Fabienne hoopte op een leven met haar minnaar Beeld Getty Images
Fabienne hoopte op een leven met haar minnaarBeeld Getty Images

PREMIUM

Fabienne hoopte op een leven met haar minnaar: “Hij verliet zijn vrouw, maar niet voor mij”

Wat begon als een collegiale vriendschap tussen Fabienne en Bram, ontwikkelde zich tot een gepassioneerde verhouding. Er was één belemmering: Bram was getrouwd. Maar Fabienne wist zeker: ooit gaat hij bij haar weg. En dat deed hij ook. Alleen niet voor haar.

Barbara ClaeysGetty Images

Fabienne (42): “Ik ontmoette Bram op het werk. We zagen elkaar niet vaak want hij werkte op een andere afdeling. Maar elke week eindigde steevast met een vrijdagnamiddagborrel met alle collega’s en Bram en ik bleven samen vaak tot het allerlaatst. We konden het goed met elkaar vinden.

Eerste kus met minnaar

Na enkele maanden kwam na zo’n borrel die eerste kus, dat was totaal onverwacht. Ik moet bekennen dat ik misschien wel iets te veel wijn op had. Verdwaasd reed ik daarna naar huis. Ik was niet verliefd op hem, waarom liet ik me dan zo gaan? Behoorlijk gespannen reed ik de maandag daarop naar mijn werk. In de hal stond Bram me op te wachten en hij stelde voor dat wij samen zouden lunchen. Ook zei hij meteen dat hij niet wist wat hem bezield had, die vrijdag daarvoor toen we gekust hadden. ‘Ik houd van mijn vrouw’, zei hij. Meteen stelde ik hem gerust, dit zou ons nooit meer gebeuren.

Maar het gebeurde wel, de volgende vrijdag na het werk. En de vrijdag daarna. Het verlangen bleek sterker te zijn dan wij waren. Het bleef ook niet bij kussen na het werk, Bram kwam ook steeds vaker bij mij thuis langs. Echt verliefd was ik nog steeds niet, maar ik voelde me wel op en top vrouw bij Bram. Dat deed me goed, want ik was al jaren single. Pas toen hij twee weken met zijn vrouw op vakantie ging, besefte ik dat er meer aan de hand was. Ik miste hem verschrikkelijk terwijl hij weg was, en hij mij ook. Hij liet me weten dat hij daar aan de Franse kust alleen maar aan mij kon denken. Vanaf dat moment was er geen houden meer aan, we waren smoorverliefd.

Nog even geduld

Vier jaar lang ging het goed tussen ons. Het lukte ons om onze relatie te verbergen voor onze collega’s en natuurlijk voor zijn vrouw. Ook onze vrienden mochten er niets van weten. Maar toen kwam er wéér een eenzame Kerstmis en een paar dagen later hief ik wéér in mijn eentje het glas op het nieuwe jaar. Want natuurlijk moest Bram tijdens de feestdagen bij zijn vrouw zijn. Het viel me steeds zwaarder om altijd op de tweede plaats te komen. Hij wist me er echter van te overtuigen dat hij van mij hield en dat alles in orde zou komen. En ik was zo verliefd dat ik geloofde wat hij zei. Ooit zou de dag aanbreken dat wij samen konden zijn. Voor altijd.

Uit het niets vertelde hij me op een dag dat zijn vrouw zwanger was. Hij barstte in tranen uit zodra hij de woorden had uitgesproken, want deze zwangerschap was absoluut niet gepland. Ik was er kapot van en zette vastberaden een punt achter onze relatie. Maar dat hield ik niet langer dan vier maanden vol. Nog voordat zijn vrouw beviel van een meisje, zagen Bram en ik elkaar weer en begon alles van vooraf aan. Bram hield steeds vol dat zijn liefde voor mij in geen enkel opzicht te vergelijken was met wat hij nog voor zijn vrouw voelde. Hij vroeg me om geduld te hebben. Nog even maar, totdat zijn dochtertje een beetje ouder zou zijn. Dan zou hij zijn vrouw kunnen verlaten en konden wij eindelijk ons leven samen beginnen. Aan die belofte klampte ik me vast.

Spanningen thuis

Inmiddels had Bram een nieuwe baan gevonden bij een concurrerend bedrijf, maar dat maakte voor onze relatie niets uit. We konden elkaar ontmoeten na het werk, in de weekends en soms zagen we elkaar zelfs gewoon ’s middags. Dan spraken we af in een hotel in een stadje in de buurt, waar niemand ons kende. Ik genoot met volle teugen van onze dates, net als hij.

Toch voelde ik na een paar maanden dat hij iets afstandelijker werd tegenover mij. Als ik vroeg of er iets aan de hand was, deed hij vaag. ‘Ik heb gewoon veel stress’, beweerde hij. Dat begreep ik wel. Hij had ook veel ballen in de lucht te houden met een baby, een nieuwe baan én onze relatie. Ook toen hij voor het eerst een afspraak met mij vergat, gaf hij daarvan de schuld aan de spanningen thuis. Hij zag er moe uit, heel moe. Ik had met hem te doen en vroeg hoe ik hem kon helpen. ‘Geef me wat tijd’, zei hij steeds vaker. Dus belde ik hem minder vaak op en kwam hij wat minder vaak bij mij langs. Daar had ik vrede mee. We gaan nu gewoon door een moeilijke periode, dacht ik, maar hij heeft het beloofd: uiteindelijk kiest hij voor mij. Ooit zou Bram de stap zetten en zijn vrouw verlaten.

Nieuwe liefde

Dat deed hij uiteindelijk. Bram verliet zijn vrouw. Zijn stem trilde toen hij me opbelde met het grote nieuws: ‘Ik ben bij haar weg, Fabienne.’ Ik wist niet wat ik hoorde. Eindelijk! Mijn hart klopte in mijn keel toen ik hem vroeg: ‘Waar ben je nu?’ Ik wilde niets liever dan zo snel mogelijk naar hem toe. Bij hem zijn. Het bleef lang stil. ‘Ben je er nog?’, vroeg ik verward. Ik hoorde hem zuchten. Daarop vroeg hij me om hem met rust te laten, maar nu voor een langere periode. Hij had tijd voor zichzelf nodig. En voor Maya, zijn nieuwe liefde. Toen tot mij doordrong wat dit betekende, werd het zwart voor mijn ogen. Bram had zijn vrouw verlaten. Maar niet voor mij. Hij koos voor de vrouw met wie hij al een jaar, zonder dat ik het wist, een derde relatie had. ‘Maya is de liefde van mijn leven’, zei hij. Wat hij voor haar voelde, had hij nog nooit voor iemand gevoeld. Het was zo diep en puur. Ze woonde in Frankrijk en hij had haar leren kennen tijdens een congres. Zij was de vrouw met wie hij écht verder wilde. Ik brak het gesprek af en liet me huilend liet ik me op de grond zakken. Hoe kon hij? Wat had ík dan al die zeven jaren voor hem betekend? Een paar uur later besloot ik hem toch terug te bellen. Die Maya, dat was een bevlieging. Ik moest hem dat zo snel mogelijk duidelijk maken. Maar hij nam niet op. Ook de volgende dag niet. Ik dacht dat ik gek werd.

Blijvend litteken

Zo verdween Bram van de ene op de andere dag uit mijn leven. Via een collega hoorde ik dat hij naar Frankrijk zou verhuizen om daar voor hetzelfde bedrijf te werken. Vervolgens kreeg ik een burn-out, ik had nergens meer zin in. Een jaar lang kwijnde ik weg van verdriet. Ik was net veertig jaar en alleen. Helemaal alleen. Ik miste Bram zo erg dat ik eenvoudigweg niet meer kon functioneren. Het is nu een jaar geleden dat hij zijn vrouw én mij heeft verlaten en het gaat nu iets beter met me. Waar ik echter nooit meer af zal komen, is het litteken dat hij me heeft bezorgd. Zoals ik het nu voel, zal ik mijn hart nooit meer voor een ander openstellen. De angst om dit nog eens mee te maken, is te groot. De liefde van mijn leven heeft me in de steek gelaten. Nu heb ík tijd nodig. Heel veel tijd. Want een ding weet ik zeker: zo verliefd als ik was op Bram, zal ik nooit meer zijn.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden