null Beeld

“Door hem voelde mijn dochters dood minder zinloos”

Conny Dekker (51) ontmoette de ontvanger van haar dochters longen, met wie ze een bijzondere band opbouwde.

Helene van Santen

Het is de Donorweek 2015, waarin orgaan- en weefseldonatie in het middelpunt van de belangstelling staat. Conny verloor haar 17-jarige dochter Denise bij een verkeersongeluk. Denise was orgaandonor. "Het gebeurde op een vrijdagavond in januari 2008," vertelt Conny. "Onze oudste zoon was zijn spullen aan het pakken voor zijn wintersportvakantie, onze jongste zoon was bij een vriendin. Denise zou die avond thuisblijven, maar bedacht zich op het laatste moment. ‘Mam, ik ga toch stappen hoor! Iedereen gaat...’ Ik zei: ‘Dáág meisje, heel veel plezier vanavond!’ En weg was ze. Dat was rond een uur of 8."

We voelden meteen dat het mis was

“Om kwart voor 9 stonden er 2 agenten voor onze deur. Ze vertelden mij en mijn man Martin dat Denise betrokken was geraakt bij een aanrijding. Of we met spoed naar het ziekenhuis wilden gaan? Naast me zag ik Martin wit wegtrekken. Noem het ouderinstinct, maar op dat moment wisten we eigenlijk al dat het helemaal mis was. Eenmaal in het ziekenhuis werd dat gevoel bevestigd. Denise bleek bij het oversteken te zijn geschept door een auto. Ze had een buiteling over de motorkap gemaakt en was met haar slaap op de dakrand geknald. De neurologen hebben nog geprobeerd haar leven te redden maar door de harde klap waren er botsplinters in haar hersenen beland: er was niets meer dat ze voor Denise konden doen. Om 8 uur was onze dochter vrolijk van huis vertrokken, om half 2 ’s nachts waren we haar voor altijd kwijt."

LEES OOK: TERMINAAL ZIEK MEISJE (15) DONEERT OGEN

Denise had ons de keus uit handen genomen

"Een paar maanden voor haar dood had Denise besloten orgaandonor te willen worden. Ze had de controversiële BNN Donorshow gezien en zich enorm kwaad gemaakt. ‘Nou krijgt er dus één van die twee een nier en gaat de ander dood! Dat kán toch niet mam?’ Typisch Denise. Ze was een sociaal meisje. Altijd stond ze voor iedereen klaar. Toen eenmaal duidelijk was dat Denise het niet zou gaan redden, vroegen de artsen ons: ‘Mogen we de organen van uw dochter uitnemen?’ Waar we de kracht vandaan hadden moeten halen om dat op dat moment zelf te beslissen, weet ik echt niet. Wat ben ik dankbaar dat Denise ons die keuze uit handen heeft genomen. Een paar weken later kregen we een brief: Denises organen waren succesvol getransplanteerd bij vijf personen. ‘Longen: man/45 jaar’, zo gaat dat. Meer krijg je vanwege de privacy-wetgeving niet te horen."

Bericht via Hyves

"Zo’n 3 jaar na Denises dood kregen we een bericht via Denises Hyves-pagina die we als soort van condoleanceregister hadden aangehouden. Het was een bericht van Rob: een 48-jarige man uit Gouda. Rob schreef dat hij vermoedde dat hij de longen van Denise had gekregen. Donorlongen moeten na maximaal 6 uur getransplanteerd worden en dus wist hij vrij nauwkeurig wanneer zijn donor, ‘meisje/17 jaar’, overleden moest zijn. De kranten hadden vol gestaan met Denises dood en na wat online speurwerk had Rob haar gevonden. Martin en ik wilden Rob graag ontmoeten. Denises dood was zo volslagen zinloos en wreed geweest. Na 3 jaar hadden we het nog steeds niet echt ‘een plekje’ weten te geven. Ik denk dat we allebei hoopten dat een ontmoeting met Rob, de man die leefde dankzij Denise, ons daarbij een klein beetje zou kunnen helpen.”

LEES OOK: "DAT IEMAND MET MIJN NIER RONDLOOPT IS BIJZONDER"

Eindelijk minder zinloos

“Uiteindelijk is Rob samen met zijn vrouw op een zondagmiddag bij ons langsgekomen. Voor het eerst hoorden we ook zijn kant van het verhaal. Hoe hij was geboren met taaislijmziekte en de laatste jaren bijna niks meer had gekund. Simpele dingen als traplopen waren onmogelijk geworden. De maanden voor de transplantatie wachtte hij op de dood. Net als wij had hij een enorm zware tijd achter de rug. Dankzij Denises longen had hij een tweede kans op leven gekregen. Rob vond het heel belangrijk dat wij wisten hoeveel dat voor hem betekende. Hij wilde Denise niet blijven zien als zijn anonieme donor, als dat ‘meisje/17 jaar’. En dus vroeg hij ons het hemd van het lijf over haar, over wie ze was geweest. Het was een heel heftige middag, maar voor het eerst sinds 3 jaar voelde Denises dood een beetje minder zinloos. Met Rob had Denises dappere keuze opeens een gezicht gekregen."

Onze hel is zijn hemel

"De deur platlopen bij elkaar zullen Rob en ik nooit. Ik heb dat ook tegen hem gezegd: ‘Rob, je weet hoezeer ik je die longen gun, maar ik zal jou voor altijd associëren met het verdriet om Denise.’ Hoe je het ook wendt of keert: onze hel is zijn hemel. Gelukkig snapt Rob dat heel goed. Ons contact verloopt nu voornamelijk via de mail en gaat echt niet alleen maar over Denise. Een paar weken geleden ging Rob bijvoorbeeld op vakantie naar Toscane. Daar mailen we dan over. Ik vind het belangrijk om te weten dat het goed met hem gaat. Rob denkt zelf dat hij met Denises longen 100 wordt en ik gun hem dat van harte.”

Interview: Manon de Heus. Beeld: Bernice van Wissen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden