null Beeld

Femke: “Ik zie ineens dat een 2e kind niet per se een ramp maar ook een zegen hadden kunnen zijn”

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en hun zoon Nathan (7) in Amsterdam. Iedere week schrijft ze voor Libelle wat haar bezighoudt. Deze week schrijft ze over een vriendinnetje van haar zoon Nathan.

Nathans vriendinnetje Anna zou komen spelen en omdat het warm was, appte ik haar vader dat ik met de kinderen naar een zwemmeertje in de buurt wilde. Hij reageerde niet echt enthousiast, omdat het daar vast druk zou zijn. Met het oog op corona vond hij dat geen goed idee.

“Ik ben gewoon extra voorzichtig. Mijn situatie is nou eenmaal anders dan die van jullie”, schreef hij. Hij had gelijk, besefte ik. Anna’s vader is twintig jaar ouder dan wij, alleenstaand (de moeder van Anna is niet in beeld), zijn gezondheid is niet top en hij heeft geen ouders, broers en zussen meer.

“Als ik bezwijk aan Covid 19 blijft Anna alleen achter”, schreef hij. Het besef hakte erin.

Anna kwam en Nathan en zij speelden uren en uren. Ze poedelden in het badje op het dakterras, deden spelletjes op de iPad, zij las hem voor terwijl ze zijn hoofd aaide, hij leerde haar van een trampoline op een zitzak springen. Zoals zo vaak als Anna er is, dacht ik: wat bizar dat het ook zo kan. Nathan doet makkelijker wat ik zeg, simpelweg omdat Anna dat ook doet. Natuurlijk besef ik dat het anders is omdat Anna een vriendinnetje is en dat het met een eventueel zusje heel anders geweest zou kunnen zijn, maar toch…

Hoewel ik geen 2e kind wilde, zie ik ook dat het niet per se een ramp maar ook een zegen had kunnen zijn. Bovendien bloeit ook Anna van de vriendschap met Nathan op. Ik merk dat ik in haar leven een rol kan vervullen die er nu niet is. Dat ik haar dingen kan leren die moeders hun kinderen leren. Mijn hart krimpt ineen als ik eraan denk wat er met haar zou kunnen gebeuren als haar vader er onverwacht niet meer zou zijn. Waar gaat een kind dan heen? Naar een pleeggezin met mensen die ze niet kent?

“Wat als wij tegen Anna’s vader zeggen dat Anna bij ons kan komen, mocht er ooit iets met hem gebeuren”, gooide ik er ineens uit tegen Oscar. Hij glimlachte en zei: “Ik zat net hetzelfde te denken.”

Die avond, toen Anna’s vader haar kwam halen, vertelde ik maar meteen wat ik die dag had bedacht. “Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet ook al eens door mijn hoofd is geschoten”, zei hij. “Laten we het er maar eens over hebben.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden