vind het moeilijk. Je probeert die opvoeding zo goed mogelijk te doen en dan doe je toch dingen fout. Dat heb jij toch ook met jouw kinderen?

Eva: Die heb ik niet meegetrokken in een sekte.

Nora: Sekte, sekte… Heeft het zin om daar altijd bij te blijven stilstaan?

Eva: Niet altijd, maar wel soms. Dat heb ik ook gedaan met mijn kinderen. Zij hebben onze scheiding redelijk verwerkt.

Nora: Weet je wat mijn vader zei als ik vroeger huilde? “Ga maar bij de katten op het dak staan.” Denk je dat er ruimte was voor mijn verdriet? Op een bepaald moment trok ik liever mijn haar uit mijn hoofd dan nog één traan aan hem te laten zien. We hebben allemaal trauma’s. Allemaal. Ik hoop dat je ziet dat ik desondanks geprobeerd heb een goede moeder te zijn. Net zoals jij dat probeert voor jouw kinderen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden