Marjolijn Mijling Beeld Privébeeld
Marjolijn MijlingBeeld Privébeeld

PREMIUMBedreigd in de gemeenteraad

Gemeenteraadslid Marjolijn werd bedreigd: “Hij zei dat hij mijn katten zou ophangen”

Niet alleen de kopstukken in Den Haag, ook lokale politici krijgen steeds vaker te maken met online scheldpartijen, stalking of zelfs doodsbedreigingen. Marjolijn Mijling (43), raadslid en lijsttrekker voor CDA Nijmegen, probeert zich ervoor af te sluiten. Maar soms raakt het haar toch.

Eva BredaPrivébeeld

“Het is 2018 als ik thuiskom van mijn eerste politieke bijeenkomst over een vuurwerkverbod in Nijmegen. Het CDA is voor een verbod en ik mocht er die avond over spreken. Ik scrol door mijn telefoon om te zien wat mensen op Twitter ervan vinden. Maar als ik mijn meldingen aanklik, word ik koud vanbinnen. ‘Ik ga je katten zoeken, openrijten en ophangen’. Het zijn maar woorden, denk ik in een poging mezelf tot rust te manen. Maar ik denk ook aan morgen, wanneer ik de deur weer uit moet en mijn katten alleen thuis moet achterlaten. Iemand zou toch niet echt... Het is één van de vele haatberichten. Mensen schrijven dat ze me komen opzoeken, me op gaan hangen, dat ik dood moet. Ik heb het nooit eerder gedaan, maar nu blokkeer ik een paar Twitteraars. Ook zet ik mijn meldingen uit. Als ik de hele avond blijf lezen wat mensen me toewensen, word ik gek.

Opnemen voor de kwetsbaren

Door mijn vaders hersenbloeding was ik als 4-jarig meisje soms al aan het mantelzorgen. Vanwege mijn jeugd weet ik waar zieken en mantelzorgers tegenaan lopen. Bureaucratie, steeds weer je verhaal moeten doen bij wéér een nieuw loket. Ik zag dat het systeem faalde en wilde iets doen. Het opnemen voor de kwetsbaren in de samenleving. Daarom besloot ik om me naast mijn parttime baan in een bibliotheek in te zetten als politicus. Voordat ik in de lokale politiek begon, had ik nooit verwacht dat er zo veel gescholden en gedreigd zou worden. Op social media bieden mensen graag tegen elkaar op. De één zegt ‘trut’, de volgende ‘kuthoer’. Dat wordt ‘ik weet waar je woont’ en een ander biedt daar tegenop met een heuse doodswens aan mijn adres. Ik probeer het me niet te laten raken, maar ik heb laatst toch maar aan mijn familie gevraagd of ze mijn adres niet willen doorgeven aan anderen. Je weet maar nooit.

Ook familie is niet veilig

Het wordt echt vervelend als mijn familie wordt betrokken. ‘Je neefje en nichtje zullen hun tante moeten gaan missen’, schreef iemand. Ik vond het vreselijk om naar mijn zus toe te moeten rijden en te vertellen dat haar kinderen erbij werden gehaald. Ik voel me schuldig dat zij de dupe werden van mijn carrière-keuze. ‘Het kan gebeuren’, zei ze. ‘Maar wil je alsjeblieft minder over ze delen op Twitter?’

In het begin heb ik mijn moeder bewust zo min mogelijk over de dreigementen verteld. Maar toen mijn familie betrokken werd, heb ik haar toch op de hoogte gesteld. ‘Kun je niet wat vaker je mond houden?’, was haar vraag. Maar dat weiger ik. Dan winnen de bedreigers en verliest de democratie. Maar mijn moeder maakt zich zorgen om me. ‘Ik heb er nooit voor gekozen dat jij de politiek in ging’, zegt ze me. ‘Doe alsjeblieft voorzichtig.’

Toen ik vorig jaar lijsttrekker werd, was dat voor haar best even slikken. ‘Zou je dat wel doen?’, was haar eerste reactie. Ik lig nu nog meer onder een vergrootglas dan voorheen, maar ik wilde deze kans pakken. Toch heb ik ook lessen geleerd. Tijdens mijn eerste campagne als lijsttrekker had ik mijn telefoonnummer op de CDA-flyer geprint. Ik houd van verbinding, wil met de bewoners van mijn gemeente in gesprek gaan. Dat ze me konden bellen, leek me ideaal. Maar niet veel later was er een boze bewoner die me ging stalken. Je bent politica, dus je bent van mij, was zijn idee. Hij belde me soms diep in de nacht en foeterde dan over privéproblemen.

Ik ben niet snel op de kast te jagen, maar toen ik die man een paar weken later bij een bijeenkomst in de menigte zag staan, kromp ik ineen. ‘Wat doe je?’, vroegen mijn collega’s verbaasd terwijl ik me achter hun ruggen verschuilde. Toen realiseerde ik me wat er gebeurde: ik was bang. Meestal meld ik incidenten alleen bij mijn fractie en de burgemeester. Dan monitoren we deze dreigende mensen zelf. Nu ging ik voor het eerst naar de politie, die er gelukkig direct werk van maakte. Ook gebruikte ik mijn huis voorheen nog als aanplakbord voor CDA-posters. Maar ik wil niet meer dat boze mensen weten waar ik woon en me straks thuis nog komen bezoeken, zoals collega’s van me al eens hebben meegemaakt.

Waar stopt het?

‘Ach, dat hoort erbij’, was jaren geleden de reactie van mijn fractie op online bedreigingen. Inmiddels is dat idee gelukkig veranderd en ageert CDA hier actief tegen. Ik wil me kunnen uitspreken als politica. Anders verdwijnt het plezier in het werk, terwijl het zo belangrijk is dat er goede politici zijn. Waarom zeggen mensen dat ze ons dood willen hebben? Ik denk niet dat ze het menen, maar toch. ‘Jullie hebben het er zelf naar gemaakt’, krijgen we soms als reactie. Hoezo? Ik heb geen bizar masterplan om de stad naar de klote te helpen. Je mag het met me oneens zijn, maar zonder politici en democratie zijn we nergens. Het maakt met echt boos dat mensen dat niet inzien. Kijk bijvoorbeeld naar Oekraïne.

In de Tweede Kamer wordt ook veel gescholden, dus het is niet gek dat mensen dat gedrag overnemen. Sinds de pandemie spreken mensen zich nog extremer uit. Ze zaten lang thuis, lazen nepnieuws en uitten hun frustraties op politici. Online, maar ook steeds vaker in het echt. Bij minister Kaag stond zelfs iemand met een fakkel voor de deur!

We zijn allemaal in shock als zoiets gebeurt. Als Peter R. de Vries wordt vermoord. Of die advocaat van Nabil B., Derk Wiersum. Maar we staan gewoon aan de zijlijn te wachten tot het fout gaat. De dreigementen naar ons als raadsleden worden erger en erger. Waar stopt het? Wat als iemand op een dag wél echt besluit mij of een collega neer te schieten, zoals wel eens wordt gezegd? We moeten de boodschap blijven uitzenden dat dit niet normaal is.

Voor warmte en dankbaarheid

Ik zou het erg vinden als mensen niet de politiek in durven door dit soort bedreigingen. Of ontslag nemen en iets anders gaan doen. Want ondanks alles vind ik het ook nog steeds heel mooi. ‘Ik ben je zo dankbaar, ik ga weer op je stemmen’, hoorde ik regelmatig in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Dat zijn mensen die blij zijn dat ik ervoor zorgde dat hun stoep breder werd, zodat ze nu met hun rollator kunnen wandelen. Of de ouderen die deze winter veilig naar buiten konden, omdat ik de straten extra vaak liet strooien. Voor mensen die dankbaar zijn dat CDA Nijmegen het stadspark beschermt. Die warmte en dankbaarheid, daar doe ik het voor. Ik hoop dat mensen dat gevoel vasthouden als ze vandaag naar de stembus gaan.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden