null Beeld

Hanneke: “Dit weekend kon-ie dicht: mijn pasbroek”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. 

“Wat is een pasbroek?” vroeg ze. Strelend over mijn rug voelde ze mijn ontluikende spieren. Daar waar tot voor kort een laagje veerbare afweer zat, komt nu kracht bovendrijven. “Wat ben je toch goed bezig,” lachte ze en ik vertelde trots dat ik mijn pasbroek voor het eerst dicht kreeg. Een nieuw concept voor haar, maar dat geeft niet.

Schommelhommel

Mijn vriendin is al jaren van het uiterst slanke soort. Ik ben meer een schommelhommel. Spijkerbroeken liggen standaard met een reikwijdte van drie maten in mijn kast. Nu zou ik daar het voordeel bij kunnen noemen dat ik daardoor ook nauwelijks iets verslijt, maar die slappe hap slik ik niet meer.

Mijn medeschommelaars herkennen ‘m vast, de pasbroek. Het is de broek die met je praat. Hij vertelt je dat je - in mijn geval nu - goed op weg bent. Dat is meteen ook het enige wat de mijne altijd zegt, want als ik ook maar vermoed dat hij niets vrolijks te melden heeft, dan snoer ik hem de mond. Hup, onderop de stapel. Zonder pardon. Maar in deze fase, nu de trainingen met mijn boksboy hun vruchten afwerpen, halen mijn broek en ik de banden weer aan.

Pasbroek

Dit weekend kon-ie dus dicht, de pasbroek. Nog niet per se gedragen, want het zag er nog een beetje uit als een atoomwolk van wit vlees boven die knoop. Maar dicht was-ie. En dat was voor het eerst, want ik heb mezelf onlangs naast een nieuwe liefde ook een nieuwe pasbroek gegund. Online besteld, te klein bevonden en expres gehouden.

Aan zijn voorganger valt namelijk nauwelijks nog eer te behalen. Pijpen net te lang en bij de enkels ook te wijd. Rond 2006 had ik blijkbaar een andere smaak. De taille heb ik door veelvuldige pogingen uitgedragen tot een 42, dus het voelde als meten met twee maten. M’n nieuwe maatnemer is van een hip Amsterdams merk en helemaal mijn smaak. Nog even en ik draag mijn dubbel en dwarse triomf ook buitenshuis.

Gay codes

Een van de ‘gay codes’ die ik aan het begin van mijn Lesbische Lente leerde, was om nooit elkaars kleding te lenen. Want dat is niet geil. Kan ik me wel iets bij voorstellen. Toch zou ik nu niet eens in die verleiding komen. Zij is langer, maar ik ben groter, zoals mijn jongste hartenlapje het dit weekend zo mooi verwoordde.

Tijdens mijn eerste stappen in de vrouwenliefde had ik wel last van dat vergelijkend waren onderzoek. Al mijn dates hadden een mooier figuur dan ik. De buik platter. De benen dunner. Toch maakte niemand daar een probleem van. Op één na trouwens, maar die kroop op haar 45e nog bij haar moeder in bed, dus die telt niet. Het fijne aan mijn verkering is ook dat ze op date één het lijfsverschil meteen bij de hoorns vatte. “Ik ben dokter en ik heb alles al gezien, dus ga vooral niet ingewikkeld doen over je lijf,” zei ze. En dat was zo heerlijk bevrijdend. Ik voel dat ze oprecht trots op me is. Ze werd verliefd op me toen die broek nog niet eens de kast uit mocht. En dat is pas echt sterk.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden