null Beeld

Hanneke: “Deze blakende verliefdheid was het begin van mijn Lesbische Lente”

Hanneke Mijnster (aanstormend veertiger) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen. Ze is single en mist de liefde enorm

Ze heette Mientje. En ik heb haar nog steeds. Mijn babypop op ware grootte, die ik ergens in de jaren tachtig voorzag van twee mintgroene punaises in de oren. Dat vond ik wel mooi passen bij het donkerblauwe maillotje dat ze droeg. Ik reed haar rond in een roze wandelwagen en ik gaf haar kusjes wanneer ik het zielig vond dat ik te lang met de barbies speelde.

Tomboy

Toen ik een jaar of zes was, vond mijn moeder het wel kek om me een kort koppie te geven. En met kort bedoel ik echt kort. Een plukje zou de vijf centimeter niet halen. Tuinbroeken droeg ik ook, en praktische schoenen. Zelf wilde ik het liefst lakschoentjes en lang haar, maar dat vergde toch zeker drie jaar zeuren voor het eindelijk zo ver was. En eind jaren '80 speelde ik wel eens Tetris op mijn broertjes GameBoy, maar een tomboy was ik zeker niet. Ik wil maar zeggen, de regenboogvlag ging niet bij me wapperen.

Verliefd

En toch werd ik, na mijn verrassende ontmoeting met de bonkige barista, tot over mijn oren verliefd op een vrouw. Niet op haar overigens. Nee, het bleek een blonde brandweervrouw die mijn hart volledig in de fik zette. De avond van de eerste zoen heb ik meteen mijn broer gebeld om het te vertellen en de volgende ochtend vierden we mijn moeders verjaardag en ook daar kon ik het met moeite twee uur voor me houden.

“Zeg het maar, hoe heet ‘ie,” vroeg mijn moeder toen ze me zag glunderen. En ik noemde zonder blikken of blozen haar naam. “Een vrouw ja. En ze is fantastisch. Moet je kijken hoe knap” en direct schoof ik haar datingprofiel onder mijn moeders neus. Echt een coming out was het dus niet, want ik heb nooit in de kast gezeten. Wel was deze blakende verliefdheid het begin van mijn Lesbische Lente.

Tetris

Ineens viel er zoveel op zijn plek. Het leek wel Tetris. Daarom kon ik zo gedetailleerd kijken naar toffe vrouwen. Iedereen vind Beyoncé prachtig, maar mijn girlcrushes zijn niet op één hand te tellen. Daarom vond ik de zus van mijn middelbareschoolverkering zo fascinerend. Daarom stond ik iedere keer met tranen in mijn ogen op de Gay Pride. En ik maar denken dat ik het zo sneu vond ‘dat die mensen’ vast een heel zwaar leven hadden. Terwijl ik mezelf toch jaren een tikkie apart had gevoeld, was het nooit in me opgekomen dat ik helemaal niet zo automatisch hetero was.

Volgende level

Dolenthousiast deelde ik mijn nieuwe ervaringen en inzichten met mijn vriendinnen. Schaamteloos en vol verwondering. En iedereen was net zo blij voor me als ikzelf. Ze zochten regenboogshirtjes voor me, versierden een sloepje voor de pride en deelden filmpjes met uitleg over scharen (dat is next-level-lesbische-seks) en alle types gay girl. Hier en daar kwam wel de vraag of het geen fase was, of ik een piemel toch echt niet zou missen en wie er nu dan het mannetje en wie het vrouwtje was. Opvallend vaak hoorde ik ook dat het iemand niks verbaasde, of dat ze het altijd al wisten. Dat vond ik het meest apart, omdat het voor mezelf nogal een verrassing was. Had lekker wat gezegd joh, had ik jaren eerder het volgende level kunnen aantikken.

Cadeautje

Maar ach, wat geeft het ook. Ik heb nooit iets ontkend of weggedrukt. Ik heb geen spijt van mijn lange relatie met een man en ben dankbaar voor de twee fijne jongens die ik met hem heb gekregen. Dat ik diep in dertig deze nieuwe dimensie in mezelf ontdekt heb, zie ik als een cadeautje. Net als de onzekerheden die het met zich meebracht. Nooit gedacht dat ik me nog eens maagd zou voelen, bijvoorbeeld. Nooit gedacht dat ik überhaupt zoveel zou voelen. De brandweervrouw bluste de relatie na een paar maanden vakkundig uit en sindsdien wonnen de vrouwen het steeds weer van de mannen. Ik heb het liefst een meisjeshand in de mijne. Past namelijk precies.

Beeld: privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden