null Beeld

Haar dochter Manon houdt iets verborgen voor Anne-Wil

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Haar dochter Manon wil een kind met haar nieuwe vriend Boy.

Zaterdag

Hetty is behoorlijk aan het afprijzen geweest. "We kunnen nu eenmaal niet het komende seizoen met kleren van het afgelopen seizoen aankomen", heeft ze gezegd. En natuurlijk is dat zo. Maar het blijft wonderlijk dat veel dure jurken en pakjes ineens voor bijna de helft van de prijs weg mogen. Wij zijn niet de enigen die verbaasd zijn over het prijsverschil. Nog voordat we de winkeldeur van het slot doen, staan er buiten al een paar vrouwen te wachten.

Ze duwen mij nog net niet opzij en kennelijk weten ze al wat ze willen hebben, want ze lopen snel naar de kledingrekken. Vanaf dat moment stromen de klanten binnen.

"Ik heb het hele seizoen gehoopt dat deze jurk in de uitverkoop zou komen!", zegt een vrouw terwijl ze afrekent. "Ik ben er zo blij mee!" Terwijl ze haar pinpas wegstopt zie ik hoe Geertje een andere klant die de deur uit wil gaan even opzij neemt. Het ziet er niet uit alsof ze een prettig gesprek hebben. Terwijl Geertje rustig praat windt de klant zich steeds meer op. Dan graait ze woedend in haar boodschappentas, haalt er een opgevouwen kledingstuk uit waarvan ik niet kan zien wat het is, smijt het voor Geertje neer en loopt met grote stappen de winkel uit.

Het is bijna sluitingstijd, en als de laatste klanten afgerekend hebben vraag ik aan Geertje wat er nou precies gebeurde. "Het viel me op dat ze kleren mee de paskamer in nam maar zo snel weer tevoorschijn kwam dat ze onmogelijk iets gepast kon hebben, en meteen de winkel uit wilde lopen. Toen ik in de paskamer keek zag ik dat er wat miste, en ik kon haar nog net stoppen voordat ze de deur uit was. Vervelend gedoe, maar het gebeurt elk seizoen wel een keer. Plus de keren dat we pas achteraf merken dat er wat verdwenen is." Ze zucht. "Het was trouwens niet eens haar maat." "Oh", zeg ik een beetje uit het veld geslagen, terwijl ik me afvraag of ik iemand wel aan zou dúrven spreken.

Dinsdag

Ik sta gesnipperde sjalotjes en een teentje knoflook te fruiten, wanneer Wil de keuken binnenstapt. Ze geeft Han, die aan de keukentafel de krant zit te lezen, een zoen en mij een knuffel, terwijl ze "Yum! Wat ruikt dat lekker!" zegt. De kou hangt nog om haar heen, haar wangen zijn koel als ik haar knuffel. Ze blijft naast me staan terwijl ik de ontvelde tomaten in de pan laat glijden.

"Hoe gaat het, lieverd?", vraag ik. "Goed geloof ik!", zegt ze. Ik kijk haar verbaasd aan. "Goed gelóóf je? Wat bedoel je daar nou mee?" "Nou ja, mam en Boy gaan naar het ziekenhuis, omdat mam zwanger wil worden. Dat vertelde ze gisteravond. Dus ik hoop nou maar dat alles goed gaat, want mam wil het zo graag!" "En jij?", vraag ik terwijl ik in een andere pan het gehakt rul. "Het lijkt me hartstikke gaaf. Als het net zo’n leuke baby wordt als Kjelt! Oma, wat ben je aan het máken?" "Saus voor over de pasta", zeg ik. "Ik krijg er honger van," zegt ze, "ik ga gauw naar huis!" Ze geeft me een zoen en Han een aai over z’n haren, roept "Tjuus!", en is de keuken alweer uit. Het ziekenhuis? Waarom heeft Manon het me niet zelf verteld?

Tekst: Tineke Beishuizen, beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden