null Beeld

Een wonderlijk kerstverhaal door Charlotte de Monchy: ‘Nieuwe Liefde’

Nicolien staat in een ontplofte keuken het kerstdiner voor te bereiden als haar kinderen en kleinkinderen arriveren. Waar is opa Harm? Wie is Diego? En wat doet tante Trudie hier?

“Oma!” Maxim en Julia denderden de keuken in.

Nicolien trok snel haar vieze schort uit, zodat ze haar kleinkinderen kon knuffelen. “Jullie zijn de eersten. Wat heerlijk datjullie er zijn!” Maxim liet zich met helm en al tegen haar aan vallen.

“Mam! Sta jij nu te koken?” Sophie bekeek de ontplofte keuken van haar moeder met een kritische blik.

“Ja, dat had je niet gedacht, hè? We doen het eens helemaal anders dit jaar. Joost neemt vlees mee van de scharrelslager in Baambrugge. Max, zal ik je helm afdoen?” Ze draaide zich halverwege de vraag alweer om naar de cantharellensaus die ze aan het maken was. Achter haar kwam Sophies echtgenoot de keuken in met twee kisten wijn in zijn armen.

“Hoi Joris”, zei Nicolien, met haar rug naar hem toe.

“Nicolien, ga jij koken? Weet je het zeker?” Joris keek geschrokken naar Sophie, terwijl hij tevergeefs naar een leeg stuk aanrecht zocht. Uiteindelijk zette hij de kisten tegen de muur op de grond.

“Louisa! Ik hoor tante Louisa! Ze is met de Porsche! Ik hoor het!” Maxim rende naar het raam.

“Hij is zes. Het is toch niet normaal dat hij dat hoort?” Sophie keek naar de deuropening, waarin inderdaad haar zus verscheen. Ze zag eruit alsof ze naar een bal ging. Zelf was Sophie blij dat ze nog een vergeten eyeliner in haar stokoude Volvo had gevonden, die ze drie straten voor het huis van haar moeder nog snel had opgebracht. Helaas hadden ze over heel veel drempels gemoeten.

In gedachten kieperde Sophie de saus over  de zwarte glitterjurk van haar zus

“Soof!” Louisa sloeg met een dramatisch gebaar haar armen om haar zus heen. “Jij gaat je nog wel omkleden toch? Dit is niet echt kersterig. Doe eens even gezellig!”

Sophie kieperde in gedachten de pan cantharellensaus over de zwarte glitterjurk van haar zus. “Oei, mam, er moet vast niet zo veel maïzena in die saus.”

“Joost, daar ben je! We zijn compleet.” Nicolien goot een scheut wijn bij de saus en roerde verwoed.

“We zijn helemaal niet compleet, want opa is er niet.” Julia keek begerig naar de enorme bal rijzend deeg voor haar op het kookeiland.

“Waarom is opa er nog niet?”, gilde Maxim.

Julia stak haar vinger helemaal in het deeg.

“Waarom schreeuwt hij toch altijd zo”, vroeg Louisa, terwijl ze haar lippen begon te stiften in de weerspiegeling van de ovendeur.

“Dat komt doordat er een helm over zijn oren zit.” Sophie staarde naar de fuchsiaroze lippenstift van haar zus. Het is kerst en ik hou het gezellig! Ze herhaalde het zinnetje een paar keer in haar hoofd.

“Papa komt toch wel?” Louisa maakte een smakkend geluid met haar lippen.

Ineens was het doodstil.

“Nicolien, kan ik je ergens mee helpen? Kan ik nog een boodschap voor je halen of zo?”, vroeg Joris.

Sophie wist dat hij hoopte dat hij naar Duitsland zou worden gestuurd voor wat bier.

“Ik wilde nog houthakken en de haard aanmaken. Misschien vinden de kinderen dat ook leuk?”

Joris riep Maxim en Julia meteen bij zich en verdween met hen naar de schuur.

Nu ze alleen met haar kinderen was, begon Nicolien steeds harder in de saus te roeren, die inmiddels de textuur had van klei.

Sophie boog zich over het kookboek.

“Er moest bloem in, mam, geen maïzena.”

Nicolien stopte met roeren. “Nu we met zijn vieren zijn, moet ik jullie iets vertellen. Misschien is het beter als jullie even gaan zitten…”

“Op de grond? Er zijn niet echt stoelen hier.”

“We kunnen naar de woonkamer gaan.”

“Vertel nou maar gewoon.”

“Ik heb sinds kort een nieuwe vriend.”

“Je hebt wat?!” Louisa stopte van schrik een rauwe cantharel in haar mond.

Sophie klemde haar armen strak om haar lichaam. Godzijdank was Joris gaan houthakken met de kinderen.

Joost haalde zijn schouders op. “Ik snap het wel. We hebben allemaal behoefte aan lichamelijkheid.”

“Gatver, ga het nog even lekker beeldend maken!” Louisa spuugde de paddenstoel weer uit in haar hand.

“Hij is boven.”

“Wie?”

“Diego.”

“Hij is bij je ingetrokken?” Louisa smeet de paddenstoel in de prullenbak.

“Nee, natuurlijk niet! Ik heb hem uitgenodigd voor vanavond.”

“Mam, dit komt nogal als een schok. Vorige kerst waren we nog een gewoon gezin en nu heb je een vriend?” Sophie pakte een plank en begon een bos peterselie in stukjes te snijden.

“We waren nooit een gewoon gezin.” Louisa keek naar Sophie. “Waarom ga jij nu ineens peterselie snijden? Je weet niet eens wat mama gaat maken!”

“Heb je ooit gehoord van een recept waarin staat: roer nu de gehele bos ongesneden peterselie erdoor? Ik niet, dus ik snijd het maar vast.”

“Diego.” Joost trok zijn jas uit en gooide hem op de wijnkisten. “Gezellig, toch? Ik ben wel benieuwd.”

“Gezellig? Zei je dat nu echt?” Louisa keek de keuken rond. “Valt er nog iets te hakken? Ik heb ook ineens zin om iets in stukken te snijden.”

“Er is alleen één ding…” Nicolien bleef maar in de sauspan roeren.

“Mam, het komt niet meer goed met die saus! Hou op. Het is een grote klont geworden, als je het nog een minuut laat staan, kun je er iemand mee doodgooien.”

“Diego bijvoorbeeld”, mompelde Louisa.

Sophie pakte de garde uit haar moeders handen. “Waar ís papa eigenlijk?”

“Die zit waarschijnlijk op Barbados met zijn nieuwe vriendin.” Joost gaf Louisa een knipoog.

“Papa komt ook. We doen er heel normaal over.”

“Normaal? Dit is helemaal niet normaal!” Louisa wees op haar moeders schort. “En dat jij hier ineens staat te koken, is ook niet normaal.”

“Wat is het ding?” Joost pakte twee vieze glazen uit de gootsteen en spoelde ze om.

“Diego is… hoe zal ik het eens zeggen?”

“Een meter veertig?” Joost schonk in beide glazen flink wat van de wijn die op het kookeiland stond.

“Nee, hij is…”

“Lid van Scientology!” Hij overhandigde een glas aan Louisa, die meteen een enorme slok nam.

“Joost, laat haar gewoon uitpraten.” Sophie had nog nooit met zoveel overgave peterselie gehakt.

“Een stukje jonger dan ik. Ik ken hem van schilderles. Hij was het model. Laten we naar de kamer gaan, dan kunnen jullie rustig gaan zitten. Ik zal hem even roepen.”

“Het model van schilderles… jeetje...” Louisa keek naar het glas in haar hand.

“En wat een smerige wijn is dit.”

“Ja, laten we naar de kamer gaan, dan kunnen we daar uitgebreid aan het idee wennen dat mama een veel jongere vriend heeft, voordat we hem over een halve minuut krijgen te zien.” Joost staarde naar het etiket van de wijn voor hem. “Dit is kookwijn van de supermarkt. Soof, heeft Joris geen wijn meegenomen dit jaar? Soof! Joehoe!”

Sophie stond met het hakmes in haar hand voor zich uit te staren. “Ik ben een beetje van slag, geloof ik.”

“Dit meen je niet.” Sophie was op de chesterfield in de woonkamer gaan zitten en keek ademloos naar de man die de kamer in was komen lopen.

“Dit kan hem niet zijn.” Louisa fluisterde bijna.

Joost liep naar hem toe en stak zijn hand uit. “Jij moet Diego zijn.”

Louisa zat met één bil op de leuning van de bank en boog zich dichter naar Sophie toe. “Mam heeft onstuimige seks met deze man.”

“Dat weet je niet en daar gaat het nu ook niet om”, siste Sophie terug.

“Nou, als ik een vriend had die er zó uitzag, zou ik het wel weten.” Diego kwam naar haar toe. Hij keek haar recht aan en trok één kant van zijn mond op tot een glimlach. “Je bent er in elk geval op gekleed om de familie te ontmoeten.” Louisa staarde naar zijn smoking. Diego pakte haar hand en gaf er een kus op, terwijl hij in haar ogen bleef kijken.

“Louisa heeft een vriend!” Julia rende met haar armen vol hout de kamer in. Maxim kwam achter haar aan met oude kranten.

“Nee, dat is de vriend van oma.” In zichzelf mompelde Sophie erachteraan: “Oma valt tegenwoordig op Italiaanse hunks.”

“En opa dan?”

“Opa komt ook.”

“In een blitse sportwagen met een vrouw van vijfentwintig. En nu heb ik heel veel behoefte aan iets alcoholisch van Joris. Jij?” Louisa porde Sophie in haar zij.

“Hé! Jij hoort zeker bij Louisa.” Joris liep de kamer in, zette de mand hout bij de open haard en schudde Diego hartelijk de hand. “Wat een verrassing.”

“Nee, ik hoor bij Nicolien.”

“O…” Joris viel stil. Het duurde een paar tellen voordat hij zich herpakte. “Ik ga wel even de wijn regelen.”

“Waar is Nico eigenlijk?” Diego keek de kamer rond.

“Nico? De buurman aan het einde van de straat bedoel je? Met die twee foxterriërs?” Joost begon de houtblokken op te stapelen voor de haard.

“Nicolien, bedoel ik.”

“O, oma bedoel je! Die is in de keuken,” zei Joost.

Diego liep weg.

“En ik maar denken dat ik de bitch was hier. Hoor ik daar de bel?” Louisa stond op. “Dat zal papa zijn. Eens kijken of hij opgewassen is tegen mama’s nieuwe minnaar.”

“Ik ga wel!” Nicolien kwam op een drafje de keuken uit. Diego kwam achter haar aan en bleef midden in de kamer staan, zich ineens realiserend dat het raar zou zijn als ze samen de deur zouden opendoen.

“Waarom rent oma zo hard naar de deur?” Maxim keek op van de Kapla-toren, die hij aan het bouwen was.

“Omdat ze opa zo gemist heeft, natuurlijk!” Joost ving Diego’s blik en hield die een tijdje vast.

“Het is tante Trudie!”

“Tante Trudie?” Joris keek verbaasd. “Die ken ik niet.” Hij zette een dienblad met een bak chips en glazen wijn op tafel.

“Nee, die is van voor jouw tijd, Joris.” Sophie pakte haar glas aan. “De laatste keer dat ze hier was met kerst, haalde ze na twee flessen port de kipfilets uit haar beha en gooide die tegen de gouden Jaeger-LeCoultre-klok van opa.”

“Dat kan er ook nog wel bij.” Louisa ging weer op de chesterfield zitten, met haar benen over elkaar, en staarde naar de bak chips. “Moeten we niet een gezellig borrelhapje maken? Het is kerst.”

“Mama, zullen we een spelletje doen?” Julia stond met Teken het maar in haar handen voor Sophie.

“Straks, eerst even tante Trudie welkom heten.”

Het tikken van tante Trudies stok klonk steeds harder vanuit de gang. “Zo, ik ben gearriveerd.” Knijpend met haar ogen nam ze iedereen in de kamer op.

“Bent u dan de nieuwe vriendin van opa?” Maxim graaide in de bak met chips.

“Had gekund in deze familie.” Joost had de haard bijna aan.

“Nee schat, dit is de zus van de moeder van opa.” Sophie keek naar de tante die ze al jaren niet had gezien.

“Wat is dat, mama, wat tante Trudie om haar nek heeft?”

“Een vosje, dat is lekker warm.” Vol afschuw keek Sophie naar de levenloze vossenkop die op de schouder van de oude vrouw bungelde.

“Tante Trudie is net als ik, mam. Ik voel me fijn met mijn helm op en tante Trudie voelt zich fijn met een vos om haar nek.”

“Ja, zoiets.”

Julia keek op. “Misschien heeft tante Trudie ook wel zin in een spelletje!”

Louisa stak haar hoofd om de keukendeur, waarachter Nicolien weer stond te koken.

“Mam, wie heeft haar in godsnaam uitgenodigd?”

“Ik”, riep Nicolien. “Maar om eerlijk te zijn, was ik dat alweer vergeten. Ik kwam haar laatst tegen op de jaarmarkt bij kasteel Woensdijk. Ze zag er zo eenzaam uit.”

“Ja, dat gold ook voor die mevrouw achter de kassa van het benzinestation waar ik net heb getankt. Die heb ik toch ook niet meegenomen?”

“Dat had je best mogen doen, Louisa. Daar wordt je wereld een stuk minder klein van.”

Louisa nam een hap lucht en keerde terug naar de bank, waar ze haar wijn in een keer achteroversloeg.

“Wilt u thee, tante Trudie?” Sophie nam met een vies gezicht de vos van tante Trudie aan.

“Thee? Doe mij maar een neutje. Heb je een groot glas port?”

“Dat moet dan echt Harm zijn!” Nicolien liep met haar schort om naar de deur.

“Opa!” Maxim rende haar achterna.

“Wat een chaos.” Louisa keek vanuit haar ooghoek naar Diego, die veel te dicht naast haar was komen zitten op de bank.

“We kunnen ook Wie ben ik? doen, nu opa er is!” Julia holde ook naar de gang.

“Leuk! Ik hou wel van Wie ben ik?” Diego leunde achterover en schuurde met zijn been tegen dat van Louisa. Louisa schoof dichter tegen Sophie aan.

“Je kunt ook meteen bij me op schoot kruipen.” Sophie keek geïrriteerd naar haar zus.

“Jeetje pap, wat zie jij er goed uit.” Joost gooide nog een blok op het vuur en kwam overeind. “Staat je goed, dat pak. Moet je hierna nog ergens heen?”

“Nee, hoor. Ik dacht, laat ik eens een beetje mijn best doen.” Harm liep op Diego af en pakte stevig zijn hand vast. “Dag, ik ben Harm. En jij bent?”

“Diego. Au!” Hij wrong zijn hand uit de vermorzelende handdruk van Harm.

Nicolien deed haar schort weer af en streek met een zenuwachtig gebaar haar jurk glad.

“Fijn pap, dat je er gewoon bij bent.” Sophie keek naar het keurig gekamde haar van haar vader en sloeg haar armen om zijn nek. “Je ruikt ook lekker.” Maxim besprong zijn opa van achteren. Harm greep het joch bij zijn benen en hield hem op zijn kop. Maxim spartelde en gierde het uit van het lachen.

“Doe je voorzichtig!” Joris was etiketten in vier stukken aan het knippen voor Wie ben ik?

“Die jongen heeft toch niet voor niets een helm op?”

Nicolien verdween naar de keuken. Harm zette Maxim weer op zijn benen en liep haar achterna. Hij sloot de deur achter hen.

“Ik ben dus ondernemend, vrouwelijk en er is iets met een rugzak…” Louisa fronste diep. “Dat van die rugzak betekent vast dat ik veel emotionele bagage heb. En ik los problemen op. Ik ben getint… Ik weet het! Ik ben Oprah!”

“Neehee! Ik geef je nog één tip.” Julia ging voor Louisa staan. “Je bent de nicht van Diego!”

“Ik hoop het niet, zeg.” Diego kneep even in Louisa’s been.

“Ik geef het op.” Louisa trok het papiertje van haar voorhoofd. “Dora the Explorer? Wie is dat in godsnaam?”

“Nou ja, je kent Dora toch wel?” Sophie

begon de Dora-tune te neuriën.

“Dat irritante kind met die rugzak uit die tekenfilm! Ik heb toch geen kinderen, dat is veel te ver van mijn bed! Diego heeft er tenminste een die hem op het lijf is geschreven.”

“Maar ik ben de enige die hem nog niet heeft geraden.”

“Samen met tante Trudie”, zei Maxim. “Maar die is in slaap gevallen, dus die telt niet mee.”

Ze staarden een moment naar de zachtjes snurkende vrouw in de gebloemde fauteuil met de Margaret Thatcher-sticker op haar voorhoofd.

Diego masseerde zijn slapen. “Ik ben bekend geworden met een film waarin ik net afgestudeerd ben.”

Joost begon Mrs. Robinson te neuriën. “Je bent Dustin Hoffman in The Graduate.”

“O, die film ken ik niet.”

Louisa zond een waarschuwende blik naar Joost. Die stak afwerend zijn handen in de lucht. “Ik slik alle opmerkingen in die nu bij mij opkomen.”

Sophie keek op haar telefoon. “Ze zijn al een halfuur in de keuken met de deur dicht. Dat is toch ook niet echt gezellig.”

“Ik ga wel.” Louisa liep de kamer door, opende de deur naar de keuken op een kier en keek naar binnen. Daarna sloot ze hem weer en kwam op de bank zitten.

“En?” Sophie tikte haar aan.

“Ze stonden te zoenen.”

“Pap en mam?” Joost keek naar de gesloten keukendeur.

“Ja! Wie anders?”

Op dat moment gooide Harm met een zwaai de deur open en stapte de kamer in. “Mama en ik gaan het weer proberen.”

“Nou ja!”, schreeuwde Louisa.

“Maak je nu een grapje? En Diego dan?” Sophie stond op.

Nicolien kwam achter hem aan naar binnen.

“Diego, jij kan gaan. Ik maak het geld over.”

“Had je hem ingehuurd? Godzijdank!” Louisa’s lichaamshouding ontspande meteen en ze zakte een beetje onderuit op de bank.

“Natuurlijk had ik hem ingehuurd. En nu gaat hij weer naar huis.”

“Ik vind het wel gezellig als hij blijft.” Louisa klonk ineens enthousiast.

“Jakkes, ga jij nou met mama’s vriend aan de haal?” Joost wreef in zijn handen. “Het is hier in elk geval niet saai.”

“Hoe meer zielen…” Louisa knipoogde naar haar moeder.

“Hoe minder eten er voor ons overblijft.” Joost stond op om nog een houtblok op het vuur te gooien.

“Wat in dit geval niet zo erg is, want mama heeft het vlees voorgegaard in de magnetron.” Harm keek liefdevol naar Nicolien.

“Ik kook wel”, zei Diego spontaan. “Ik kijk wat er in de ijskast ligt en dan maak ik wel iets. Hebben jullie nog een beetje waar voor je geld.” Hij keek vragend naar Nicolien.

“Kan je dat wel?” Louisa stond op.

“Wat denk je zelf? Ik ben een Italiaan. Help je me?”

“Ach, waarom ook niet.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden