Draagmoeder Beeld Getty Images/iStockphoto
DraagmoederBeeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Faye (41) was draagmoeder voor haar beste vriend: “Waar ik voor vreesde, gebeurde: ik werd verliefd op hem”

Het leek zo’n goed idee. Faye (41) zou draagmoeder worden voor Bas en Hans, haar beste vrienden met een kinderwens. Maar ze werd verliefd op Bas én ook op het kind. “Ik kon geen kant op met mijn gevoelens.”

Cathelijne BeijnGetty Images/iStockphoto

“Mijn ex Joris en ik hebben samen drie kinderen. De tweeling Lotje en Mats van acht en Sem, die binnenkort vijf wordt. Na de geboorte van Sem gingen Joris en ik uit elkaar. Heel harmonieus, zonder ruzie of problemen. Ons vuur was al gedoofd en we dachten de relatie nieuw leven in te kunnen blazen met de komst van de jongste. Maar zo werkte het niet, helaas. Joris woont nu een paar straten verderop en is er altijd voor de kinderen. Het werkt prima zo, iedereen is happy. Wat ik jammer vond aan onze breuk, is dat er geen kinderen meer zouden komen. Ik had graag een groot gezin gehad. Het idee om nooit meer zwanger te zijn, maakte me intens verdrietig. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik vind het geweldig om in verwachting te zijn. Ik kan amper onder woorden brengen hoe magisch het voelt om een kind op de wereld te zetten. Mijn zwangerschappen gingen volgens het boekje: niet misselijk, maar rustig en in perfecte balans. Ik genoot er elke dag met volle teugen van, en wilde meer.

Bas werd de nieuwe man in mijn leven

Toen we een jaar uit elkaar waren, ontmoette ik Bas en Hans op een kinderverjaardag. Het klikte meteen en het stel was niet weg te slaan bij Sem, die toen nog een baby was. Bas en Hans waren al twaalf jaar samen en zouden die zomer gaan trouwen. De kroon op hun relatie was een kind, maar dat bleek voor een homostel niet vanzelfsprekend. De volgende dag zaten we al samen te lunchen, waarna vele etentjes volgden. Vooral Bas kwam geregeld bij me over de vloer. De tweeling was dol op hem en hij paste geregeld op Sem, met wie hij een speciale band kreeg. Het was een lust voor het oog om die twee samen te zien. Bas werd mijn beste vriend. Eigenlijk werd hij de nieuwe man in mijn leven die me hielp met allerlei klusjes, met de kinderen speelde en boodschappen sjouwde. We kookten vaak samen en lachten veel. Een fijne bijkomstigheid was dat hij ontzettend knap is. Lang, afgetraind en altijd goed gekleed. Samen runden we mijn gezin, Joris en Hans vonden het prima.

Na de inseminatie lagen we samen in bed

Bas en Hans dachten vaak aan adoptie, maar het was een grote stap om dat door te zetten. Er waren zo veel regels waarvan ze alleen maar zenuwachtig werden. Op een avond in een restaurant floepte het idee plotseling uit mijn mond: waarom zou ik niet de draagmoeder worden van het door hen zo gewenste kindje? We reageerden alle drie met veel gegiechel, maar de gedachte was niet eens zo gek. Ik twijfelde geen moment aan het idee weer zwanger te worden. Dit kind zou in een warm gezin opgroeien, met twee vaders en hun beste vriendin als moeder. In de weken die volgden, wenden we aan het idee en hakten uiteindelijk de knoop door: Bas werd de zaaddonor en zodra de baby er was, zouden hij en Hans het kindje wettelijk adopteren. We onderzochten alle juridische stappen en lieten onze gezondheid checken. De laatste beslissing die we moesten nemen, was een lastige: hoe regelden we de bevruchting? Eén ding stond voorop: dit kindje moest worden verwekt en opgroeien binnen een liefdevolle relatie. In dit geval een relatie tussen drie mensen. IVF vonden we te klinisch en we rilden van het idee van een bevruchting in een steriel ziekenhuis. Na veel gesprekken kozen we voor een middenweg: ik zou mezelf thuis insemineren. Zo werden medische behandelingen vermeden en hoefde ik niet te worden bevrucht in een onpersoonlijk ziekenhuis. De dag dat Bas zijn ‘potje’ kwam brengen, vergeet ik nooit. We staken overal kaarsen aan en dansten in het kaarslicht op mijn lievelingsmuziek. Terwijl ik later in de slaapkamer met een inseminatiecupje in de weer was, liep Bas te ijsberen door de gang. Eigenlijk een absurde situatie. Toen ik klaar was, kwam Bas naast me in bed liggen en hielden we elkaar stevig vast. We zoenden liefdevol en keken elkaar lang en diep in de ogen. We hadden die avond een diepe, emotionele connectie. Heel even leek het alsof we een verliefd stel waren, dat wist: wij hebben zojuist een kind verwekt.

Ik werd zwanger én verliefd

Als door een wonder was de inseminatie meteen succesvol: ik was zwanger en Bas en Hans konden hun geluk niet op. Maar deze zwangerschap verliep minder vlekkeloos dan de andere. Ik was vier maanden lang ziek en werd streng in de gaten gehouden vanwege een te hoge bloeddruk. Bas week niet van mijn zijde en behandelde me als een prinses. Hij kookte en deed het huishouden, bracht de kinderen naar Joris en zorgde dat ik voldoende rust had. Hij bleef ook regelmatig slapen, samen lepeltje-lepeltje in mijn bed. Ik vond het zalig om zo te worden vertroeteld. Maar waar ik voor vreesde, gebeurde: ik werd verliefd. We hadden geen seksuele relatie, uiteraard, maar ik voelde steeds sterkere vlinders in mijn buik als Bas in de buurt was. Ik vond hem aantrekkelijk, grappig, zorgzaam en lief: alles wat ik in een man zocht. Ik genoot van zijn rondslingerende kleren in huis en ik gluurde stiekem als hij met zijn handdoek om uit de badkamer kwam. Als hij bij Hans was, snuffelde ik aan het kussen om zijn geur op te snuiven. Ik kon geen kant op met mijn gevoelens en sprak mezelf streng toe, het zou allemaal wel door de hormonen komen.

Ik zat zonder man en zonder baby

Naarmate de uitgerekende datum dichterbij kwam, werd ik steeds somberder. Het einde van mijn liefdes-bubbel met Bas kwam in zicht. Hij zou straks teruggaan naar Hans met ‘onze’ baby, ze zouden als gezin verdergaan in hun eigen huis. Op een koude dag in januari werd Merel geboren, een prachtig en gezond meisje met de looks van haar vader. De bevalling was thuis, in het bed waar Merel was verwekt en ik maanden met mijn beste vriend had doorgebracht. Na een paar dagen verhuisde haar wiegje naar het huis van Bas en Hans. Mijn hart brak in duizend stukken. Toen pas besefte ik mijn rol als draagmoeder: ik bleef alleen achter, zonder man en zonder baby.

Als een doorgedraaide ex

Ik ben er niet trots op, maar ik ging me al snel onhebbelijk gedragen. Ik wilde Bas terug, de man op wie ik verliefd was geworden en die ik een bloedmooi meisje had gegeven. Ik kon geen afstand van hem doen en stond om de haverklap op de stoep met een smoes om Merel te zien. Bas en Hans wilden natuurlijk hun eigen leven opbouwen, als gezin. Ik was dan wel Merels moeder, maar het was nooit de bedoeling haar met z’n drieën op te voeden. Ze begonnen me te negeren en reageerden niet meer op mijn berichten. Als ik aanbelde, waren ze niet thuis of kwam mijn bezoek niet goed uit. Ik bedroeg me als een doorgedraaide ex. Ik miste Merel en Bas zo erg, dat ik mezelf elke avond in slaap huilde. Ik was radeloos en depressief.

Alles was me afgenomen

Hans maakte me in een pijnlijke en zakelijke brief duidelijk hoe onze toekomst er ging uitzien. Ik was zeker welkom in hun huis, maar ze wilden een duidelijke omgangsregeling en een gepaste afstand van mijn kant. Zíj waren de wettelijke opvoeders van Merel, ik de biologische moeder. Zo was het. Ik was kapot, het voelde alsof alles me was afgenomen. Ik sloot me op in huis, deed de gordijnen dicht en stuurde de kinderen naar hun vader. Ik miste Merel, ik miste Bas, ik miste alle aandacht en liefdevolle momenten die ik het afgelopen jaar had ervaren. De gelukkigste tijd van mijn leven kwam nooit meer terug.

Opnieuw een relatie opbouwen

Na bijna een jaar verbeterde het contact met Hans en Bas iets. Bas kwam elk weekend een uurtje langs met Merel, maar we spraken nooit thuis af. We maakten een wandelingetje door het park of dronken koffie op het terras. Ik moest mijn relatie met Bas opnieuw opbouwen. Door mijn bemoeizucht en gesmeek om aandacht was onze vriendschap behoorlijk verziekt. En ik heb zelf een behoorlijke knauw gehad van mijn draagmoederschap en mijn hevige, maar onmogelijke verliefdheid. Gelukkig gaat het met Merel goed, Bas en Hans zijn geweldige ouders. Inmiddels heb ik zelf ook een nieuwe liefde, maar een baby van ons samen is voorlopig niet aan de orde.”

De namen in dit verhaal zijn om privacy-redenen gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden