null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Emma (57) ziet haar enige kleinkind nauwelijks: “Ik ben oma Zeist, die er niet zoveel toe doet”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend.

Getty Images/iStockphoto

Emma (57): “Mijn schoondochter komt uit een groot gezin. Ze heeft vier zussen, allemaal getrouwd en allemaal moeder van twee kinderen. Haar moeder leeft nog en is nog steeds het middelpunt van dat gezin. Een hartelijke, opgewekte vrouw, en niets is haar ooit te veel. Elke verjaardag wordt uitgebreid gevierd en ze gaan nog net niet met elkaar op vakantie, maar veel scheelt het niet. Er zitten toch altijd wel twee of drie zussen met hun gezin op dezelfde camping.

Dat ik als schoonmoeder overbodig ben voor mijn schoondochter en geen enkele rol heb in haar leven, verbaast me niet. Ik vind het wel verdrietig. Mijn enige kleinzoon zie ik nauwelijks. Hij komt mee op de verplichte bezoekjes als mijn man of ik jarig zijn, en ik zie hem natuurlijk op de verjaardagen van mijn zoon en schoondochter. Heel af en toe nog weleens tussendoor, maar dat is alles.

Er is dus nauwelijks een band tussen hem en mij: op oma Apeldoorn is hij dol, ik ben oma Zeist, die er niet zoveel toe doet. Ik ben daar een tijdlang erg gedeprimeerd over geweest. Mijn vriendinnen zeiden dat het altijd zo gaat met schoondochters. Omdat dochters nu eenmaal een sterkere band hebben met hun moeder dan met hun schoonfamilie, en dat ik daar niets achter moet zoeken. Dat doe ik ook niet, alleen kan ik zo verlangen naar een logeerpartijtje met mijn enige kleinkind, naar spelletjes met hem doen en samen met hem de eendjes voeren. Ik wil hem knuffelen, in bed stoppen en dan op de rand van zijn bed een verhaaltje voorlezen. Al die simpele dingen die voor veel oma’s heel gewoon zijn.

Natuurlijk heb ik er met mijn zoon over gepraat en hij begrijpt heel goed wat ik voel en bedoel, maar hij wil er geen punt van maken bij zijn vrouw. Het is nou eenmaal zoals het is, zegt hij, en dan belooft hij om wat vaker bij mij langs te komen met mijn kleinzoon. Dat lukt dan een paar keer, daarna raakt het weer op de achtergrond: te druk, niet belangrijk genoeg. Voor mij is het wel belangrijk, maar ik begrijp dat ik het moet accepteren omdat er gewoon niets anders opzit.”

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden