null Beeld

Femke: “Ik word steeds stijver en mijn knieën knakken als ik de trap op loop”

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Ik ben extreem lui, veel luier dan mensen die me kennen geloven. Omdat ik een harde werker ben of altijd in actie ben voor mijn zorgintensieve zoon, dénken ze dat ik niet zo lui kan zijn als ik beweer. Maar het is écht zo, eigenlijk vind ik elke beweging er een te veel. Als ik een sporadische vrije dag heb en Nathan elders ondergebracht is, bedenk ik altijd van alles om te gaan doen, maar eerlijk is eerlijk: ik kom zelden verder dan mijn bed. En ’s avonds op de bank vind ik het bijvoorbeeld ook een crime om te moeten opstaan om koffie te zetten. Als ik zit, zit ik, en om van inactieve naar actieve staat te komen kost me enorm veel moeite.

Oscar is daar dagelijks getuige van. Natuurlijk weet ik dat beweging belangrijk is voor een mens. Daarom heb ik een personal trainer en doe ik aan pilates, maar door corona zit daar al maanden de klad in. Bovendien is mijn dagelijkse fietsrit van Ouderkerk naar Amsterdam er niet meer, dus ik word steeds inactiever. Mijn stappenteller negeer ik al een tijdje om de realiteit te ontlopen.

Vanaf mijn comfortabele bank bekijk ik de volksstammen mensen die door ons idyllische straatje wandelen en ik voel me schuldig. Ik hoor een van hen te zijn, maar als een activiteit in mijn ogen geen duidelijk nut heeft (zoals ergens heen moeten) of als die te vrijblijvend is (er staat geen trainer op me te wachten), dan doe ik het gewoon niet.

Het is te kinderachtig voor woorden, zeker als je eenenveertig bent en werkelijk iedereen in je omgeving aan zijn lijf en leden werkt. Laatst zei ik tegen een vriendin dat ik wel begin te merken dat ik de veertig gepasseerd ben, omdat ik steeds stijver word. Ik kreun als ik uit een lage auto moet stappen en mijn knieën knakken als ik de trap op loop. Kennelijk is dat de prijs die ik moet betalen voor mijn luiheid.

Mijn vriendin keek me meewarig aan. Het was duidelijk dat zij zich er echt niks bij kon voorstellen (loopt drie keer per week hard, doet yoga, rijdt paard). Ik besefte dat ik twee dingen kan doen: nooit meer laten merken hoe lui ik ben óf er iets aan doen. Zijn jullie ook zo benieuwd wat het gaat worden?

Fotografie: Ester Gebuis

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden