null Beeld

Gelukkig gescheiden: “Wij zijn goede ouders, maar waardeloze partners”

Scheiden is nooit leuk, maar stukken beter te doen als je elkaar niet de tent uitvecht. Deze stellen lukte het. “Omdat we nu afstand van elkaar hebben, kunnen we lachen om wat ons vroeger dwarszat.”

Marjolein Wijnands (37) en Elroy Spangenberg (42) gingen 8 jaar geleden na een relatie van 9 jaar uit elkaar. Hun 4 zoons wonen de ene week bij Marjolein, de andere week bij Elroy. Beiden hebben een nieuwe relatie.

Elroy: “Ik zag ons gezin als een rijdende trein. Gaan, gaan, gáán! Die vier jochies op de rit en dan zou er vanzelf wel weer tijd voor elkaar komen. Dat dit niet is gelukt, vond ik heel erg moeilijk. Mijn ouders zijn gescheiden en ik had me voorgenomen om dit mijn eigen kinderen niet aan te doen. Inmiddels is het goed zoals het is. Marjolein is gelukkig met een nieuwe partner en ik ook, maar toen onze jongste een paar jaar geleden voor het eerst naar school ging, voelde ik weer hoe pijnlijk ik onze scheiding vind. Het was het moment waar ik in mijn relatie met Marjolein naartoe werkte: alle kinderen naar school en tijd voor onszelf. Nu was het zover en waren wij niet meer samen.

Waardeloze partners

Dat wij uit elkaar gingen, was nodig. Wij zijn goede ouders, maar waardeloze partners. Als Marjolein en ik bij elkaar waren gebleven, waren we ruziënd door gedenderd. Dat is voor niemand goed. Als mij vroeger iets dwarszat over de opvoeding van onze jongens, werd dat een discussie vol onbegrip en ruzie. Doordat we door de scheiding allebei veel meer rust voelen, is er ruimte om een goede middenweg te vinden. Ik houd daarbij rekening met mijn toon en woordkeuze. Vroeger gebruikte ik die op een negatieve manier om het haar moeilijk te maken, nu zoek ik juist naar woorden die begrip uitdrukken. Omdat ik het beste wil voor iedereen, vooral voor de kinderen, lukt mij dit. Soms blijft Marjolein in mijn ogen onredelijk. Ik heb inmiddels geleerd om dan afstand te nemen en het te laten rusten. Het is prima om het gesprek later weer op te pakken. Het hoeft niet allemaal meer meteen worden afgetikt, zoals vroeger.

Tienminutengesprek

De week dat mijn jongens er niet zijn, mis ik het rumoer. Dat is het nare van scheiden, dat je je kinderen niet altijd bij je hebt. Gelukkig houden Marjolein en ik elkaar op de hoogte. Het gebeurt geregeld dat ik een appje met een foto krijg als ze bij haar zijn. Ooit hoorden we op een tienminutengesprek op school dat het bijzonder is dat wij als gescheiden ouders samen komen. Het verbaasde me. Wij zijn toch de ouders? Dat blijven we en dat wil ik samen blijven doen. Dat voelt goed voor mij, maar vooral voor die vier gastjes. Zij verdienen rust en veiligheid.”

Te verschillend

Marjolein: “Hoeveel pijn het ook deed dat wij uit elkaar gingen, het maakte een eind aan veel stress en verdriet. Elroy en ik zijn te verschillend in hoe we denken, doen, onze dagindeling, de opvoeding, in álles. Dat botste zó vaak dat het niet meer ging. Natuurlijk had ik veel liever gewild dat onze jongens met hun vader en moeder onder één dak opgroeiden, maar ouders die ruziemaken is ook niet goed voor ze. Slechter misschien wel. Elroy en ik konden elkaar echt ontzettend dwarszitten. Vaak ging dat op een harde en nare manier.

Nooit tegelijk thuis

Sinds we uit elkaar zijn, zijn die verschillen tussen ons er nog steeds, maar ik kan er veel beter mee omgaan. En ik zie de kracht ervan. Elroy leert de jongens veters strikken en dat ze mensen een hand moeten geven, ik ben van het naar de bibliotheek gaan en knutselen. Dat is allemaal even waardevol, de jongens hebben al die dingen nodig. Zij accepteren trouwens prima dat het bij mij thuis minder gestructureerd gaat dan bij Elroy. Wij werken allebei in de zorg en toen we nog samen waren, zorgden we om de beurt voor de kinderen. Eigenlijk waren we helemaal niet samen, want we waren bijna nooit tegelijk thuis. Daardoor zijn de jongens gewend aan onze verschillende opvoedstijlen.

Pittige discussies

Toen we nog bij elkaar waren, zijn we elkaar totaal uit het oog verloren. Ik ben dankbaar dat we elkaar een beetje hebben teruggevonden en elkaars sterke punten weer zien. We kunnen weer lachen met elkaar, praten open over moeilijke dingen en maken geen ruzie meer. Pittige discussies zijn er soms wel, maar dat mag. Als het maar helpt om elkaar uiteindelijk te begrijpen, want dat is wat ik onze kinderen heel erg gun; twee ouders die van ze houden en die het samen goed hebben.”

Toke Klinge (46) en Cornel l’Ami (53) scheidden 9 jaar geleden na 12 jaar huwelijk. Ze vonden allebei een nieuwe liefde. Hun dochter van 21 en zoon van 18 zijn de even weken bij Cornel, de oneven bij Toke.

Toke: “Cornel en ik stonden boven op een bergtop in Oostenrijk, het was vakantie en het uitzicht was prachtig. Toch kon ik er niet van genieten. Het klopte niet meer om daar met Cornel te staan. Er was geen contact meer. Hij deed zijn ding, ik het mijne. Dat is langzaamaan zo gegroeid. Ook al vonden we elkaar niet meer zo interessant, we zijn wél samen ouders. Toen onze dochter in 2000 werd geboren, zeiden we tegen elkaar dat we er altijd samen voor haar wilden zijn, wat er ook gebeurde. Toen we uit elkaar waren, hield die belofte stand. Dat vinden we beiden heel belangrijk. Hierdoor hebben wij geen vechtscheiding, maar eentje die in betrekkelijke harmonie verloopt. Dat lukt niet altijd. We zijn het best weleens oneens. Ook zijn er soms irritaties. Zeker net na onze scheiding. Dat was de moeilijkste periode, omdat er nog zo veel emoties meespeelden.

Dezelfde mensen

Inmiddels weet ik dat je niet uit pijn moet praten. Dat vertroebelt en je ziet dingen niet meer scherp. Je moet ook niet op alle slakken zout leggen. Dat is gemakkelijk gezegd, want we zijn nog steeds dezelfde mensen en blijven dus tegen dezelfde dingen aanlopen als tijdens ons huwelijk. Ik ben bijvoorbeeld vrij impulsief en Cornel bedachtzaam. Dat botst soms. Ik kan nu beter met onze verschillen omgaan, omdat we minder met elkaar geconfronteerd worden. Ik houd mezelf voor ogen dat wanneer Cornel anders doet of denkt dan ik, dat niet is omdat hij mij wil kwetsen. Hierdoor blijft het contact goed.

Onvoorwaardelijke liefde

Liefde is in dit verhaal heel belangrijk. Onze kinderen zijn in liefde geboren en we houden ontzettend veel van ze. De rest is ballast en zet ik zo veel mogelijk opzij. Ik wens Cornel het beste en ik weet dat hij voor mij hetzelfde wil. Ik vind het bijzonder dat we samen met de kinderen uit eten gaan, verjaardagen vieren en naast elkaar als trotse ouders naar hun uitvoeringen kijken. Met mijn nieuwe partner deel ik nu eenmaal niet de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen. Met Cornel wel. Dat bindt ons voor altijd.

Falen

Cornel: “Toke was degene die over scheiden begon, maar ik had het ook kunnen zijn. Ik was het er helemaal mee eens. We waren zo uit elkaar gegroeid dat er te weinig basis was voor een huwelijk. Hoe weloverwogen ons besluit ook was, ik vond het heel erg voor de kinderen. Falen is een groot woord, maar ik had het gevoel dat ik tekortschoot. Ik gunde ze beide ouders onder één dak. Toch was bij elkaar blijven voor de kinderen geen optie. Altijd maar spanning in huis is ook niet goed voor ze.

Functioneel contact

Toke en ik vinden allebei dat onze kinderen het belangrijkste zijn. Als je dat maar voor ogen houdt, komt het met het contact als exen vanzelf goed. Ons contact is heel functioneel, we hebben het eigenlijk alleen over de kinderen. Soms verschillen we van mening over de opvoeding. Ook dan houd ik mezelf voor ogen dat Toke net als ik het beste wil voor de kinderen. Ze discussieert niet met mij om me dwars te zitten, maar omdat ze een goede oplossing wil. Het scheelt dat ik niet kwaad op haar ben. Ik heb geen wraakgevoelens en voel geen boosheid. Ik vind haar nog steeds een leuke vrouw.

Liefde is niet voor eeuwig

Dat we gescheiden zijn, maakt mij een completere vader. Toen we nog bij elkaar waren, deed Toke meer dan ik met de kinderen. Als ze bij mij zijn, sta ik er alleen voor en regel ik alles. Hierdoor is onze band veel sterker geworden. Dat vind ik een verrijking. Net als dat Toke en ik tegenwoordig grapjes maken over onze verschillen. Ik was nogal rechttoe rechtaan en weinig flexibel. In ons huwelijk was dit soms best een ding, maar omdat we nu afstand van elkaar hebben, kunnen we lachen om wat ons vroeger dwarszat. Ik ben blij dat het zo goed gaat. Een scheiding is hoe dan ook zwaar voor kinderen. Het is verdrietig dat zij door onze scheiding leerden dat liefde niet voor eeuwig is. Maar ze weten ook dat we er samen voor ze zijn. Ze kunnen altijd bij ons terecht.”

Met dank aan Ouder Alleen, ontmoetingsplaats voor alleenstaande ouders.

Interviews: Deborah Ligtenberg. Beeld: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden