null Beeld

Femke: “Een compliment is leuk, maar met vragen of kritiek kan ik niks”

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Jaren geleden, toen ik pas bij Libelle werkte en nog geen column had, mocht ik een bekende columniste interviewen. Ik had net een persoonlijk verhaal van haar gelezen, waaruit ik dacht te begrijpen dat ze was vreemdgegaan, dus ik stelde ongegeneerd de vraag: “Hebben jij en je man een vrije relatie?” Tot mijn verbazing begon ze te stotteren: “Uhm ja nou, uhm….” En ik dacht: wat gek, ze schrijft hier voor honderdduizenden mensen over, en nu doet ze alsof ik haar naar iets privés vraag.

Sinds ik zelf een column heb, ontvang ik elke week brieven van lezeressen. Vaak met tips voor Nathan of met complimenten over mijn openheid. Een enkele keer is er iemand boos. Dat vind ik helemaal prima, meestal leuk en soms (bij boosheid) een beetje irritant. Ook al zijn jullie met veel, jullie zijn op afstand. Ik spreek jullie nooit één-op-één, en juist daardoor kan ik zo open zijn. Nu ik hier op mijn bed in mijn slaapkamer dit stukje zit te tikken, heb ik niet het idee dat jullie allemaal over mijn schouder meekijken. Ik schrijf op wat me bezighoudt, alsof het mijn dagboek is, en toevallig lezen jullie dat.

Jullie zijn trouwens niet de enigen; familie, collega’s, (schoon)ouders, vrienden… iedereen krijgt weleens een column van mij onder ogen. En ze hebben allemaal een mening. Een compliment is best leuk, maar met vragen of kritiek kan ik niks. Sterker nog: ik schrik ervan, net als de columniste die ik destijds interviewde. Het voelt alsof iemand iets heeft ontdekt wat voor mij privé is, terwijl ik er niet voor heb gekozen om diegene dat zelf te vertellen.

“Ik las dat je ruzie had met Oscar… je hebt toch wel vaak iets op hem aan te merken hè?” Wat moet ik ermee? Vaak denk ik op zo’n moment: ik wil hier niks over zeggen, ik heb hier niks over te zeggen. Wat ik wílde zeggen, dat zei ik al in mijn column. Daarmee is de kous af. Tegen een paar mensen heb ik deze woorden al daadwerkelijk uitgesproken, bij anderen voel ik nog enige schroom. Mochten zij dit nu lezen, dan weten ze hoe het zit. Het is raar maar waar. Ik praat het liefst niet met bekenden over wat ik schrijf.

Zo. Dat is eruit.

Fotografie: Ester Gebuis

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden