null Beeld

Gerard Joling en zijn moeder Janny: 'We schijnen nogal op elkaar te lijken'

Hij had een heerlijke jeugd. En nog steeds is Gerard Joling (59) dol op zijn moeder Janny (89). Zij vindt hem heel gewoon gebleven. “Maar soms zie ik Gerard op tv en denk ik: zo heb ik je niet opgevoed.”

Caspar Pisters

“Make-upje op, mooie kleding aan en gáán!” Janny Joling (89) heeft een Instagram-account met meer dan 15.000 volgers. En dus maakt zoon Gerard (59) een filmpje van hun fotoshoot voor Libelle in een hippe fotostudio in Amsterdam-Noord. “Heel dol op interviews is ze niet, hoor”, waarschuwt Gerard, maar zijn moeder Janny rolt met haar ogen. “Ik heb het vaker gedaan, het komt vast goed”, stelt ze gerust terwijl ze zich naast haar zoon installeert op de bank. In dit gesprek zullen ze reageren op vragen over hoe goed ze elkaar kennen.

“We schijnen nogal op elkaar te lijken”, zegt Gerard. “Zelfs onze stemmen, zeggen ze. Als ik bij m’n moeder de telefoon opneem, roepen mensen vaak: ‘Hai Janny’, terwijl ik toch best een zware stem heb. We zijn allebei eigenwijs en we hebben sterk de neiging om er op subtiele wijze voor te zorgen dat de dingen gaan zoals wij willen. Als we bij mijn moeder eten en iedereen is voldaan, maar de pannen moeten leeg, dan doet ze toch bij iedereen nog een schep op het bord.”

Janny, in de verdediging: “Ik vind dat je nu wel een beetje overdrijft.”

Gerard: “Nee mam, dat eten moet dan op, je doet het iedere keer weer.”

Janny: “Misschien dat ik dat één keer heb gedaan.”

Gerard, schiet in de lach: “Het is gewoon zo: ‘Wil jij nog wat? Hup!’ Ik snap het ook wel, mensen die de oorlog hebben meegemaakt, kennen de waarde van voedsel.”

Janny: “Je zit erg te overdrijven.”

Gerard, wat vindt jouw moeder je beste eigenschap?

Gerard: “Dat ik heel geduldig ben naar fans. Ik neem altijd de tijd voor ze als ze even een praatje willen maken of met me op de foto willen.”

Janny: “En dat-ie zo gewoon is gebleven. Dat is toch zo?”

Gerard: “Nou ja mam, dat kun je van jezelf nooit zeggen. Ik wil het iedereen naar de zin maken, maar de een vindt je fantastisch en de ander moet niks van je hebben. Er zijn er genoeg die mij overdreven vinden en dat mag ook, ik snap het wel. Maar ik geloof niet dat ik onhandelbaar ben of lastig om mee te werken. Ik hoor altijd positieve verhalen terug.”

En wat vindt Gerard uw beste eigenschap?

Janny: “Dat ik gastvrij ben. We hebben altijd veel logees gehad uit Engeland, Australië en Canada. Allemaal familie.”

Gerard: “Ja, leuk was dat. Neefjes en nichtjes kwamen overal vandaan. Verjaardagen werden groots gevierd, vriendjes en vriendinnetjes mochten allemaal komen en iedereen mocht blijven slapen. Mensen sliepen op zolder, op de vliering. Op de gang zelfs soms, hè mam?”

Janny: “We woonden in een rijtjeshuis, dus groot was het niet, maar wel gezellig.”

Gerard: “Ik heb een heerlijke jeugd gehad. Mijn vader was offset drukker, mijn moeder werkte in een damesmodezaak. ‘s Middags na school zat ze altijd voor ons klaar met thee en een chocolaatje. Het geld dat mijn moeder verdiende, ging naar de kinderen voor cadeautjes of vakanties. Pas later besefte ik hoe bijzonder dat is. Mijn moeder is absoluut niet materialistisch. Als je bij haar thuis naar een vaas wijst en zegt dat je ’m mooi vindt, zegt ze: ‘O, joh, neem lekker mee’.”

Wat vindt je moeder jouw slechtste eigenschap?

Gerard: “Als ik op tv een wind laat of een boer.”

Janny: “Daar houd ik inderdaad niet zo van, zo heb ik je niet opgevoed.”

Gerard: “Je drinkt tijdens opnames weleens een colaatje en dan gebeurt dat. Ik moet er zelf erg om lachen, maar mijn moeder vindt het geen succes.”

Janny: “Ik lig er niet wakker van, maar denk dan: moet dat nou? Ik zeg er wel wat van.”

Gerard: “Mijn moeder is nog heel actief, ze bridget, wandelt, heeft een hecht vriendinnenclubje en gaat elke week naar de kapsalon. Als de bladen weer eens iets over mij schrijven, wordt zij erop aangesproken. Soms op een onaardige manier. Mijn moeder kan echt wel wat hebben, maar val haar niet lastig met mijn doen en laten.”

Janny: “Als mensen vragen naar Gerard, vertel ik ook hoe het met mijn andere kinderen gaat. Ik heb nog een zoon en een dochter van wie ik net zo veel hou. Willem en Gerdi staan helemaal niet graag in de belangstelling. Gelukkig maar, eentje is genoeg.”

Wat vindt Gerard uw slechtste eigenschap?


Janny: “Ik zou het werkelijk niet weten.”

Gerard: “Mijn moeder is nogal recht voor z’n raap, ook op momenten dat het niet zo handig is. Vrij vroeg in m’n carrière moest ik eens optreden in een restaurant. Mijn moeder ging mee. Vooraf zei ik nog: ‘Mam, wat er ook gebeurt, zeg dat het lekker is.’ Anders is het weer zo van: de moeder van Gerard Joling vindt... Na het optreden spreek ik een meisje van de bediening. ‘Zo, die moe- der van jou durft’, zei ze. ‘De aardappels waren niet gaar en de boontjes vond ze ook niet lekker.’”

Janny: “Heb ík dat gezegd?”

Gerard: “Jawel mam. Mijn moeder denkt: ik heb er gewoon voor betaald, ik kan toch eerlijk zeggen dat ik het niet lekker vond? Achteraf kan ik er enorm om lachen. Ja mam, het is wel eerlijk maar niet zo handig.”

Waarover praten jullie met elkaar?

Janny: “Meestal gewoon over de dagelijkse dingen. Familie, de buren, de nieuwe keuken die wordt geplaatst.”

Gerard: “Tenzij er iets aan de hand is. Zoals met Cor, haar vriend. Hij heeft nu een probleem met zijn voeten, waardoor hij geen auto meer mag rijden. Hij wordt 89, geen leeftijd waarop je nog over een hekje springt. Zelf begin ik m’n rug en m’n hamstrings ook te voelen, we worden allemaal ouder. Die dingen bespreken we ook.”

Janny: “Ik moest laatst gekeurd worden, gelukkig mag ik blijven rijden. Ikben 89, mensen zien het niet aan me, maar ik ben het wel. Over tien jaar rijd ik geen auto meer, want dan ben ik er niet meer.”

Gerard: “Dat moet je niet zeggen, mam. Dat weet je niet.”

Janny: “We wachten het maar rustig af. Ik wil geen lijdensweg, dat is een ding dat zeker is.”

Gerard: “Die zaken hebben we inderdaad vastgelegd. Ikzelf ook: als ik ongeneeslijk ziek ben of een hersenbloeding krijg of iets waardoor ik heel veel pijn heb, geef me dan maar een spuitje.”

Janny: “Ik heb een zuster, zij heeft dementie. Afschuwelijk. Ze wilde nog eens komen logeren, maar dat gaat gewoon niet meer. Het is een vreselijke ziekte.”

Wat is uw grootste wens voor Gerard?

Janny: “Dat hij zichzelf blijft. Maar dat doet hij ook wel. Ik zou het heel leuk vinden als hij een keer een fijne vent tegenkomt, maar hij zegt dat hij daar te druk voor is. Hij is nooit thuis.”

Gerard: “Met Wino ben ik twaalf, dertien jaar samen geweest. Verder heb ik nooit lange relaties gehad. Ik raak snel op iemand uitgekeken, geloof ik. En ik mis het ook niet, ik heb een heerlijk leven.”

Wat is jouw grootste wens voor je moeder?

Gerard: “Dat ze nog zo lang mogelijk leuke dingen kan doen. Ze loopt met een rollator maar is goed bij haar hoofd. Ik heb een vakantie geregeld naar Gran Canaria voor haar en een vriendin. Twaalf dagen heerlijk ontspannen.”

Janny: “Ik reis nog graag, ook lange afstanden naar m’n familie in Australië en Canada. Dat heb ik zo vaak gedaan, ik stel me er gewoon op in.”

Gerard: “Ik zorg er wel voor dat ze business, comfort of first class zit. Voor mezelf boek ik dat ook. Ik werk er hard genoeg voor en ik stort liever naar beneden met een glas champagne in mijn hand. Mijn moeder een beetje in de watten leggen, vind ik heerlijk. Ik hoop dat ze nog heel lang kan genieten van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze is een prachtmens.”

Fotografie: Petronellanitta. Met dank aan: Entertainment.nl

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden