null Beeld

Elisa: “Zij hield me op de been toen mijn kind doodziek was”

7 jaar geleden leerden ze elkaar kennen: Elisa Teulings (33) en Rosalia de Koster (30). Niet veel later werd Elisa’s zoontje heel erg ziek. Al was hun vriendschap nog pril, Rosalia stond haar bij in de zware jaren die volgden. “Alleen bij haar durfde ik te huilen.”

Online redactie Libelle

“Ik had al zo vaak bij de dokter gezeten met mijn zoon Damian. Maar deze keer voelde het anders, alsof ik al wist dat het ernstig zou zijn. Daarom vroeg ik aan Rosalia of ze met me mee wilde gaan. Ze nam er een dag vrij voor van haar werk. Toen de arts me riep, bleef zij bij mijn 3 kinderen. Hij was recht voor zijn raap, hij wist inmiddels dat ik slecht nieuws het liefst maar meteen hoorde. 'De behandeling heeft niet aangeslagen en we kunnen niets meer voor je zoon doen', zei hij formeel, maar meelevend. 'Gaat hij overlijden?', vroeg ik. De arts antwoordde dat die kans groot was. Het was een kort gesprek. Binnen een kwartier stond ik weer buiten.''

LEES OOK: VADER TOONT OP INSTAGRAM HOE HET IS OM DOODZIEK KIND TE HEBBEN

Niet alleen om mij

''Terwijl ik terugliep, probeerde ik me sterk te houden. Geen tranen, geen tranen. Tot ik Rosalia zag. Ze las mijn gezicht in één seconde, spreidde haar armen, waarna ik toch begon te huilen. Alle 3 mijn kinderen keken me vragend aan. Ze zagen me niet vaak huilen omdat ik juist voor hen altijd positief wilde blijven. Rosalia stuurde me na een korte knuffel de gang op. Terwijl ik wegliep, hoorde ik haar nog zeggen: ‘Mama vertelt jullie straks wel wat er is. Ze is een beetje verdrietig en moet eerst even tot rust komen.’ Ik begreep: ze geeft niet alleen om mij, maar om mijn hele gezin.”

Diagnose HLH

“We zouden met zijn allen gaan zwemmen die dag. Het was pas de 3e keer dat Rosalia en ik elkaar zagen en de 1e keer dat ze mijn kinderen ontmoette. Zoals het klikte tussen mij en haar, klikte het ook tussen haar en mijn kinderen. Al had ze zelf geen gezin, ze ging zo natuurlijk met ze om. Maar voor we bij het zwembad waren, kreeg Damian ineens hoge koorts. We maakten rechtsomkeert en reden met zijn allen naar het ziekenhuis. De dokters wisten niet wat er was. Pas weken later was er eindelijk een diagnose: HLH, een potentieel dodelijke immuunziekte.''

Het gebeurde gewoon

''Mijn huwelijk met de vader van mijn kinderen liep in diezelfde periode op de klippen. Hij worstelde erg met zichzelf en verdween een tijd uit beeld. Ik was alleen met 3 kinderen, van wie één doodziek. Rosalia sprong in het gat dat mijn ex achterliet. Ik hoefde er niet om te vragen, zij hoefde het niet aan te bieden, het gebeurde gewoon.''

''DANKZIJ HAAR HEB IK ME IN DIE PERIODE NOOIT EENZAAM GEVOELD''

Het meest waardevol

''Elke avond kwam ze vanuit haar werk bij ons eten. We ruimden samen af en brachten dan de kinderen naar bed. Zij las bijvoorbeeld mijn jongste 2 kinderen voor, terwijl ik Damian zijn medicatie gaf. Het voelde alsof we het al jaren zo deden. Wanneer iedereen in bed lag, deden we de afwas en ploften we samen op de bank. We keken tv of praatten wat. Soms waren het emotionele gesprekken, vaker ging het over gewone vrouwendingen. Over haar werk, lekker eten of iets wat een van ons in een winkel had gezien. Die gesprekken waren voor mij misschien wel het meest waardevol. Het gaf me eventjes het gevoel dat ik ook nog onderdeel was van een normale wereld. Dat ik naast de moeder van een ziek kind ook nog haar vriendin en gewoon een vrouw was.”

Een enorme dosis vechtlust

“Damian heeft iedereen versteld doen staan. Het is inmiddels 4 jaar geleden dat de arts zei: we kunnen niets meer doen. Maar hij is er nog steeds. Dankzij een stamceltransplantatie, 2 nieuwe longen en een enorme dosis vechtlust. Als ik terugkijk op de jaren sinds de diagnose zie ik niet alleen verdriet. Dat heb ik mede aan Roos te danken. Wanneer zij bij ons was, bracht ze altijd haar positiviteit mee. Gek doen met de kinderen en ook mij aan het lachen krijgen. Of spontaan met zijn allen picknicken in het bos. Dankzij haar heb ik me in die periode nooit eenzaam gevoeld.''

LEES OOK: NOODLOT SLAAT TOE BIJ JONGEN (7) DIE HAAR DONEERDE AAN KANKERPATIËNTEN

Blijven vechten

''Ik ben inmiddels hertrouwd met een geweldige man. Toch, als je me vraagt: wie kent jou beter?, dan moet ik Rosalia zeggen. Zij luisterde altijd en zei precies de juiste dingen. Dat het goed kwam, dat we hoop moesten houden. Wanneer anderen dat zeiden, dacht ik: ach, houd toch op. Wanneer het uit haar mond kwam, nam ik het aan. Ze had gelijk. We moesten ook blijven vechten.''

De tijd tikt

''Donorlongen gaan bij kinderen gemiddeld 3,5 jaar mee. Damian heeft die van hem nu ruim 3 jaar. Ik voel de tijd tikken, al wil ik niet bang zijn. Juist omdat ik niet weet hoe lang ik nog van Damian kan genieten, wil ik me nergens door af laten leiden. Rosalia zegt: ‘Alles is onzeker, altijd, alleen bij jullie net even wat meer.’ Ze heeft gelijk. Van één ding ben ik echter wel zeker: wat er ook gebeurt, Rosalia is er om me bij te staan.”

Reactie Rosalia

“Ik heb het zelf niet als bijzonder ervaren wat ik voor Elisa deed, aangezien zij mij ook altijd steunde als ik het moeilijk had. We waren er gewoon voor elkaar. Wat mij vooral bijstaat van de periode waarin haar zoontje zo ziek was, was dat gezelligheid en positiviteit ondanks alles de boventoon voerden. Wat de toekomst ook in petto heeft voor ons, onze vriendschap is voor altijd en samen komen wij overal doorheen.”

Heb jij dit ook meegemaakt? Mail jouw verhaal naar onlineredactie@libelle.nl

LEES OOK:

Libelle zit ook op WhatsApp! Meld je gratis aan.

BEKIJK OOK: Gezinsvlogger Christien praat openhartig over haar zoon met ADHD.

Tekst: Renée Lamboo-Kooij. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden