null Beeld

Frans Bauer: “Je moet het spannend houden voor elkaar”

‘Frans is de liefste, leukste, beste, grappigste, sterkste, vriendelijkste, attentste, knapste, gezelligste en soms onhandigste man van de hele wereld,’ schreef Mariska op Instagram. Dat kan natuurlijk alleen maar over Frans Bauer gaan. Een gesprek over alles wat hem dierbaar is, zijn muziek én gezin voorop.

We zijn in het dorpje Zegge, een klein en kalm plaatsje 20 minuten onder het Brabantse Fijnaart, waar Frans Bauer is opgegroeid en woont met zijn gezin. In Zegge is de razend populaire zanger en tv-maker ook vaak te vinden. Een goede vriend heeft er een studio waar ze samen “meer tijd doorbrengen dan met de vrouw”. Frans (45) zegt het met een lach, maar hij meent het wel: “Een supermooie plek, de tijd staat er stil. In die studio ben ik alle besef van tijd kwijt.”

We zitten aan de koffie in de woonkeuken van een sfeervolle boerderij een paar 100 meter bij de studio vandaan. Hier heeft zojuist de fotoshoot plaatsgevonden. Labradoedel Jackie, die ook mee is, stal natuurlijk de show. Ook tijdens het gesprek overigens, als hij af en toe aanslaat op iets wat in een hondenhoofd van groot belang is en hij ervandoor wil gaan, compleet met de kruk waaraan hij vastligt met zijn riem.

Frans is net terug op het nest bij RTL, de omroep waar zijn tv-carrière begon en waarvoor hij opnieuw programma's gaat maken. En hij bereidt een nieuwe theatertournee voor die in januari van start gaat. Een jubileum, want zijn eerste tour is precies 25 jaar geleden.

Kun je het gevoel van dat eerste succes nog terughalen?

“Mijn eerste succes was mijn eerste singletje. Dat had ik zelf laten maken, 500 stuks, 90 jaar was ik.” Frans lacht: “Ik dacht: nu ben ik een ster. Ondertussen stond die doos met plaatjes daar maar op mijn kamer. Tot mijn pa na anderhalve maand vroeg: 'Wat ga je er nu mee doen?' Ik besloot de deuren langs te gaan in Fijnaart. Ik heb ze alle 500 verkocht voor 5 gulden per stuk.”

“Mijn muziek wordt simpele Bauer-muziek genoemd, toch is het niet zomaar even een polkaatje”

Dat is best een heel bedrag voor zo'n jochie.

“Met het geld bekostigde ik een volgend plaatje. Jarenlang heb ik dat gedaan en zo heb ik mijn succes opgebouwd. Het was soms ook wel confronterend hoor. Stond ik aan de deur, zei iemand dat hij eerst even wilde luisteren. Ik buiten wachten in de stromende regen en dan was het van: toch maar niet. Daar had ik dan met mijn ziel en zaligheid aan gewerkt. Achteraf is het misschien een geluk geweest. Ik besefte dat niet iedereen van mijn muziek kan houden. Het genre dat ik maak, is populair bij velen, maar ook veel mensen vinden het niks. Ik heb samen met mijn vader weleens een singletje afgeleverd bij een radioprogramma. Zo, nu kom ik op de radio, dacht ik. Maar dat gebeurde niet. Ik kon het niet begrijpen.”

Als je zo'n nummer nu terugluistert, snap je dan dat het niet werd gedraaid?

“Nee. Ik zou liegen als ik ‘ja’ zou zeggen. Stel, je maakt als negenjarige een tekening, op dat moment de beste die je kunt maken. Ga je dan als veertiger zeggen dat die niet goed was? Zo kijk ik daar niet naar.”

Als ik nu een verhaal lees dat ik tijdens mijn opleiding schreef, begrijp ik wel waarom het de krant niet haalde.

“Ik heb dat niet.” (Schaterlach) “Dat maakt mij misschien anders. Ik bedoel het niet vervelend, maar ik vind mijn muziek het allermooiste wat er is. Ik kan er echt serieus van genieten als ik in de auto zit en het komt voorbij: ik word helemaal gek! Ik bedoel niet alleen mijn eigen nummers, ook andere artiesten in het levensliedgenre. Top! Ik hoor weleens muzikanten praten over muziek die ze goed vinden. Mijn muziek wordt dan simpele Bauer-muziek genoemd. Oké, speel dat eens naar behoren dan, precies op de punt, zoals het bedoeld is, alle lijntjes, alle tegenlijntjes. Dan blijkt het ineens toch niet zomaar even een polkaatje. Het wordt onderschat.”

Heb je na al die tijd nog steeds een verhaal te vertellen met je muziek?

“Vroeger zong ik ook al over liefde en geluk en al die dingen. Ik wist wel wat geluk was en ik kende verdriet. Maar nu ik 45 ben en dingen heb meegemaakt, wordt die beleving heel anders. Volwassener, breekbaarder. Het nummer Zonder vaarwel schreef ik voor een oom en tante die zelfmoord hebben gepleegd. Ik denk dat ik dat niet had kunnen zingen toen ik twintig was. Vraag aan een kind van 15 wat rijkdom is en hij zegt een Lamborghini. Stel die vraag aan iemand van 60 en hij zegt: rijkdom is dat we er allemaal nog zijn.”

Hebben je ouders je altijd gestimuleerd op je muzikale pad?

“Ik heb ze altijd gedwongen met me mee te gaan. Als Koos Alberts ergens optrad dan móest ik daar naartoe. Stond ik vooraan bij het podium met m'n elf jaar. Ik ben mijn carrière ingerold met mijn ouders. Als sterren aan de hemel staan werd een hit. Tot die tijd trad ik ook vaak op, maar nu was ik op tv geweest. Toen ik daarna een gage kreeg voor een optreden zat ik ineens naast mijn vader in de auto met 1200 gulden in mijn handen. 'Frans, dit is niet goed hoor', zei hij. 'Dit ken niet'.” Lacht: “Hij kon het niet geloven.”

Je vader overleed begin 2015. Je omschreef hem als je grootste vriend.

“Hij was een heel goede vader. Hij was altijd bij me, hielp mij bij het nemen van beslissingen. Zoals toen mijn concerten in Ahoy ging doen, een avontuur dat je niet zomaar aangaat. Dan heb je iemand nodig die zegt: dat lukt jou.”

Mis je dat nu?

“Ik ben volwassen geworden. Op het moment dat mijn vader doodging, zei ik tegen mezelf: nu ben ik een man, nu moet ik zelf mijn keuzes maken. Ik denk daarbij wel vaak: wat zou mijn vader hebben gedaan?”

Je hebt het moeilijk gehad met het verlies van je vader. Waar sta je nu daarmee?

“Ze zeggen wel dat verdriet slijt. Zo zie ik het niet. Het verdriet wordt nooit minder erg, maar ik kan er beter mee omgaan. Het verlies overvalt me soms nog op de vreemdste momenten. Ik reed laatst langs het bord Delft, ineens was ik zwaar geëmotioneerd. Ik dacht: wat overkomt mij nou ineens? Mijn vader is in Delft geboren.”

“Je kunt me over de rooie krijgen als iemand een ander onrecht aandoet”

Je oudste zoon is het huis uit, hoe bevalt dat?

“Nee, niet. Hij zou naar Leiden gaan om rechten te studeren, maar het is uiteindelijk bedrijfskunde in Rotterdam geworden. Omdat hij zijn bachelor wil halen, blijft hij het eerste jaar thuis wonen. Die jongen is heel serieus, dat is hij altijd geweest. Heel gestructureerd, kamer altijd netjes, gaat altijd verzorgd de deur uit. Een ontzettend leuk ventje. Het greep me aan dat hij ging studeren, ik moest aan mijn eigen vader denken. Die kon niet lezen en schrijven. Ik ging naar de mavo en hij zei: ‘Je gaat nu naar de grote school, maar ik kan je niet vertellen hoe het daar is of wat je gaat meemaken. Maak er het beste van.’ Als kind besefte ik niet wat hij bedoelde. Nu stond ik met mijn eigen zoon voor de universiteit, en ik heb er nooit gezeten. Ik weet niet hoe het is. Dus ik zei hetzelfde: maak er het beste van. Ik ben er bizar trots op. Een Bauer op de universiteit, dat had ik nooit verwacht. Soms denk ik: waar haalt hij de discipline vandaan?”

Zegt de man die in de stromende regen zijn eigen singeltjes verkocht.

“Ik heb dat nooit als discipline gezien. Ik genoot van het contact met de mensen en ik vond het fantastisch als iemand mijn plaatje wilde hebben. Soms was ik 7 uur op pad en had ik er maar 3 verkocht, maar ik was helemaal gelukkig. Dat gevoel is nooit weggegaan. Ik hoef maar aan één iemand te kunnen zien dat hij geraakt wordt als ik zing. Voor mij is dat de bevestiging dat het uitmaakt dat ik daar sta.”

Je staat landelijk bekend als de grote optimist. In welke situaties ben je wel chagrijnig?

“Ik zou dat werkelijk niet kunnen zeggen. Ik ben net als mijn jongste zoon: ik word 's ochtends wakker en ik sta aan. Je kunt me over de rooie krijgen als iemand een ander onrecht aandoet. Daar kan ik echt niet tegen. Maar chagrijnig ben ik eigenlijk nooit. Natuurlijk heb ik mijn mindere momenten, maar ik probeer al snel de doorstart te maken naar iets positiefs door er het relatieve in te zien.”

Snauw je weleens naar de kinderen?

“Ik voed ze natuurlijk wel zo op dat ze weten wat goed en slecht is. Ik zit thuis met 4 gasten, we stellen grenzen. Soms moet je laten weten: en nu is het klaar.”

Van Mariska en jij ben jij de strengere opvoeder heb ik begrepen.

“Ik ben niet zo streng dat ze niks mogen. Ik ben wel wat principiëler, ouderwetser. Bepaalde dingen vind ik belangrijk. Dat je het even laat weten als je ergens bent bijvoorbeeld. En verkering is prima, maar je moet het wel menen. Je neemt bij ons thuis pas iemand mee als je denkt: hartstikke leuk meisje. Dat respect vind ik heel belangrijk. Naar ons toe en naar dat meisje.”

Komen er al meisjes over de vloer?

“2 van mijn zonen hebben verkering. Ook dat is weer iets nieuws in mijn leven wat ik prachtig vind.”

Je relatie met Mariska is je eerste en enige relatie?

“Mensen vinden dat bijzonder, voor mij is het normaal. Je komt iemand tegen en die heeft alles wat je wilt, waarom zou je verder zoeken? Ik wist gewoon: zij is de persoon. Ik kan dat niet uitleggen. Ze is mijn tegenpool. Ik ben een sloddervos, Maris is heel gestructureerd. We denken over heel veel dingen anders, op een of andere manier werkt dat goed. Ze laat zich de kaas niet van het brood eten, wat heel belangrijk is in een gezin met alleen maar mannen. Ze zegt precies wat ze over dingen denkt. Die spiegel heb ik ook nodig. Als ik iets heb gemaakt, is het fijn dat ik iemand heb die puur is en durft te zeggen: ik vind het niet leuk. Je moet het spannend houden voor elkaar.”

“Ik wil tegen mezelf kunnen zeggen dat ik een even goede vader ben geweest als Chris Bauer was voor Frans”

Hoe houd jij het spannend?

“Ik ben heel onvoorspelbaar. Ik kom thuis en zeg tegen de jongens: vanavond mondje dicht tegen moeder, en dan neem ik haar ergens mee naartoe. Het belangrijkste is dat we er zijn voor elkaar als het nodig is. Jaren geleden had ik een succesvolle carrière in Duitsland, de grote zalen, de grote tv-shows. Op een gegeven moment kom je thuis en denk je: die kleine kan al lopen. Eén ding kun je niet overdoen en dat is een goede vader zijn. Je kunt alles willen in je leven, succes vergaren, maar uiteindelijk, als ik in de spiegel kijk, wil ik tegen mezelf kunnen zeggen dat ik een even goede vader ben geweest als Chris Bauer was voor Frans. Dat gevoel heb ik nu. Als het thuis goed zit, kan ik alles aan.”

Met alle successen die je al hebt bereikt, welke doelen heb je nog?

“In kleedkamers stel ik die vraag weleens aan andere artiesten. Waarom ga je niet op een stoel zitten, Marco Borsato? Waar doe je het allemaal nog voor? Waarom? Het heeft niks te maken met succes, het heeft gewoon te maken met zingen. Als ik op het podium sta en begin te zingen ben ik van de wereld, dan vergeet ik alles. Al zijn mijn zorgen nog zo groot, ik ben gewoon weg, vertrokken.”

Het schijnt dat je een afspraak hebt met je zonen: als zij vinden dat optreden echt niet meer kan, binden ze papa vast aan zijn stoel.

“Als je het podium opstapt, doe je dat om het beste uit jezelf te halen voor alle mensen die komen kijken. Alles moet kloppen, daarvoor ben je artiest. Zelf zit ik zo in mijn ei, als ik 70 of 80 ben, vind ik optreden ook nog steeds leuk. Wie gaat ingrijpen als ik het zelf nog prachtig vind, maar het eigenlijk niet meer gaat? Het laatste wat ik wil, is een farce worden.” Lacht: “Dus die afspraak hebben we inderdaad gemaakt.”

Mick Jagger, ruim in de 70, zong ooit jouw grote hit Heb je even voor mij. Hoe ging dat?

“Hij was in Gelredome voor een optreden. In de hal hangt een foto van mij tijdens een concert met 50.000 fans om me heen. Hij vroeg wie die man is in dat witte pak. Dat is Frans Bauer. Ze vertelden hem dat ik een volkszanger ben en hij wilde weten wat ik zong. Dat vond hij heel grappig en leuk en toen is er een filmpje gemaakt waarop hij Heb je even voor mij zingt. Iemand met zijn statuur die de moeite neemt om de regels van mijn grote hit te leren. Dat is toch ongelooflijk? Er zijn duizend andere dingen die zo'n man kan doen op een dag. Ik heb eigenlijk alleen maar leuke dingen in mijn leven.”

Heb je even voor Frans?

Frans Bauer is geboren in Roosendaal als François van Dooren. Omdat zijn ouders niet getrouwd zijn, krijgt hij de achternaam van zijn moeder Wies van Dooren. Begin jaren 90 breekt Frans groot door als levensliedzanger. Zijn nummer 1-hit Heb je even voor mij was tevens de openingstune van De Bauers, een realitysoap uit 2003 over het leven van Frans en zijn gezin. Dit programma levert hem een Gouden Televizier-Ring op en is het begin van een omvangrijke tv-carrière. Dit jaar debuteerde Frans ook als coach in het RTL-programma The Voice Senior. Al 27 jaar is hij met Mariska, ze trouwden in 2008. Samen hebben zij 4 zonen: Christiaan (18), Jan (16), Frans Junior (14) en Lucas (10).

Interview: Caspar Pisters. Fotografie: Ester gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden