null Beeld

Dochter Joy (15) tegen moeder Maartje (48): “Het ligt aan jou, mam! Jij hebt me in de steek gelaten”

Hecht of juist niet: de band tussen moeder & dochter is een bijzondere. Wat gebeurt er als je de tijd neemt voor een goed gesprek? Elke week praten een dochter en haar moeder over oud zeer en nieuw verdriet, over grote vreugde en dierbare momenten.

Deze week spreken we Joy en Maartje. Joy (15) is enig kind. Haar moeder Maartje (48) is sinds de geboorte van Joy al niet meer samen met de vader. Voor Maartjes vriend verhuisden ze pas naar een andere woonplaats. Joy heeft moeite om haar draai te vinden sinds de verhuizing. Ze is opstandig en verdrietig. Maartje wil dat ze het in elk geval probeert.

Moeder Maartje: “Nou schat, zeg het maar, wat vind je van onze relatie?”

Dochter Joy: “Ik snap nog steeds niet waarom je niet kon wachten met verhuizen tot ik uit huis ben.”

Maartje: “Het is goed dat je je boosheid hierover uitspreekt. Toch sta ik achter mijn beslissing. Als jij je openstelt, maak je vast snel nieuwe vrienden. Bovendien is een grotere woonplaats ook leuker voor je, er is meer te doen.”

Joy: “Vooral in coronatijd, duh!”

Maartje: “Dat meisje verderop in de straat, waarom spreek je niet weer eens met haar af?”

Joy: “Zij zit echt niet op mij te wachten. Ik ga me toch niet opdringen als vriendin?”

Maartje: “Haar ouders hebben tegen mij gezegd dat zij het leuk vindt om af te spreken. Volgens mij is het meer jouw onzekerheid die je in de weg zit.”

Joy: “Het is echt superongemakkelijk als ik bij haar ben. Waarom kan ik niet gewoon bij Kate gaan wonen?”

Maartje: “Kate heeft haar eigen familie. Het toch raar als jij daar plotseling bij komt? En dan, wil je mij niet meer zien?”

Joy: “Je mag me komen opzoeken. Kun je ook meteen bij jouw oude vriendinnen langs. Zij vinden het vast leuk om te merken dat je ze niet van de ene dag op de andere hebt gedumpt.”

Maartje: “Waarom zeg je dat? Ik heb mijn vriendinnen niet gedumpt, ik spreek ze nog bijna elke dag. Jij mag jouw oude vriendinnen hier best uitnodigen in het weekend, hoor. Of jij gaat daarheen...”

Het blijft stil

Maartje: “Hé Joy, kom op. Als het niet werkt en je bent over een jaar nog steeds ongelukkig, dan gaan we op zoek naar een andere oplossing. Dat heb ik vanaf het begin gezegd. We proberen het twee jaar.”

Joy: “Gaan we dan terug verhuizen?

Maartje: “Dat zien we dan wel, maar ik wil graag dat je het nu probeert. Kun je dat doen? Ik help je waar ik kan. Als je volgend jaar wilt gaan voetballen hier, of een andere teamsport, dan meld ik je aan. Wat zou je willen doen?”

Joy: “Ik ben gewoon best wel alleen… Dat jij en Thomas nu samen zijn, maakt het alleen maar erger. Zeker als jullie gezellig zitten te lachen en smoezen en zo…”

(huilt)

Maartje: “Lieverd… voel je je buitengesloten? Het spijt me dat ik dat niet heb gezien. Ik denk altijd dat ik juist heel veel rekening met je houd en wil je er graag bij betrekken, maar dan zeg jij steeds dat je geen zin hebt.”

Joy (boos): “Omdat ik daar ook geen zin in heb.”

Maartje: “Ligt het aan Thomas? Ik dacht dat je hem wel mocht.”

Joy: “Het ligt niet aan Thomas. Het ligt aan jou, mam! Jij hebt me in de steek gelaten. Niet Thomas, niet papa, niet de buurvrouw of de slager, of de maanmannetjes: jij!”

Maartje (aangedaan): “Het spijt me… Misschien kunnen we een paar momenten per week afspreken die we met z’n tweeën doorbrengen, is dat een idee? Dat we samen de stad in gaan, of gaan sporten? Wat denk je? Joy, ik hou van je!”

Joy legt haar hoofd op haar moeders schouder.

Tekst: Elle van Rijn. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden