null Beeld

Expeditie Robinson-blog: “Laten we hopen dat Laurie al haar kruit heeft verschoten”

Niet dat redactiemanager Marleen Koolmees ook maar enige ambitie heeft om in heur bikini, omringd door rappers, C-artiesten en zandvlooien naar een onbewoond eiland te vertrekken om aldaar op een bamboebed te slapen terwijl de tropische regenbuien door de klamboe gieren en het qua eten kiezen is uit rauwe of zwartgeblakerde kokosnoten (getver), cassave (ook getver) en rare magere visjes (zeker getver), maar… ze is wel al jaren die-hard fan van ‘Expeditie Robinson’ en vindt daar ook iets van.

Marleen Koolmees

null Beeld

Ik draag dit hele blog op aan de reïncarnatie op aarde van Soundos, aan het wonder van Expeditie Robinson, het levende voorbeeld dat je niets hoeft te kunnen om toch te winnen of althans in de halve finale te komen, het bewijs dat Gregs mantra 'je moet pieken op het juiste moment' geen holle frase is maar een waarheid als een koe van Jan: Laurie. Dit 25-jarige boegbeeld der getatoeëerde studenten is er in geslaagd om het tot de halve finale te schoppen. Hoe is het mogelijk? Want laten we eerlijk zijn: het lijkt me behoorlijk zwaar om met Jantje lacht – Jantje huilt 28 dagen op een eiland te bivakkeren. Het is één ding dat ik thuis voor de buis last heb van die wispelturige moodswings van Laurie, maar hoe moet dat zijn als je met haar in je poncho onder een lekkend palmbomenbladerendak naar de regen zit te staren? Dan denk je toch op enig moment: ik stem die vrouw die nog nooit een proef won, niet kan koken, bakken of bouwen en ook nog eens als een grobbebol zit te kniezen als er iets gebeurt wat haar niet zint, eruit! Eruit met Laurie!

Raadsel

Maar nee hoor, dat denkt Jan helemaal niet: die denkt sowieso liever niet aan stemmen, en hij heeft ook geen stem meer want die zijn hem ontfutseld door… jawel, Laurie. Dominique denkt ook niets want is living the good life met haar menage à trois Greg en Steven, van Steven weet iedereen wat-ie denkt als-ie weer een uur zit te raaskallen voor de dagboekcamera en dat kan alle kanten op gaan en Loiza heeft het ongetwijfeld wel vaak gedacht maar haar posse met Stijn en Nienke zat er niet strak genoeg in om Laurie in een vroeg stadium naar huis te sturen. Blijft over Greg die op zijn beurt overnight kennelijk helemaal idolaat is geworden van Laurie, want ik zou niet weten hoe ik zijn vreugdedansje bij het ontwaren van Laurie op de boot anders moet interpreteren. Al “Lau! Lau!” roepend sprong hij op en neer, rende naar haar toe, arm om haar heen: mijn mond zakte open en ging niet meer dicht. Wáárom Greg? Waarom? Ik weet het nog steeds niet – het is één van de vele raadselen van deze tijd.

Bijna kokhalzen

Dan even over de inktvis, dat 'mooie product' waarmee Greg meteen als een soort Jamie Oliver ging kokkerellen en Laurie (ik blijf even bij mijn onderwerp) bijna van moest kokhalzen. Wat de boer niet kent – dat vreet-ie niet. Nou at Jan het wel ondanks dat-ie het inderdaad nog nooit gegeten had maar ook aan Laurie waren de calamares blijkbaar altijd voorbij gegaan. Dan ben je zo’n hippe millennial en dan ga je piepen over iets wat je dénkt niet lekker te vinden, hoe jammer is dat toch. Nou, even mokken en mopperen en hé, verrassing, het was toch best smakelijk. Goh Laurie, maak me gek. Doe me voor haar even een eetproef, beste mensen.

Evenwichtsbalk

Enfin: de toch ietwat treurige, onterechte en teleurstellende stand van zaken is dat Loiza nu toch echt naar huis is, omdat ze de traditionele balansproef verloor. Zielig voor deze tough cookie, die ik toch echt de Expeditie wel had zien winnen. Licht-drammerig, pietsie controlling, maar fysiek en geestelijk ijzersterk en superintuïtief: het was haar gegund, want ik denk echt dat ze het in de finale van een Steven, Greg en Jan had kunnen winnen, zeer waarschijnlijk ook van Dootje en ongetwijfeld van Laurie. Want als laatste van een evenwichtsbalkje afdonderen is nou niet echt een voorspelling voor de toekomst. Des te vreemder is haar opmerking dat ze “Greg nog nooit echt heel sterk heeft zien spelen”… Nee, joh Laurie, jij wel dan? Nogmaals: het winnen van één lousy proef geeft geen garanties op verdere winsten, al helemaal niet de evenwichtsbalk. Maar goed, iedereen heeft recht op zijn eigen balk in het oog.

Gerechtigheid

Nu moeten we het doen met een wel heel onwaarschijnlijk vijftal. Van die vijf moeten er nog twee afvallen en rap wat want we zitten al op dag 30. What can I say? Ik gok dan toch op een finale tussen Steven, Greg en… Dominique. Ik zie Jan geen proef winnen en Laurie heeft hopelijk al haar kruit verschoten met het winnen van die ene, helaas cruciale, proef. Er moet toch ergens gerechtigheid zijn, ook op dat eiland in de oceaan? En dan is het alleen nog een kwestie van het vreugdedansje van Steven of Greg doorstaan. Of gewoon de tv uitzetten natuurlijk. Als Laurie wint…

Tekst: Marleen Koolmees. Beeld: Expeditie Robinson

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden