null Beeld

Hanneke: “Ik kan niet naar de wc als ik bij mijn vriendin ben”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. 

Online redactie Libelle

Verkering

Al bijna een half jaar heb ik verkering met de leukste. En dat is 90% puur geluk en 10% afzien. Dat zit zo. Dik vier jaar lang was ik single. Hier en daar een korte of lange fling, maar nooit echt verkering zoals nu. Alleenstaand, met veel alleen-tijd dus.

Omdat m’n verkering en ik langeafstandslatten, hebben we een vernuftig schema bedacht waarbij we elkaar zo vaak en zo goed mogelijk kunnen zien om alle co-oudermomenten heen. Kindertijd is heilig en kwali-tijd net zo. Natuurlijk is er wel eens wat kruisbestuiving en laden we het grut in voor een uitje naar een museum of een strand, maar meestal is het just the two of us. En dat is maar goed ook, want man man man wat valt er veel te ontpoppen naast de vlinders.

Wittebroodsweken

We leren elkaar steeds beter kennen en na iedere ontmoeting vind ik haar weer leuker. En tegelijkertijd zijn er in deze wittebroodsweken talloze eerste keren. De eerste keer samen koken, de eerste keer een nachtje in een hotel, de eerste keer samen een film kijken (en vooral: uitkiezen!), de eerste keer elkaars vrienden ontmoeten en elkaars kinderen. Het is allemaal heerlijk en spannend tegelijk. De eerste keer meerdere nachtjes samen, dat ook.

Er mist alleen nog één belangrijke eerste keer. Namelijk: poepen als we samen zijn. Doe ik dus niet. En da’s best lastig tijdens een romantische vierdaagse. Na een dag of wat begint mijn buik te rommelen en moet ik hier en daar een geluidje weghoesten. De toenemende druk heeft bovendien invloed op mijn humeur. Mijn lontje wordt korter en mijn glimlach slapper.

Scheetje

‘Ga dan gewoon!’ zou je denken. Ja, dat roepen mijn vriendinnen ook. Maar het is geen kwestie van willen, maar van kunnen.‘Vraag desnoods of ze even een rondje gaat lopen,’ tipte mijn lieve vriendin N. Lief bedoeld, maar ik kan niet kakken onder tijdsdruk. Ik moet alleen zijn en alle rust hebben. Een privilege dat ik vier jaar lang had en wat nu ineens is veranderd in een probleem. Wat doe ik mezelf aan?

Vriendin J. giert het uit als ik mijn euvel opbiecht. ‘Joh, ik durfde dat de eerste vijf maanden ook niet. En ik heb twee weken geleden pas voor het eerst expres een scheet gelaten. En we zijn al dik twee jaar samen!’ Troostende woorden, die me ook aan het denken zetten.

Samen-weekend

Na al die jaren in mijn up, moet ik het samen zijn echt weer leren. Een nacht samen in bed betekent vaak toch een paar uur minder slaap, ook als we keurig de handjes boven de dekens houden. Want extra omdraaien, want dekens trekken, want oppassen dat ik niet snurk. Een weekend samen betekent elkaars ritme aftasten en na een lange wandeling heerlijk uitgebreid koken in plaats van een snelle tosti bakken. Al dat leuks is ook soms even wennen. En dat mag best, vind ik.

Dit weekend zou ons samen-weekend zijn, maar door een coronatest, allerlei werkmoetjes en een omgegooid schema, zit dat er gewoon niet in. Heel jammer, want ook mijn liefje missen is nieuw, en wennen. Hoort er ook bij. Maar één ding is zeker: wat de uitslag van die coronatest ook is, dit wordt hoe dan ook een shitweekend.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden