null Beeld

Ellen Dikker gaat op een digitaal dieet: “Weer de ochtend verprutst met… niks!”

Door corona ligt het werk van cabaretière Ellen Dikker al maanden stil. Alle tijd dus om haar kasten uit te mesten of die duizend foto's van haar kinderen te sorteren voor een babyboek. Maar daar komt Ellen niet aan toe...  

Natuurlijk weet ik dat het niet goed is. Urenlang op mijn telefoon surfen van Facebook naar Instagram naar Nu.nl en weer terug. Maar ik kan zo lekker verdwalen. Een filmpje van panda’s die van een glijbaan afglijden, een artikel over Johnny Depp en dan direct zijn Instagramaccount even bekijken of het laatste nieuws over corona checken om mezelf dan ineens, een half uur later, te betrappen op het terugkijken van een talkshow van gisteren. Hangend in mijn pyjama op de bank rondcirkelen in dat altijd uitdijende internetuniversum. Tot ik trek krijg, op mijn horloge kijk en tot mijn schrik zie dat het al lunchtijd is. Weer de hele ochtend verprutst met… niks!

Het zat me al niet lekker, maar toen ik de film The Social Dilemma zag, wist ik dat het roer om moest. Want daar zag ik hoe we gemanipuleerd worden om zo lang mogelijk als een zombie aan dat scherm vastgeplakt te blijven zitten. Ze hebben me verdorie bij de kladden en dat vind ik onverdraaglijk. Ik wil zélf bepalen hoe ik mijn tijd inricht. Dus daag ik mezelf uit met een experiment: een maand lang op digitaal dieet.

Ik duik in mijn telefooninstellingen en zie dat ik gemiddeld 3.44 uur per dag op mijn telefoon zit. Holy Moly. Onmiddellijk begrens ik mijn social media-apps tot maximaal een half uur per dag. En tussen 22.00 en 7.00 uur gaat mijn telefoon helemaal op non-actief. Ik ben benieuwd wat het me brengt. Vliegen de muren op me af of ga ik eindelijk aan de slag met achterstallige klussen?

Digitaal Dieet

Week 1: Vol Goede Moed

De eerste ochtend op dieet maak ik direct een wensenlijstje: meer naar buiten, meer vriendinnen zien, meer bewegen en dat huis eindelijk op orde krijgen. Zoals het gaat met een dieet, die eerste dagen vallen me reuze mee. De motivatie spat mijn oren uit, ik ga dit klusje klaren. En het lot helpt me een handje als een vriendin vraagt of ik vier dagen op haar hond wil passen. De logeerhond dwingt me naar buiten te gaan, vier keer per dag, waarvan minstens één lange wandeling. Ik wandel met de hond en een vriendin, ik wandel met de hond en een kind en ik wandel met de hond en mijn vriend. De hond is het perfecte medicijn tegen een cold turkey. Als ik ‘s avonds mijn rondje socials maak klik ik heel bewust naar wat ik wil lezen en laat me niet verleiden tot omzwervingen. En als na een half uur de melding ‘Tijdslimiet bereikt’ verschijnt, klik ik keurig op ‘OK’. Appeltje eitje, ik ben al bijna afgekickt.

Gemiddelde schermtijd: 1.18 uur. Boem.

Week 2: 'Negeer Limiet'

De hond is weg, de kinderen zijn naar school en mijn vriend is aan het werk. Ik spring onder de douche, dat wel. Want de ochtend in pyjama verlengen hoort bij mijn mijn vorige, verslaafde leven. Maar dan, eenmaal fris aangekleed? Ik draal en draai. Wat ga ik doen? Mijn btw-aangifte moet hoognodig gebeuren. Maar ik heb geen zin. De was moet van de lijn gehaald. Maar geen zin. Kinderkleding uitzoeken. Geen zin. Mijn lichaam is net zo lui geworden als mijn hoofd. Ik post één berichtje op Facebook. Iets grappigs wat mijn jongste heeft gezegd. Hij had het over ‘de pestconferentie van premium Rutte’. Ik realiseer me dat ik eraan gewend ben geraakt om dat wat me raakt online te delen met bijna vreemden in plaats van in real life met vriendinnen. We spreken elkaar ook zo weinig. Waarschijnlijk omdat iedereen de hele dag aan een scherm gekluisterd zit. Het voelt bijna raar om ze te bellen over dagelijkse kleinigheden. Als ik de tijdslimietmelding krijg, druk ik op ‘negeer limiet’. Shit. Een terugval. Maar het blijft binnen de perken. Als ik de melding na 15 minuten weer krijg, stop ik. En ik schop mezelf naar buiten. Hup, de straat op, een plant kopen. Het najaarszonnetje op mijn gezicht, kletsende mensen op straat bij take-away koffiebarretjes, het knisperende geluid van herfstbladeren onder mijn voeten: ik fleur helemaal op. Dit is het leven. Daar kan geen online-tijdlijn tegenop. Met de plant onder mijn arm kom ik stralend thuis. Mijn vriend schrikt er bijna van.

Gemiddelde schermtijd: 1.36 uur. Dat kan beter.

Week 3: Actie met die Taxi

Waar de energie vandaan komt weet ik niet, maar ik ga als een razende roeland door het huis. De speelgoedkisten van mijn kinderen spit ik om, blokken en treinbanen waar ze al jaren te oud voor zijn zet ik eindelijk op Marktplaats, de badkamer wordt gepoetst, er verschijnen nette stapeltjes kleding in de kast, het linnengoed verhuist, zodat ik ineens kastruimte OVER heb en de mancave van mijn puberzoon ga ik met desinfecteermiddel te lijf. Ik spreek af met vriendinnen, ga naar de film (dat mocht toen nog), speel spelletjes met de kinderen en voer ‘s avonds lange gesprekken met mijn vriend. Als ik op een middag met vriendin één aan het bellen ben en een wisselgesprek van vriendin twee krijg, weet ik dat er iets heel goed gaat. Want poe hee, dat is lang geleden! Mijn digitale dieet begint vruchten af te werpen: meer energie, vroeger aan de dag beginnen, meer ‘live’ sociaal verkeer. En dan heb ik de belangrijkste bijkomstigheid nog niet eens genoemd: ik slaap veel beter nu ik offline ben! Mijn jarenlange slaapprobleem, standaard wakker worden na 5 uur slaap, lijkt ineens getackeld.

Gemiddelde schermtijd: 0.50 uur. Ik ben een ander mens.

Week 4: Het Nieuwe Normaal

Het begint te wennen. De tijdslimieten, de schermloze avonden, het contact met vriendinnen. Ik ben en blijf veel bewuster van mijn schermgebruik. Kies zelf wanneer, hoe lang en wat ik wil lezen of kijken. Of vergis ik me? Doe ik het mooier voor dan het is? Afgelopen week zag ik mijn schermtijd namelijk stijgen (gemiddelde schermtijd 1.22 uur). Maar hé, wat wil je? Ik was in de ban van de Amerikaanse verkiezingen. Ik mocht van mezelf dwars door alle limieten heen schieten om het laatste nieuws op Twitter en de NOS-site te volgen. Zo gaat dat toch met een dieet? Je bent lekker aan het afvallen en dan is het kerst. Even laat je de teugels vieren, maar daarna pak je de draad weer op. Of is het een eerste teken dat je je nieuwe patroon laat verslonzen om langzaam terug te glijden in oude gewoontes? Nee! Ho! Dat ga ik niet laten gebeuren! Mijn hervonden slaap en vriendinnen zijn me veel te waardevol. Dus roep ik heel hard tegen mezelf dat dit een kleine terugval was, maar dat ik hier sterker uitkom. Mijn digitale dieet wordt het nieuwe normaal. Toch?

Ps. Zodra het weer kan, gaat Ellen weer op tour met haar voorstelling Tis hier geen hotel. Samen met Dianne Liesker en Hanneke Drenth laat ze op nuchtere en humoristische wijze zien hoe je met een beetje gezond verstand en zonder al te veel kleerscheuren die pubers overleeft. Met veel liefde en geduld, en vooruit, ook met heel veel wijn. Klik hier voor kaarten en de actuele speellijst.

Tekst: Ellen Dikker.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden