Diederik Gommers Beeld SOPA Images/LightRocket via Gett
Diederik GommersBeeld SOPA Images/LightRocket via Gett

Even bellen met Diederik Gommers: “Als ik had geweten dat ik bekend zou worden, was ik er wellicht nooit aan begonnen”

Diederik Gommers was een van de eerste Nederlanders die aan het begin van de coronacrisis hoorden wat ons te wachten stond. Hij werd gebombardeerd tot corona-expert. In een tijd waarin veel Nederlanders angstig waren, werd hij een vertrouwd gezicht.

Tara StokdijkSOPA Images/LightRocket via Gett

Maar dat niet alleen: door zijn talloze talkshowoptredens werd hij ook BN’er. Een rol waarop hij zich, zonder enige kennis van (sociale) media, nooit heeft kunnen voorbereiden. Inmiddels zijn we twee jaar (en bijna een half miljoen volgers op Instagram) verder en is Diederik Gommers opgestapt als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care (NVIC). Tijd om terug te blikken op deze bewogen jaren.

Zo'n twee jaar geleden kreeg je van buitenlandse collega’s te horen: “Gommers, het gaat hier helemaal mis, bereid je voor.” Hoe kijk je terug op de beginperiode van de crisis?

“Het is heel gek om je nu te realiseren dat we toen aan het begin stonden van die gigantische pandemie. Ik weet nog goed dat ik op een avond ging slapen, terwijl ik wist dat ik de volgende dag een brief zou schrijven aan alle internisten waarin ik ze vroeg: ‘laten we ons alsjeblieft gaan voorbereiden, corona komt eraan.’ Ik deed die nacht geen oog dicht.

Toen ik op 9 maart 2020 ’s avonds bij Nieuwsuur zat, vertelde ik de rest van het land over corona. Achteraf gezien was dat dé nationale aankondiging. Veel Nederlanders hadden tot dan toe geen idee van de ernst van het virus. Voor mij is het heel gek dat ík degene was die dat mocht vertellen.”

Het was niet alleen het begin van de crisis, maar ook het begin van jouw carrière als bekende Nederlander. Hoe is het om bekend te zijn?

“Aan het begin was ik daar helemaal niet mee bezig. Ik was vooral bezig met patiënten helpen, ic-bedden regelen, alles te weten komen over dat virus en er een oplossing voor zoeken. Ik was nog nooit eerder op televisie geweest. Toen ik werd uitgenodigd voor talkshows, bereidde ik me helemaal niet voor. Ik was ook niet zenuwachtig. Het ging allemaal in zo’n roes en ik had zoveel adrenaline. Ik was continu met dat virus bezig en er was geen ruimte voor iets anders in mijn hoofd. Gelukkig maar, want als ik had geweten dat ik bekend zou worden, was ik er misschien wel nooit aan begonnen.”

Waarom niet?

“Omdat ik het heel raar vind dat een dokter zo bekend wordt. Ik ben gewoon Diederik. Ik vond het een belangrijke taak om het coronavirus goed uit te leggen. Dat werd gewaardeerd, dus dat vond ik heel mooi. Maar op televisie komen was nooit een doel op zich. Mijn leven als onbekende dokter was namelijk ook hartstikke leuk.”

Ik las dat je je eigen talkshow-optredens ook nooit terugkijkt.

“Dat klopt. Ik vind het heel ongemakkelijk om naar mezelf te kijken. Ik ben veel te kritisch. Ik luister ook nooit de podcast (Vraag het Gommers van BNR) terug. Ik schaam me, denk ik, een beetje voor mezelf.”

Vorige zomer liet je weten dat je niet meer in talkshows wilde verschijnen. Toch hebben we je daarna nog regelmatig gezien. Is dat af en toe een innerlijke strijd: wel of niet op tv?

“Ja, ik ben daarin wel zoekende en vraag me af wat wijsheid is. Ik heb dat destijds inderdaad gezegd, maar toen kwam er toch weer een nieuwe golf. Mensen beschuldigen me er weleens van dat ik uit ben op aandacht. Waarom zou je anders zo vaak op televisie willen komen? Maar dat is voor mij echt de reden niet. Ik vind het fijn dat mijn goede uitleg wordt gewaardeerd. Ik wijs ook ontzettend veel uitnodigingen af, maar dat weten mensen niet. Met mezelf heb ik de afspraak gemaakt dat ik maximaal één keer per week op televisie wil komen. Maar eigenlijk vraag ik me vooral altijd af: heb ik een boodschap? Als je niks te vertellen hebt, moet je er niet gaan zitten.”

Heb je moeite met negatieve reacties?

“Nee. De berichten die ik op social media plaats, zijn altijd positief van aard. Als mensen dan alsnog boos worden en lelijke dingen zeggen, dan doet mij dat niet veel. Iedereen mag zijn of haar mening geven en daar heb ik verder geen last van. Ik heb dat wel moeten leren, in het begin vond ik dat lastiger. Gelukkig heb ik ook altijd veel positieve berichten gekregen en dat doet me goed.”

Wat is de mooiste les die je van de coronacrisis hebt geleerd?

“Samenwerken. Ik vind het echt knap hoe we het met elkaar hebben gedaan. Voor de crisis waren we een beetje egoïstisch geworden met z’n allen. We maakten alleen maar selfies en wilden dat alles voor onszelf goed geregeld was. Aan het begin van de coronatijd werden we angstig: we wisten niet goed wat ons te wachten stond en mensen werden ziek. Die angstige periode heeft voor saamhorigheid gezorgd. Jongere mensen hebben veel gelaten om ouderen te beschermen. Maar ook hoe wij als ziekenhuizen samenwerkten, vind ik mooi. We hebben het met elkaar gedaan en daar mogen we trots op zijn.”

Ben je zelf veranderd?

“Ja, ik heb meer oog gekregen voor mijn ouders. Ik weet dat ik ook zelf niet te egoïstisch moet zijn. Ik ben vaak alleen maar bezig met hard werken, maar wil nu ook meer omkijken naar anderen.”

Had je tijdens de crisis iets anders willen doen?

“Ja. Tijdens een crisis heb je eigenlijk crisismanagers nodig. Als er een chemische ramp gebeurt in de haven van Rotterdam, dan zitten daar ook gelijk crisismanagers bovenop. Tijdens deze medische crisis hebben we daarvan eigenlijk te weinig gebruikgemaakt. We hebben het de politiek laten doen, dokter Diederik kwam in beeld, samen met nog wat andere mensen. Maar was dat wel een goede combinatie? We hebben allemaal heel erg ons best gedaan, maar de vraag is of dit nou de goede mensen waren voor een grote crisis.”

Ik ga je toch de vraag der vragen stellen: is het einde van corona in zicht?

“Ik denk dat we binnen nu en een maand heel hard kunnen gaan versoepelen. Dat gun ik ook iedereen. Waarover ik me nog wel zorgen maak, is die kleine groep kwetsbare mensen. Mensen die slecht reageren op het vaccin of te weinig antistoffen aanmaken. Zij lopen dan echt een groot risico. Ik ben zo trots dat we deze crisis met elkaar zijn aangegaan, maar laten we die mensen niet uit het oog verliezen.”

Zou een jaarlijkse coronaprik voor kwetsbare mensen geen oplossing kunnen zijn?

“Ja, maar dan moet er wel telkens een nieuw vaccin worden gemaakt. Nieuwe varianten vragen immers om nieuwe vaccins. Maar ik hoop inderdaad dat we naar zo’n situatie toe kunnen gaan.”

In je boek las ik dat je niet meer van plan bent om tot je zeventigste door te werken, zoals je eerder zei. Je zegt zelfs: “Ik ben wel klaar eigenlijk.” Wat gaat Diederik Gommers doen na de coronacrisis?

“Ik geloof toch dat ik een workaholic ben. Het vak dat ik heb, vind ik zo mooi en ik zie mijn werk eigenlijk als hobby. Als ik terugkijk op de coronacrisis heeft het me pijn gedaan dat we op sommige momenten niet genoeg ic-bedden hadden en dat veel collega’s in de ziekenhuizen het zwaar hebben gehad. Daar heb ik een nieuw werkdoel in gevonden. Ik wil op zoek naar nieuwe oplossingen, nieuwe innovaties, om ervoor te zorgen dat we nooit meer hoeven te zenuwen over of er wel voldoende ic-bedden zijn als er een nieuwe infectieziekte uitbreekt. Het lijkt me mooi om dat de komende jaren met andere deskundigen uit te zoeken. Als ik met pensioen mag, wil ik kunnen zeggen: ‘kijk, dit hebben we geleerd van corona en dít is de oplossing die daaruit is voortgekomen.’ Daar heb ik ontzettend veel zin in.”

Het boek Intens, het verhaal van Diederik Gommers van Wilma de Rek is nu te koop.

Boosterprik, derde prik, coronapil: wat zijn de verschillen?

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden