null Beeld EM-Press/Patrick van Emst
Beeld EM-Press/Patrick van Emst

Familie Jules Schelvis ontroerd door eerbetoon in toespraak koning

In de toespraak die koning Willem-Alexander hield tijdens Dodenherdenking sprak hij over Jules Schelvis. De Joodse Schelvis overleefde tijdens de Tweede Wereldoorlog 7 concentratie- en vernietigingskampen en werd later deskundige op het gebied van de Holocaust.

Tara StokdijkEM-Press/Patrick van Emst

"Er is één getuigenis die ik nooit zal vergeten", begon de koning, waarna hij Schelvis citeerde uit een bijzonder gesprek dat hij met hem heeft gehad.

Reactie familie

Jules Schelvis overleed in 2016 op 95-jarige leeftijd. Zijn familie heeft de toespraak van de koning gisteravond wel kunnen zien en reageert blij verrast. De familie wist niet dat Schelvis geciteerd zou worden in de toespraak van de koning. Jules' dochter Marianne Schelvis reageert bij Hart van Nederland: "Ik vond het heel mooi, een prachtig eerbetoon aan mijn vader. Blijkbaar heeft het gesprek indertijd veel indruk gemaakt op de koning." Jan Vermaning die veel met Jules samenwerkte en een goede vriend van hem was, spreekt ook over een mooi eerbetoon: "Het was erg bijzonder."

Toespraak

Dit zei de koning in zijn speech over Jules Schelvis: "Het was hier in Amsterdam, in de Westerkerk, bijna zes jaar geleden. Een kleine man met heldere ogen - fier rechtop met zijn 93 jaar - vertelde ons het verhaal van zijn reis naar Sobibor, in juni 1943. Zijn naam was Jules Schelvis. Daar stond hij, breekbaar maar ongebroken, in een volle, muisstille kerk. Hij sprak over het vervoer met 62 mensen in één veewagon. Over de ton op de kale vloer. Over de regen die door de kieren spatte. Over de honger, de uitputting, de smerigheid. “Je ging er uitzien als een schooier”, zei hij. En je hoorde in zijn stem hoe erg hij dat had gevonden. Hij vertelde over de horloges die bij aankomst door soldaten van polsen werden gerukt. Over hoe hij zijn vrouw Rachel in de chaos kwijtraakte. Nooit zag hij haar terug. “Welk normaal mens had dit kunnen bedenken? Hoe kon de wereld toestaan dat wij, rechtschapen burgers van Nederland, als uitschot werden behandeld?” Zijn vraag bleef hangen tussen de pilaren van de kerk. Ik heb er geen antwoord op. Nog steeds niet. Wat ik me ook herinner, is zijn verslag van wat er aan de reis voorafging. Na een razzia werd hij samen met zijn vrouw en vele honderden anderen weggevoerd naar station Muiderpoort. Ik hoor nog zijn woorden: “Honderden omstanders hebben zonder vorm van protest toegekeken hoe de overvolle trams, onder strenge bewaking, voorbij reden.” Dwars door deze stad. Dwars door dit land. Voor de ogen van landgenoten. Het leek zo geleidelijk te gaan. Elke keer een stapje verder. Niet meer naar het zwembad mogen. Niet meer mogen meespelen in een orkest. Niet meer mogen fietsen. Niet meer mogen studeren. Op straat worden gezet. Worden opgepakt en weggevoerd. Sobibor begon in het Vondelpark. Met een bordje: ‘Voor Joden verboden’." Lees de hele toespraak van de koning hier terug.

Nanny zat ondergedoken: “Ik voelde dat ik er niets over moest vragen”
[jwplayer id=dVnvsfjx is_playlist=false disable_ads=false disable_autoplay=default pause_when_not_visible=default]
Dit jaar vieren we 75 jaar vrijheid in Nederland. Omdat we veel verhalen over én van vrouwen uit die tijd nog niet kennen, hebben we besloten om hen aan het woord te laten in deze unieke bevrijdingsspecial:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Brunopress (archiefbeeld uit 2014)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden