null Beeld

Drie vrouwen over die ene persoon die precies op het juiste moment kwam: “Ze doorzag me, en ze raakte me.”

“Ze kwam precies op het juiste moment.” Drie vrouwen over die ene oplettende persoon aan wie ze hun geluk of zelfs hun leven te danken hebben.

Het was te veel

Tessa (59): "Na mijn scheiding ging ik er financieel flink op achteruit en nog geen jaar later werd ik boven-tallig verklaard bij het vervoersbedrijf waar ik werkte. Ik kon alleen nog rondkomen door sommige rekeningen niet meer te betalen. Ik kreeg aanmaningen, die ik op een gegeven moment niet eens meer openmaakte. Ik stopte ze in een la, en daarmee mijn kop in het zand. Ik kon er naast de scheiding en het ontslag niets meer bij hebben, al wist ik uiteraard dat deze situatie niet lang goed kon blijven gaan. De stress daarover werd zichtbaar in mijn gezicht. Ik kreeg eczeem. Het was mijn ex-schoonzus die het opmerkte tijdens haar bezoek. ‘Ik zie aan je dat er iets is’, zei ze, en wetende dat ik nogal gesloten ben: ‘Ik ga niet weg voor ik weet wat er is.’ Beschaamd heb ik de la geopend. Ze trad heel kordaat op. Binnen de kortste keren zat ik in de schuldsanering. Geen lolletje, maar zonder haar ingrijpen was ik vast mijn huis uit gezet. En zo lief: altijd na het maandelijks bezoek van mijn allerleukste ex-schoonzusje vond ik ergens in huis een briefje van twintig euro. Van haar natuurlijk, al ontkent ze dat tot op de dag van vandaag.”

Niet meer pikken

Martine (56): “Mark en ik kregen in 1998 verkering en beloofden elkaar in 2002 trouw toen we in het huwelijk traden, maar volgens mij ging hij toen al vreemd. Dat deed hij in elk geval wel na de geboorte van onze jongste zoon, nu vijftien jaar geleden. Toen ik erachter kwam dat hij met een ander scharrelde, betuigde hij spijt, maar hij benadrukte vooral dat het niets voorstelde. Ik had niets te vrezen, zei hij, het was maar seks.

Een halfjaar later was hij alweer met een andere vrouw in contact, ontdekte ik op zijn telefoon. Toen ik erop ging letten, bleken er altijd andere dames in zijn leven te zijn. Ik voelde me vernederd en verdrietig en af en toe barstte ik in woede uit, en dan ging ik weer over tot de orde van de dag. Want ja, hij was dan wel ontrouw, maar hij was – zoals hij zelf ook altijd beweer-de – wel trouw aan zijn gezin. Hij was een betrokken vader, regelde wat geregeld moest worden in het huis, en hij was een luisterend oor voor mij. Hij creëerde overzicht en rust in mijn leven en ik had het gevoel dat ik hem nodig had om goed te kunnen functioneren. En daar schaamde ik me als gestudeerde vrouw behoorlijk voor.

Jarenlang heb ik op luchtige toon tegenover vriendinnen beweerd dat ik Mark die avontuurtjes gunde en dat ik snapte dat hij met andere vrouwen naar bed wilde, omdat ik geen behoefte meer had aan seks. Onzin natuurlijk. Sterker nog: ik wilde wel met hem vrijen, maar hij niet met mij. Ik voelde me wel degelijk gekrenkt als ik een rekening vond van een hotel waar ík in elk geval niet met hem was geweest. Gedachten aan scheiden verwierp ik onmiddellijk, want ik zag niet voor me hoe ik, chaotisch als ik was, het huishouden, mijn werk en onze drie kinderen op de rails zou kunnen houden. Daarbij zou ik het financieel niet redden en een nieuwe man zat er naar mijn idee al helemaal niet meer in. Omdat Mark me in bed afwees, voelde ik me onaantrekkelijk en onzeker.

Twee jaar geleden vertelde een van mijn beste vriendinnen dat ze Mark samen met een vrouw in een restaurant had zien flikflooien. Ik probeerde mijn verdriet weg te slikken. Vreemdgaan was tot daaraan toe, publiekelijk met een ander uitgaan, was een brug te ver. Dat betekende dat hij een leven naast ons gezinsleven erop nahield, maar ik reageerde zo luchtig mogelijk. Toen werd zij boos. ‘Wat voor toneelstukje voer je op? Waarom pik je dit al jarenlang? Je bent een prachtige, zelfstandige vrouw. Ik zie toch dat het je raakt. Wees nou toch eerlijk tegenover jezelf. Waar ben je bang voor?’ Ze doorzag me, en ze raakte me. Ik heb uren gehuild, alle verdriet en frustraties die ik jarenlang had opgekropt, kwamen eruit. Daarna heb ik haar verteld over mijn angst om alleen te zijn. Alles komt goed, zei ze en ze deed me een enorm fijne coach aan de hand, die me mijn eigenwaarde teruggaf, waardoor ik besloot om toch te gaan scheiden. En wat denk je? Natuurlijk kon ik mezelf financieel bedruipen, natuurlijk redde ik het in mijn eentje met de kinderen en als ik advies nodig heb of iets te bespreken heb, bel ik een van mijn vriendinnen. Ik ben heel opgelucht dat ik uit de rol van de emotioneel afhankelijke echtgenoot ben gestapt waarin ik verzeild was geraakt. Voor het eerst in jaren heb ik de regie in eigen hand. Ik voel me sterker dan ooit, dankzij mijn lieve vriendin.”

Een warme deken

Alma (33): “Zonder mijn tante Anna zou ik nu waarschijnlijk net als mijn moeder gefrustreerd met een uitkering op de bank zitten. Mijn moeder is een buitenbeentje in een warme familie. Ze is vrij onstabiel, en raakte op haar achttiende zwanger van mij. Toen mijn vader ervandoor ging, is ze gestopt met school om te gaan werken. De onvrede over haar leven projecteerde ze op mij. Mijn geboorte had haar leven verknald, dus moest ze mijn leven ook verknallen. Zoiets. Ik mocht niets, kreeg niets, en ze hield mij voor dat ik niets kon en niets waard was, dus ging ik me ook als een waardeloos kind gedragen. Ik spijbelde, hing op straat en was gevoelig voor de aandacht van foute jongens. Ik was net gestopt met school toen mijn tante Anna belde. Ik logeerde als klein kind vaak bij haar in de tijd dat mijn moeder een vriend had. Maar toen ik mijn moeder smeekte om bij Anna te mogen wonen omdat het daar zo relaxed en gezellig was, mocht ik er niet meer naartoe en was Anna niet meer welkom bij ons. Sindsdien belde ze wekelijks om te horen hoe het ging. Toen ze begreep dat ik met school was gestopt, zei ze: ‘Kom hier wonen, Alma. Je bent achttien, je mag het nu zelf beslissen.’ Ik kreeg meteen een warm gevoel. Zij waren de leukste, liefste en meest ruimdenkende volwassenen die ik kende. Ik heb zeven jaar bij hen ingewoond en er werd een deken van liefde om me heen geslagen. Ik bloeide volledig op. Via avondonderwijs heb ik eerst het vmbo gehaald en toen de havo. Daarna ben ik een cateringbedrijfje gestart dat in dit saaie dorp hartstikke goed loopt. Ja, ik woon nu om de hoek bij mijn lieve tante, die ik eeuwig dankbaar ben dat ze heeft gezien wat ik in me had.”

Tekst: Astrid Theunissen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden