null Beeld

Ester werd jaren mishandeld door haar partner: “Ik leidde een dubbelleven”

Ester Wijnen (49) zat acht jaar in een gewelddadige relatie zonder dat iemand in haar omgeving dat wist. “Als iemand me had gezien, had ik me minder eenzaam gevoeld.”

“De eerste klap kan ik me niet meer herinneren. Ik was de grens al overgegaan. De grens van een relatie waarin dingen gebeurden die ik niet wilde. Waarin het psychische geweld te lang aan de gang was en de dreiging van lichamelijk geweld er altijd was, waardoor die stomp geen verrassing meer was.

Wel herinner ik me het moment waarop ik voor het eerst echt kennismaakte met de agressie van mijn inmiddels ex. We waren op een personeelsfeest van zijn werk. Ik kende niemand, dus ik was allang blij dat ik aan de praat raakte met een mannelijke collega van mijn ex. Dit zorgde ervoor dat hij volledig door het lint ging. Ik moest mee naar buiten, hij schold en tierde en gooide zijn vriendschapsring in het gras.

Dat gaf ook weer gedoe, want ik moest die ring gaan zoeken. Wanhopig kroop ik door het gras. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik had gewoon geprobeerd om de avond goed door te komen. Ik had niets gedaan wat ik anders nooit deed, ik was gewoon iemand die liever met mannen stond te kletsen dan met vrouwen. We vonden de ring, namen een taxi en thuis was mijn ex nog steeds zo woedend, dat hij het antwoordapparaat door de kamer smeet. Hij ging helemaal door het lint.

Voor het eerst in onze relatie was ik bang. Ik deed iets wat ik daarna nog heel vaak ben gaan doen: ik bevroor en probeerde het maar te verduren. Om er zo goed mogelijk doorheen te komen, hield ik me sterk. Incasseren, incasseren, alsmaar incasseren. In mij raasde ingehouden woede, maar die liet ik niet zien. Bang voor wat er zou gebeuren als ik terugvocht, knikte ik en zei dat ik me misschien niet zo handig had gedragen. Alles om ervoor te zorgen dat dit zo snel mogelijk ophield en hij stopte met schreeuwen. Overleven, dat was het.

Gezicht in de plooi

Samen zijn, vakanties, feestjes. Aan de ene kant was het fijn om dit soort dingen te hebben, want dan was ik tenminste niet alleen met hem, aan de andere kant was de aanwezigheid van anderen altijd reden voor escalaties. Gedoe zoals op het personeelsfeest herhaalde zich nog vaak. Als ik in een café iets deed wat hem niet beviel, moest ik mee naar buiten. Dan werd ik uitgescholden, soms ook geduwd, geschopt en geslagen of greep hij me bij de keel. Vervolgens moest ik weer mee naar binnen. Ik werd heel goed in doen of er niets aan de hand was en mijn gezicht in de plooi houden.

Ik was het type onafhankelijke vrouw, en toch leefde ik acht jaar in een relatie vol huiselijk geweld. Al die tijd hield ik het voor de buitenwereld verborgen. De schaamte dat mij dit overkwam, dat ik dit liet gebeuren, was zo groot dat het gemakkelijker was om te zwijgen. Niemand wist iets. Er was ook nooit iemand die iets vroeg en uit schaamte durfde ik er niet over te praten. Ik vond dat ik faalde dat ik dit liet gebeuren. Júist ik, zo’n sterk type dat altijd haar woord klaar had. Die nooit opgaf, ook nu niet. Ik leidde een dubbelleven. Voordeur uit: succesvol in werk en sport, geliefd bij vrienden. Achter de voordeur: bang voor mijn eigen man.

Waar moest ik naartoe?

Te lang geloofde ik dat het goed zou komen, dat het wel over zou gaan. Ik zag geen andere uitweg dan blijven. Waar moest ik naartoe en wie zou me helpen? Niemand wist wat er speelde. De buren moeten het geschreeuw hebben gehoord, maar lieten niets blijken. Ik neem ze dat niet kwalijk. Het is heel moeilijk om er als buitenstaander over te beginnen. Voor mij was het fijn geweest als iemand me had gezien, dan had ik me minder eenzaam gevoeld. Ik was bang voor wat er zou gebeuren als ik wegging. Daarnaast voelde het als falen dat ik onze jongens van twee en vier met een scheiding opzadelde.

Na acht jaar relatie was ik een schim van mezelf. Er waren te veel stressfactoren in mijn leven. We waren verhuisd, hadden een tweede kind gekregen en naast mijn drukke baan regelde ik thuis álles. Dat we kinderen kregen, was ons verlangen naar een gezin, dat je het samen fijn hebt. Zoals ik dat zelf van mijn veertiende tot mijn eerste serieuze relatie met deze man niet had gehad. Het ging niet goed, het ging goed, ik bleef hopen dat die enorme clashes zouden verdwijnen. Daarnaast was ik ooit verliefd op hem geworden en hield ik op de een of andere manier van hem. Dat werd wel steeds moeilijker, want van mijn ex kreeg ik continu de bevestiging dat ik het niet goed genoeg deed, steeds was er weer iets om me voor op mijn donder te geven. De boot die ik niet goed genoeg had gepoetst, de verbouwing van ons nieuwe huis die niet snel genoeg ging, dat ik vroeg naar bed wilde, de kleinste dingen lieten hem ontploffen. Ik was uitgeput. Een zombie, ik herkende mezelf in de verste verte niet meer. Het water stond me tot de lippen en als ik er nu niet uit stapte, zou ik overspoeld worden. Wie zag mij dan nog?

Eindelijk werd ik gezien

Al maanden eerder stelde ik relatietherapie voor, wat mijn ex onzin vond. Wij, hoogopgeleide mensen, hadden echt geen hulp nodig. Echt, ik spuug op dat hoogopgeleide waarmee hij steeds schermde. Overal gaan dingen mis, in alle lagen van de bevolking. Toen ik met lood in mijn schoenen aangaf dat ik niet verder wilde, was er opeens van alles mogelijk. Hij trok een heel blik aan therapeuten en coaches open. Mensen die hij kende. Hij gooide het erop dat ik hulp nodig had, dat ik het niet helemaal scherp meer had. Toen hij tijdens relatietherapie door het lint ging en ik de therapeut zag fronsen, voelde ik me gezien. Eindelijk. Mijn ex bleef maar zeggen dat het aan mij lag. Ik kwam uit een abnormaal gezin, waardoor ik nu zo moeilijk deed. Maar elke coach naar wie hij me stuurde, trok een andere conclusie dan hij; ik was niet gek, onze relatie was verziekt.

Na een halfjaar gaf hij de hoop op een ‘goede’ afloop op en gaf schoorvoetend aan dat hij wilde meewerken aan een scheiding. Vanaf dat moment ben ik mijn vrijheid gaan herwinnen. Stapje voor stapje, want het psychische geweld stopte niet. Hij bleef me kleineren, eisen stellen en dreigen met van alles en nog wat. Veel daarvan heb ik geslikt, omdat ik graag wilde dat de kinderen contact met hem hielden. Hij is hún vader. Al hebben ze meer meegemaakt dan goed is voor een kind. Kinderen ondervinden nu eenmaal schade als er partnergeweld is.

Overleven op kracht

Waarom liet ik dit gebeuren? Ik ontdekte dat de scheiding van mijn ouders een grotere rol speelde in mijn leven dan ik dacht. Na een fijne jeugd kwam er op mijn veertiende opeens een brute breuklijn, die zorgde voor verscheuring. Mijn moeder ging weg, ze trok in bij een nieuwe liefde. Wij zagen haar niet meer, mijn zus en ik bleven bij onze vader. Ik moest te jong voor een groot deel op eigen benen staan en volwassen verantwoordelijkheden dragen, zoals het huishouden doen en eten koken. Ik leerde te overleven op kracht: blijven staan, wat er ook gebeurt, hoe erg de wereld om je heen ook is. Voor mezelf zorgen door grenzen te stellen, was ik niet gewend. De vraag waarom ik een slachtoffer werd van partnergeweld vind ik een moeilijke. Niemand die ermee te maken krijgt, heeft daarom gevraagd. Het is nooit je eigen schuld, wat je ook hebt meegemaakt in je leven. Mijn ex heeft er wel misbruik van gemaakt. Hij bleef maar zeggen dat ik geen normale jeugd had gehad, dat de problemen tussen ons daardoor kwamen. Dat heb ik echt van me af moeten schudden.

Het heeft mij enorm geholpen dat ik een nieuwe liefde vond, echte liefde. Ik ben aan mezelf gaan werken, deed verschillende coachingsopleidingen en ontdekte mijn vrouwelijke kant, waarin ik kwetsbaar durf te zijn en me open durf te stellen. Na de scheiding van mijn ouders ging ik uit van het principe ‘volhouden, niet opgeven’. Doordat ik niet voelde wat mijn grenzen waren, kon ik ze niet bewaken. Mijn kracht werd mijn zwakte. Ik was niet slap, maar juist te sterk. Ik weet nu dat ik niet altijd mijn rug recht hoef te houden.

Ik wil hem niet zwartmaken

Afgelopen voorjaar werd mijn jongste zoon volwassen. Dat was een keerpunt, mijn verhaal mocht worden verteld. Voor die tijd durfde ik dat niet, omdat ik bang was dat mijn ex het tegen mij zou gebruiken. Daarbij wilde ik mijn jongens er niet mee belasten. Dat laatste is nog steeds moeilijk, want hij is natuurlijk wel hun vader. Ik wil hem niet zwartmaken. Mijn relatie met hem was niet goed, maar dat betekent niet dat mijn zoons geen goede band met hem kunnen hebben.

In juli heb ik een bericht op LinkedIn geplaatst, waarin ik kort beschreef wat mij is overkomen. Dat meer dan een miljoen mensen het lazen, raakte me. Zó belangrijk is het dus dat hierover wordt gepraat. Mijn verhaal mag verteld, juist omdat de buitenwereld het niet begrijpt. De zin ‘Je kon toch gewoon weggaan?’ heeft elk slachtoffer weleens gehoord. Als buitenstaander kun je dat niet zeggen, je begrijpt het pas als je weet hoe het gaat. Ik vertel mijn verhaal voor alle vrouwen die nog niet durven weg te gaan. Misschien geeft het ze net dat duwtje om te stap te zetten. In elk geval hoop ik dat ik ze kan laten voelen dat ze niet alleen zijn. We zijn met veel, te veel. Het liefste zou ik het geweld stoppen, maar dat kan niet. Ik hoop eraan bij te dragen dat het taboe op partnergeweld stopt. Geweld hoort nergens thuis.”

Ben je slachtoffer?

Als partnergeweld eenmaal is begonnen, wordt het vaak steeds erger. Daarom is het belangrijk in een vroeg stadium hulp te vragen:
safewomen.nl voor onlinehulp
• mannenmishandeling.nl voor mannen die slachtoffer zijn van partnergeweld
• De hulp- en advieslijn van Blijf Groep: 088-234 24 50 (dagelijks van 09.00-23.00 uur, ook in het weekend)
veiligthuis.nl - advies- en meldpunt huiselijk geweld. Bellen kan ook: 0800-20 00 (gratis). Dit kan anoniem.
• Bij een levensbedreigende situatie: bel altijd direct het alarmnummer 112

Als je niet kunt bellen
Wie niet kan bellen, kan bij de apotheek terecht. Als je daar “Masker 19” zegt, komt er altijd hulp. Als je alleen bent, belt de apotheker samen met jou naar Veilig Thuis om te kijken hoe je kunt worden geholpen. Is de pleger in de buurt, dan belt de apotheker zelf naar Veilig Thuis. Je naam, adres en geboortedatum worden doorgegeven. Veilig Thuis gaat vervolgens met de politie in overleg over een passende vervolgstap en wie wat doet.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden