null Beeld

Erica Terpstra: “Ik heb weer de regie over mijn eigen leven”

De hele wereld reist ze rond, wordt ze gewoon thuis geveld door een huis-tuin-en-keukenbacterie. Maar Erica Terpstra (73) is bijna volledig genezen en heeft het liever over wat wél goed gaat. En natuurlijk over haar liefde voor reizen.

Online redactie Libelle

Leuk: je kunt een Meet & Greet winnen met Erica! Je leest er alles over onderaan deze pagina.

Eind 2014, met Kerstmis, ging het ineens mis. Een bacteriële infectie aan haar been werd haar bijna fataal. “Op mijn reizen doe ik wat iedereen je zal afraden zo'n beetje standaard wél: ik raak alles aan, stop alles in m'n mond. Nooit – even afkloppen – is er iets vervelends gebeurd. Kom ik thuis, word ik geveld door een huis-tuin-en-keukenbacterie. Het is kantje boord geweest, met alles erop en eraan: reanimatie, coma, veel operaties, intensive care. En een rolstoel. Ik heb helemaal opnieuw moeten leren lopen. Maar dat is goed gegaan.”

Wachtkamerverslag

Ze gaat liever niet in detail in op wat de bacterie precies heeft aangericht. “Hij vrat m'n been op en toen volgde er nog meer malheur, maar ik ga hier geen medisch wachtkamerverslag van maken.” Met een rollende lach: “Ik kan nooit meer een tutuutje aan, wat vind je daarvan?”

Een proces

Natuurlijk heeft ze het zwaar gehad, vertelt ze later in het gesprek. “Het was niet zozeer een specifiek moment waarop ik het weer zag zitten, het was eerder een proces. Vooral omdat het zo moeizaam ging. Die eerste keer dat ik weer los kon lopen, nog tussen 2 leggers maar zonder rollator, dat was fantastisch. Ik dacht: nou gaat het goed. Morgen worden het 2 stappen. Ja, jongen... Natuurlijk houd je er rekening mee dat het niet lukt. Dat dit is waar je vanaf nu inhoud aan zal moeten geven. Er zijn zoveel mensen die dat overkomt en die dan toch de kracht hebben om nieuw perspectief te creëren voor zichzelf. Ik heb daar serieus over nagedacht.”

Stapje voor stapje

Het is de tweede keer in het gesprek dat ze even stilvalt. De eerste keer is als ze vertelt over haar zoons en over een neef en nicht in Doorn, die haar elke dag opzochten: “6 maanden lang, iedere avond, hebben ze met mij gelopen, iedere dag een stapje verder. Grandioos, ja. Als zij dat niet hadden gedaan, had ik nu echt nog in een rolstoel gezeten. Ik voelde een ontzettende angst. Heel merkwaardig, ik durfde niks meer. Als dan iemand tegen je zegt: ik kom je helpen, dan is dat de steun die je nodig hebt. Daar ben ik nog emotioneel en geroerd door. Dat zeg ik ook iedere keer: Harrold en Mimi hebben er samen met mijn zoons Roderik en Wouter voor gezorgd dat ik weer kan lopen. Dat ik weer kan reizen. Dat ik alles weer kan doen. Dat ik weer de regie heb over mijn eigen leven...” Als ze zichzelf heeft herpakt: “Dat is mooi.”

Waarin zat precies de angst?

“In het koppie. Ik was bang om te vallen, denk ik. Ik weet het niet precies. Paniekaanvallen waren het. Misschien kwam het ook door de medicijnen en alles wat ik heb meegemaakt. Je raakt behoorlijk van slag.”

Je hebt op olympisch niveau gesport. Kwam tijdens je revalidatie die mentaliteit weer opzetten?

“Absoluut, daar heb ik veel aan gehad. Revalideren is topsport. Ik train met een personal trainer, een leuke jongen. Dan gaan we lopen op de Moervaart en boksen. Zó leuk. Ik bak er niks van, maar het is goed voor je stabiliteit, evenwicht en uithoudingsvermogen. Af en toe moet-ie zeggen: 'Hé Terp, beetje langzamer, niet te veel ineens.' Ik heb mazzel gehad dat ik in mijn herstelperiode een paar leuke en goede mensen ben tegengekomen. Als je in een dip zit, hebben ze een open oog en oor. Ze zijn niet alleen verpleger, maar eigenlijk ook psycholoog. En soms is een goeie grap beter dan wat voor diep gesprek dan ook. Als zoiets je overkomt, maakt het niet uit of je toevallig een bekende naam hebt. Je bent kwetsbaar en klein. En dat is wel eens goed om te beseffen.”

Je bent heel spiritueel. Heb je duiding proberen te geven aan wat je hebt doorgemaakt?

“Ik heb me nooit afgevraagd: waarom overkomt mij dit? Het is zoals het is. Ik had een prachtig blessurevrij leven gehad, tot dat moment. Ik denk dat het leven zei: nu zullen we het eens even in balans brengen. Maar goed, het is godzijdank achter de rug.”

Liliane Fonds

Wat ze ook weer heeft opgepakt, is haar ambassadeurschap voor het Liliane Fonds, een Nederlandse organisatie die gehandicapte kinderen in ontwikkelingslanden ondersteunt en stimuleert om volwaardig mee te doen. Als je zelf zo lang aan bed gekluisterd bent geweest, vereenzelvig je je dan extra met deze kinderen?

“Absoluut. Ik heb me in mijn tijd in de Tweede Kamer altijd ingezet voor kwetsbare mensen. En ik heb steeds geprobeerd me daarin te verdiepen. In vakanties ging ik bijvoorbeeld werken in een instituut voor mensen met een handicap, om het van binnenuit te leren kennen. Grote opwinding als ze dan merkten dat het Tweede Kamerlid niet te beroerd was om handen uit mouwen te steken en billen te wassen. Ik ben er trots op dat ik bij iedere gehandicapten- en verpleeginstelling te horen kreeg: 'Als jij uit de politiek gaat, mag je bij ons komen werken'.” Schaterlach. “Dat is toch mooi?!”

Meer Erica

Je leest 't hele interview met Erica in Libelle 51, vrijdag 2 december in de winkel.

WIN EEN MEET & GREET MET ERICA!

Wil je Erica Terpstra persoonlijk ontmoeten én kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden een betere toekomst geven? Dit is je kans! Steun het Liliane Fonds en maak kans op een high tea met Erica op een bijzondere locatie in Den Haag.

Zo doe je mee:

* Maak minimaal 5 euro over naar het Liliane Fonds, NL 84 INGB 0007800800 o.v.v. ‘Meet&Greet Erica’

* Vermeld daarbij je naam én telefoonnummer

* Meedoen kan tot 31 januari 2017

Voorwaarden

• Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.

• De winnaars krijgen telefonisch bericht, vandaar het verzoek uw telefoonnummer toe te voegen.

• Het Liliane Fonds gebruikt uw gegevens om u te informeren over hun werk. Als u hier geen prijs op stelt, kunt u dit schriftelijk bij het Liliane Fonds melden.

* Kijk voor meer informatie over Erica's ambassadeurschap op de website van het Liliane Fonds.

LEES OOK:

Tekst: Caspar Pisters. Fotografie: Esmée Franken

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden