null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Ella veranderde van mening over Zwarte Piet: “Zolang we elkaar blijven horen, komen we dichter tot elkaar”

Premier Mark Rutte vertelde begin juni dat hij van gedachte is veranderd over Zwarte Piet. Ook Ella (30), al 10 jaar getrouwd met haar Nederlands-Antilliaanse man, veranderde van standpunt. Door naar anderen te luisteren én door vragen te stellen. “Frank had die ‘grapjes’ zo vaak gehoord dat hij ze bijna normaal was gaan vinden, maar dat zijn ze natuurlijk niet.”

“Als ik mensen vertel dat ik kinderen heb, vragen ze of het jongens of meisjes zijn. Als mijn man vertelt dat hij vader is, is de eerste vraag of hij nog samen met de moeder is. Ik ben nog nooit zomaar staande gehouden door de politie, hij kan het aantal keren niet op 2 handen tellen. Als ik boodschappen doe, kan ik rustig rondkijken. Hij wordt regelmatig achtervolgd door de bewakers.”

Het hoort erbij

“Als je wit bent, is het moeilijk voor te stellen wat voor gevoel je dat kan geven. Ik begrijp ook niet alles. Dat hoeft ook niet, dat kán misschien ook wel niet. Wel hoop ik dat we door de black lives matter-beweging meer gaan luisteren naar elkaars verhalen. Zwarte Piet is daar een goed voorbeeld van. Ik had er nooit echt bij stilgestaan dat Zwarte Piet zwarte Nederlanders zou kunnen raken. Ieder najaar laaide de discussie weer op, maar thuis aan de keukentafel hadden we het eigenlijk nooit over het zwarte hulpje van Sinterklaas. Hij was er gewoon. Mijn man Frank had zijn schouders opgehaald toen ik hem er eens naar vroeg. ‘Ik weet niet beter’, zei hij. ‘Het hoort er blijkbaar bij.’

Dat veranderde toen ik een tv-interview zag met Sylvana Simons. Haar woorden kwamen echt bij me binnen. Opeens begreep ik wáárom deze groep zich zo gekwetst voelt door Zwarte Piet en zijn geschiedenis. Frank bleek na wat doorvragen ook niet alleen maar fijne herinneringen aan 5 december te hebben: klasgenoten die naar hem riepen dat hij zich niet hoefde te schminken; kinderen én volwassenen die hem tijdens de intocht vroegen of hij nog pepernoten had; collega’s die na pakjesavond riepen dat hij zeker de boot naar Spanje had gemist. Hij had die ‘grapjes’ zo vaak gehoord dat hij ze bijna normaal was gaan vinden, maar dat zijn ze natuurlijk niet.”

Gekwetst

“Onze oudste dochter was 6 toen ik haar op een hete zomerdag vertelde dat Sinterklaas niet bestaat. Dat vond ze – in de wetenschap dat de cadeautjes gelukkig wél doorgingen – niet zo’n punt. Daarna vertelde ik haar zo neutraal mogelijk dat volwassenen discussieerden over het uiterlijk van Zwarte Piet, omdat donkere mensen het niet fijn vonden dat Piet op hen leek. ‘Maar waarom stoppen we daar dan niet mee?’, was haar reactie. Als een kind zo kan reageren, waarom kunnen sommige ouders dat dan niet?

Op mijn dochters basisschool is Piet nog steeds pikzwart. Dat vind ik pijnlijk, want je kunt moeilijk tegen je kinderen zeggen dat je niet wilt gaan. Toen ik vorig jaar bij de schoolleiding opperde of ze geen gekleurde of roetveegpieten konden inzetten, was het antwoord dat het niet kon omdat de vrijwilligers die voor Piet spelen dan herkend zouden worden. Wat een onzin, er zijn zoveel alternatieven! Alle zangeressen van K3 zijn ondertussen vervangen, daar heeft ook geen kind iets van gemerkt. Ik ga dit jaar opnieuw in gesprek met de school. Want zolang we elkaars verhalen blijven horen, komen we steeds een beetje dichter tot elkaar.”

De namen in dit interview zijn om privacyredenen gefingeerd.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden