null Beeld

Gordon: “Het is mijn eigen leven en toch schrik ik er soms van”

De langverwachte biografie van Gordon Heuckeroth (49) heeft voor veel ophef gezorgd. Een openhartig gesprek over zijn jeugd, verlatingsangst, Gerard Joling, John de Mol en zijn hond. “Als ik vaker mijn smoel had gehouden, was mijn leven een stuk makkelijker geweest.”

Online redactie Libelle

Interview: Nathalie Huigsloot.

Niets zo veranderlijk als… het leven van Gordon. Het ene moment vertelt hij over de rust die hij heeft gevonden bij een nieuwe liefde. Het volgende moment wordt hij overladen met berichten dat diegene er een dubbelleven op nahoudt en ontkent diegene een relatie met hem te hebben. Weer later wordt Gordon door hém aangeklaagd wegens stalking. En o ja, zijn zus wil een rechtszaak tegen hem beginnen omdat ze haar broer ervan beticht leugens te verspreiden in zijn biografie.

Wat vind je zelf van je biografie?

“Ik vond het best heavy. Het is mijn eigen leven, en toch schrik ik er soms van. Dan denk ik: mijn hemel, wat heftig! Wat veel, wat verdrietig. Eigenlijk bizar om dat allemaal te hebben meegemaakt in al die jaren. Dat mensen zeggen dat er leugens in staan, vind ik triest. Mijn eigen zus noemde me een pathologische leugenaar! Maar dit is mijn eerlijke, oprechte verhaal, zo is het gebeurd.”

Heb je er iets van geleerd?

“Vergeven. Vergeten doe je nooit, maar vergeven is het belangrijkste wat ik heb geleerd in mijn leven. Dat is moeilijk geweest, en soms denk ik: hoe kun je ooit iemand vergeven die je dit heeft aangedaan? Maar het moet toch, als je verder wilt. Sommige dingen moet je van je af laten glijden.”

Je vertelt in het boek dat je van je zevende tot je twaalfde bent misbruikt door iemand uit de omgeving van jullie gezin. Doel je daar nu op?

“Ja, maar ook op de zakelijke dingen die me door mijn broer zijn aangedaan en op zogenaamde vrienden in het showbizzwereldje die me hebben verraden, zoals Marc van der Linden. Dat zijn heftige dingen, maar ik heb ze laten gaan. Wat ik vooral aan mijn jeugd heb overgehouden, is verlatingsangst. Ik was heel close met mijn zusje, maar toen zij een vriend kreeg die mijn ouders niet accepteerden, is ze van de ene dag op de andere vertrokken. Dat heeft er bij mij zó ingehakt. En dat ze mijn hond hebben weggedaan. Dat staat niet in mijn boek, maar het was zo heftig. Toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik een herdershond van mijn ouders. Een puppy. Ik was idolaat van dat beest, elke nacht lag ze in mijn armen bij mij in bed en ’s ochtends werden we samen wakker. Na een jaar kwam ik op een middag nietsvermoedend thuis en vroeg: ‘Waar is Freya?’ ‘Die hebben we weggedaan.’ Nou… Ik schiet weer vol. Dan kom je als kind thuis, en dan is je hondje met wie je je ziel en zaligheid deelde totaal onverwacht weg. Ik ben er nooit overheen gekomen. Daar heb ik echt een klap van gehad. Ik ben zo verdrietig geweest.”

null Beeld

MEER GORDON?

Je leest het hele interview in Libelle 13, nu in de winkel. Klik hier voor meer informatie over Gordons biografie.

Beeld: Rossi & Blake.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden