null Beeld

Hanneke: “Een nieuw hokje in de maatschappij: co-ouderkunst”

Hanneke Mijnster (aanstormend veertiger) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen. Ze is single en mist de liefde enorm. 

Online redactie Libelle

Pakweg de eerste 5 jaar van het moederschap komt het met iedere (nieuwe) medemoeder die je ontmoet wel een keer op tafel: het bevallingsverhaal. De een troeft de ander af in ellende, snelheid en allerhande leed. Geen wonder, want hoe mooi die wolk van een baby ook is, zo’n bevalling is een trauma. Meestal klein, gelukkig, en het slijt ook. Maar wát een impact. Vanaf dat moment hoor je bovendien bij een nieuwe groep mensen, moeders. Niets werkt zo verbindend als gedeeld geluk en gedeeld leed.

En soms, wanneer de lang en gelukkig wat anders uitpakt dan verwacht, word je opnieuw met zo’n gegarandeerde ontboezeming geconfronteerd. Het scheidingsverhaal. Wat ging er bij jou mis? Is-ie een rotzak? Heb je co-ouderschap? En hoe dan? Nieuwe mensen willen alles van je weten en werpen daarna met het grootste gemak hun eigen verhaal in jouw schoot. De impact van een scheiding is net zo groot als die van een bevalling, alleen is de wolk diepdonkergrijs. En dat is zo zonde.

Ook als gescheiden types hoor je thuis in een nieuwe categorie. Een nieuw hokje in de maatschappij. Het hokje van de gebroken gezinnen met gebroken dromen. Kan gebeuren, scheiden. De kunst is vooral hoe je het daarna doet. Lukt het je om je ex nog recht in de ogen te kijken zonder dat het stoom uit je oren komt? Gun je de ander het licht in de ogen nog?

Co-ouderkunst

In vakantietijd staat de kunst van het co-ouderen nog eens extra in de spotlight. Want wat ga doen? En met wie? En hoe doe je met het kroost? Allebei 3 weken en dan ombeurten naar Frankrijk en Italië is geen uitzondering. Aan het eind van de vakantie zijn de kinders afgedraaid en jij ook. Want wees eerlijk: een van de (weinige) voordelen van co-ouderen is dat je ineens weer zeeën van tijd voor jezelf hebt.

Ik durf wel te stellen dat het co-ouderschap me om die reden beter past dan het hoeksteenhuishouden. Ineens 3 weken die fijne jongens om me heen is dan best een energie-invasie. Dus, driewerf hoera voor mijn co-ouder-in-crime, hebben wij een vakantieschema afgesproken dat past bij onze kroost en bij onszelf. Goed co-ouderen is ook goed voor jezelf zorgen. En voor elkaar.

Vorige zomer begon de vakantie verdrietig. Mijn schoonmoeder overleed. De moeder van mijn ex, de oma van mijn kinderen. Er kwam een berg verdriet naar boven, die ik niet had voorzien. 3 jaar waren we al tamelijk gelukkig gescheiden en dit was een moment waarin ik worstelde met verbondenheid. Ik wilde hulp en troost bieden, ook aan zijn broer en zus en kon op de begrafenis uit de grond van mijn hart zeggen dat wat er ook zou gebeuren, ik altijd voor hem zou blijven zorgen. En ik voel gelukkig dat het andersom ook zo is.

In mijn geval is HET verhaal dus helemaal niet zo spannend en sensationeel. Geen oh’s en ah’s te delen met de nieuwe vrienden die ik deze zomer maak op de camping. Geen spannende plots en geen cliffhanger. En juist daarom een verdomd goed verhaal.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden