null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Eugeniek verloor plotseling haar 20-jarige dochter: “Ze was toch jong en gezond?”

Twee jaar geleden werd Lotte van der Zee (20) verkozen tot mooiste tiener van de wereld. In februari overleed ze plotseling aan een hartstilstand. Haar moeder Eugeniek (50) kan het nog steeds niet bevatten.

Getty Images

“Ze lag er zo mooi bij. Met haar lange, blonde haren. Gekleed in het zwarte pak met gouden sterren dat ze had uitgezocht voor haar twintigste verjaardag. Nog even knap als altijd. Alleen was ze er niet meer. Lottes overlijden was overal in het nieuws, haar foto stond in alle kranten. Dat was confronterend, pijnlijk ook, want het ging over mijn kind. Toch hebben we er bewust voor gekozen om de media te woord te staan. Er gingen spookverhalen rond over de doodsoorzaak en we werden overspoeld met verontruste berichten. Omdat Lotte een publiek figuur was, vonden we het belangrijk om te delen wat er as gebeurd.Dat vond ik moeilijk, maar tegelijkertijd heb ik uit al die steunbetuigingen veel kracht kunnen putten.”

Huilend in de coulissen

“Dat Lotte zou worden verkozen tot mooiste tiener van de wereld hadden we nooit kunnen bedenken. Ze was nuchter en wuifde complimenten over haar uiterlijk altijd weg. Haar deelname aan de missverkiezing begon als een grap, dat ze zou eindigen op een podium in Midden-Amerika had ze nooit verwacht. Mijn man Bert en ik waren ook verbaasd. Net als iedere ouder vonden we onze dochter beeldschoon, maar een miss? Lotte stond elk weekend te schreeuwen op het hockeyveld en hing graag in een joggingbroek met haar vrienden op de bank. Toch stond onze achttienjarige dochter daar op dat grote podium in Guatemala. Ze had een speech in het Engels voorbereid, maar toen ze aan de beurt was, kon ze plotseling geen woord meer uitbrengen. Het zweet brak me uit. Ik had zo’n medelijden met haar.

Ik wíst dat ze het kon, ze had zó hard geoefend. Na een paar minuten stilte vroeg Lotte de jury of ze de hulp van haar vader mocht inschakelen. Bert klom het podium op en begon met de eerste regels van haar speech. Daarna wist ze het weer. Huilend stond ze later in de coulissen. Zij vond dat ze had gefaald, maar de jury dacht daar anders over. Zij vonden het knap dat Lotte naar een oplossing had gezocht tijdens haar black-out. Ze won! Daar stond ze met een kroon op haar hoofd en een grote sjerp om haar nek, één en al geluk. Ik stond te huilen van trots.”

Skivakantie

“Lotte was ons enige kind en we deden alles samen. Waar zij was, waren wij. Bij elke hockeywedstrijd, missverkiezing of fotoshoot stonden we vooraan. In februari gingen we altijd met z’n drieën skiën in Oostenrijk. Lotte skiede al sinds haar vierde en kende iedereen in het dorp. Het hele jaar was ze aan het aftellen voor deze vakantie. Overdag schoot ze in haar felrode skipak over de bergen en ’s avonds hadden we fijne gesprekken. Ze vertelde ons altijd alles; als ze ruzie had gehad met een leraar, maar ook als ze verliefd was. Misschien kwam dat doordat ze geen broers of zussen had. Dat is nooit een bewuste keuze geweest, maar omdat ik vanwege mijn astma veel in het ziekenhuis heb gelegen, voelden we ons al gezegend met één kind. Volgens mij heeft ze het nooit gemist. ‘Ik hoef geen broertje of zusje’, zei ze altijd

als we gekscherend riepen dat we nog wel een kindje wilden.”

“Ik móest mijn dochter redden. Ze mocht niet doodgaan, dat kon niet”

Mond-op-mondbeademing

“Op de avond voordat het misging, kreeg ik een appje van Lot: ‘Ik ben in het hotel, mam, zie jullie morgen aan het ontbijt’, schreef ze. Die ochtend kwam ze niet naar beneden omdat ze zich niet lekker voelde. Ze zag wit, was misselijk en hyperventileerde. Ik nam haar mee naar onze kamer en probeerde haar te kalmeren. Ze werd rustiger, sliep een paar uurtjes, maar bleef overgeven. We wilden net de huisarts bellen, toen Lotte om vier uur ’s middags ineens in elkaar zakte. Bert probeerde haar wakker te schudden, maar er gebeurde niets. Totaal in paniek belde ik 112. Wat was er aan de hand? Waarom ademde ze niet meer? Bert gaf mond-op-mondbeademing terwijl ik Lotte probeerde te reanimeren. Ik móest mijn dochter redden. Ze mocht niet doodgaan, dat kon niet. Ik stond stijf van de adrenaline. Toen de ambulancebroeders het van ons overnamen, kwamen de tranen. Een hartstilstand. Ik begreep er niets van. Lotte was toch jong en gezond? Ze was weleens wat vermoeid of niet helemaal lekker, maar echt ziek is ze nooit geweest. Pas na drie kwartier had ze weer een hartslag. Dan weet je eigenlijk al genoeg. Bert en ik keken hoe de traumahelikopter de lucht in ging om onze dochter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ik pakte zijn hand en voelde hoe nerveus hij was. Onze dochter moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, daar was ze in goede handen. En toch had ik dat gevoel niet. ‘We zijn haar kwijt. We zijn ons meisje kwijt’, zei ik met tranen in mijn ogen. Met heel mijn hart hoopte ik dat het niet zo was, maar ik voelde dat ik mijn dochter was verloren.”

Tussen hoop en vrees

“In het ziekenhuis in Rosenheim waren de artsen in eerste instantie positief. Lotte was jong, atletisch en had een sterk lichaam. Ondanks een zuurstoftekort in haar hersenen leek er kans op herstel. Ze brachten haar in een kunstmatige coma. Nog geen dag later kregen we te horen dat het toch niet goed ging. We moesten rekening houden met het ergste. De kans was groot dat Lotte nooit meer zelfstandig zou kunnen ademen. Het klinkt misschien cru, maar op dat moment was ik blij met alles. Ik wilde mijn kind niet kwijt. Om Lotte beter te kunnen helpen, werd ze overgebracht naar een universitair ziekenhuis in München. Ik zie haar daar nog liggen in dat bed, met allemaal toeters en bellen. Vechtend voor haar leven. Elke keer als ik haar daar zag liggen, werd ik overspoeld door verdriet. Een week lang hebben we haar hand vastgehouden en geleefd tussen hoop en vrees. Ik zag dat het niet goed ging, maar bleef hopen op een wonder. Dat wonder kwam niet. Na twee weken coma was Lotte helemaal op. Ze werd steeds grauwer. Er was amper hersenactiviteit en ook haar nieren hielden ermee op. Ze heeft nog even aan de nierdialyse gelegen, maar toen haar lichaam ook daar niet meer op reageerde, hebben we besloten dat ze rust verdiende. Het had geen zin meer. Bert en ik hebben haar vastgehouden. Ik fluisterde dat ze sterk

was, dat ik heel veel van haar hield, maar dat het goed was. Een halfuurtje later is ze overleden. Ondanks het verdriet viel er zo’n serene rust over ons heen. Ze had geen pijn meer, lag er zo mooi bij. Voor het eerst zagen we onze Lotte weer.”

Zonnebloemen

“We zijn nu bijna vijf maanden verder, maar het dringt nog niet echt door dat ze er niet meer is. Soms kijk ik naar de foto van Lotte die bij ons in de keuken hangt en dan denk ik: het kan toch niet dat ze zomaar uit ons leven is gerukt? Dat klopt gewoon niet. Wat de oorzaak is geweest van haar overlijden weten we niet. We wachten nog op de uitslag van het autopsierapport. Ik denk dat het me rust geeft als ik weet wat er is gebeurd, dat ik dan pas écht kan rouwen. Toegeven aan mijn verdriet vind ik moeilijk. De pijn in mijn hart is zo groot. Ik mis haar. Iedere ochtend en avond ga ik even naar haar slaapkamer. Dan praat ik tegen Lot of laat ik mijn tranen lopen. Ik weet dat ze hier nog ronddwarrelt. Er gaan vaak lampen aan en uit en ik voel dat ze er nog is. Afgelopen zomer werd ik overspoeld met foto’s van zonnebloemen. Allemaal mensen die de zaadjes hadden geplant die we tijdens de afscheidsdienst hadden meegegeven, zodat ze nog eens aan een stralende Lotte konden denken. Dat is toch prachtig? Ik denk vaak aan haar afscheid. Haar kist stond in de Grote Kerk in Enschede en was omringd met kaarsen, bloemen en foto’s. Ruim vierduizend mensen kwamen afscheid nemen van onze Lot. Het was hartverwarmend om te zien hoeveel mensen met ons meeleefden. Hoe ze haar misten. Lotte heeft zich nooit gerealiseerd hoe ontzettend geliefd ze was. Haar vrienden komen nog vaak bij ons over de vloer. Dan drinken we een biertje en halen we herinneringen op. Ik heb er alles voor over om ervoor te zorgen dat zij blijven komen. Ze zijn een verlengstuk van Lotte. Ze waren niet alleen onderdeel van haar leven, maar ook van dat van ons. Lotte wás ons leven. Ineens is er geen kind meer voor wie je mag zorgen. Pas nog zei ik tegen een vriendin dat ik Lotte weleens vervloekte omdat ze altijd zo veel kleding in de was gooide, nu had ik met alle liefde honderden wasjes voor haar willen draaien. Het doet pijn dat ik haar niet zie opgroeien tot een volwassen vrouw, dat Bert haar nooit zal weggeven op haar bruiloft en we nooit kleinkinderen zullen krijgen. Door het verlies van Lotte zijn we niet meer compleet. Er zal voor altijd een stukje in ons leven missen.”

Dit artikel verscheen eerder in Libelle 43, 2019 .

Interview Eline Dolderstum. Fotografie: Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden