verborgen verdriet

Esther (38): “Door mijn sociale angst veranderde ik in een bang, kwetsbaar vogeltje dat zich verstopte”

null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Al zolang ze zich kan herinneren is Esther (38) angstig in sociale situaties. Vriendinnen heeft ze niet en sociale contacten gaat ze zoveel mogelijk uit de weg. Wel is ze actief op social media en blij met haar vele volgers. “De computer maakt het contact anoniem en veilig. Ik hoef een ander niet in de ogen te kijken.”

“Op Twitter deel ik regelmatig iets over mijn sociale angst, het feit dat ik geen vriendinnen heb en het liefst alleen ben. Ik merk dat veel mensen zich erin herkennen: blijkbaar is het normaler dan ik dacht om graag alleen te zijn.”

Bang, kwetsbaar vogeltje

“Dat ik het liefst alleen ben ontstond in mijn jeugd. Ik groeide op in een gezin met strikte en emotioneel afwezige ouders. Emoties vonden ze ongemakkelijk en ik was juist heel gevoelig. Ik herinner me hele drama’s als mijn moeder me meenam op visite naar een van haar kennissen. Dan stond ik krijsend op de stoep omdat ik niet naar binnen durfde, uit angst voor die onbekende situatie.”

“Ook school vond ik verschrikkelijk lastig. Er werd vaak gezegd dat ik stil en raar was. Daardoor werd ik me er ook van bewust dat ik inderdaad anders was en niet makkelijk aan het sociale verkeer kon meedoen. In de pauzes verstopte ik me liever in de wc omdat ik geen idee had bij wie ik moest staan of wat ik moest zeggen. Mijn verlegenheid ging over in sociale angst en ik veranderde in een bang, kwetsbaar vogeltje. Ik raakte zwaar depressief en stortte helemaal in. Ik verstopte me thuis op mijn kamer. Mijn ouders deden niets, ze begrepen me niet en ik kon het ze niet uitleggen.”

Identiteit ontbrak

“Jaren van therapieën volgden, maar die hielpen me niet verder. Tot ik in aanmerking kwam voor intensieve therapie in de vorm van dagbehandeling. Daar leerde hoe mijn ‘afwezige’ ouders de voedingsbodem waren geweest; als introvert had ik totaal niet geleerd me te ontwikkelen op sociaal gebied. Een identiteit had ik niet. Vooral door het niet begrijpen en accepteren van mezelf, maar ook door het vermijden van eigenlijk alles. Ik ontdekte niet wat ik leuk vind of waar ik goed in ben. Het voelde als overleven in plaats van groeien.”

“Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf, mijn grenzen en mijn interesses leerde kennen. Nog langer duurde het om er gewoon te durven zijn. Inmiddels weet ik wie ik ben en begrijp ik mezelf beter; een introvert mens met angsten en depressies, die het liefst op zichzelf is.”

Man als veilige haven

“Mijn man en ik zijn veertien jaar getrouwd en hebben een zoon van acht. Ik leerde hem online kennen: we hadden allebei een weblog waar we best persoonlijke dingen over onszelf deelden. Dat was een veilige manier om elkaar te leren kennen. De communicatie tussen ons is lastig; ook omdat ik nog steeds geen ster ben in het uiten van mijn emoties. Het blijft iedere dag een leerschool. Toen we trouwden, werd hij kostwinner en creëerden we een voor mij veilige haven waarin ik niet hoef te werken en zoveel mogelijk thuis kan zijn. Ik geniet van het thuisblijfmoeder zijn en van de rust van ons gezinsleven. Ook ben ik mantelzorger van een familielid en ik hou ervan om urenlang op internet iets uit te pluizen waarvan ik meer wil weten. Vervelen doe ik me nooit in mijn eentje.”

Goed voorbeeld voor zoon

“Ondanks mijn neiging zoveel mogelijk sociale situaties te ontwijken, kan dat natuurlijk niet altijd. Voor mijn zoon, die ook erg verlegen en sociaal onhandig is, wil ik het goede voorbeeld geven. Daarom stimuleer ik het spelen met andere kinderen en daarvoor móet ik wel contact leggen met andere moeders op het schoolplein. Omdat het in die gesprekjes niet direct over mij gaat, vind ik dat wel iets makkelijker.”

Anoniem contact

“Nog altijd heb ik geen vriendinnen. Af en toe zijn er wat contacten, maar ik ervaar het zelden als vriendschap. Als een soort compensatie vind ik het wel fijn om op social media ‘vrienden’ te hebben met wie ik van gedachten kan wisselen. Het is voor mij een veilige manier, omdat ik altijd de mogelijkheid heb iemand te verwijderen of blokkeren wanneer het niet prettig is. En de computer maakt het contact anoniem: ik hoef een ander niet in de ogen te kijken, er is geen non-verbale communicatie om op te letten en geen verplichtingen in het contact. Het is er wanneer ik het wil en hoe ik het wil, dat geeft controle.”

Prettige bevestiging

“Dat ik door social media ontdekte dat er veel meer mensen zijn zoals ik, maakt dat ik mezelf makkelijker kan accepteren. Ik ben dus niet zo gek als ik dacht. Het is oké, ik hoef geen hordes vrienden te hebben als ik die behoefte niet voel. Hierin is herkenning van anderen een prettige bevestiging.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden