null Beeld

Hanneke is single en heeft huidhonger: “Potver, wat mis ik de lijfelijkheid”

Hanneke Mijnster (aanstormend veertiger) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen. Ze is single en mist de liefde enorm. 

We mogen een sexbuddy van het RIVM. Een knuffelmaatje. ‘Wij’ zijn in dit geval de singles, die tijdens de coronaperiode in rap tempo pandapunten hebben gespaard. Gelukkig schrok het RIVM zelf ook van die bewoording en is de tekst op de website inmiddels aangepast. Het klinkt toch als een aanmoediging om tijdens de schemer in het bos te gaan cruisen.

Maar potver, wat mis ik de lijfelijkheid.

Niets zo lekker als een potje woelen en kroelen op zondagochtend. Of ‘s middags om een uur of 4, nu we toch zo lekker thuiswerken. Nog los van de lekker is het ook fijn om te schuilen. Ook nu, nu het ergste gevaar geweken lijkt. Of misschien wel juist nu. Want is afstand blijvend in het nieuwe normaal? Het is al een uitdaging als je een verkering hebt waar de vonken (nog) vanaf spatten, maar wat betekent de nieuwe werkelijkheid voor vrije vogels?

In tijden van angst gaan mensen oppotten. Dat hebben we allemaal gezien. Van droge macaroni tot water en wc-papier. Ons zou niets gebeuren. Maar huid laat zich niet hamsteren. De warmte van een aanraking komt niet in doosjes en de geur van een lijf is nooit op voorraad. En laat nou net een knuffel van iemand die je liefhebt ontzettend voedend zijn. Troostend. Een arm om je heen betekent ‘ik zie je graag’. Maar nu een soa bijna uit je neusgaten dreigt te komen en geen deurklink nog te vertrouwen is, houd ik - net als de meesten - angstvallig 1,5 meter afstand van vriendinnen, moeders en objects of affection. We wuiven wat, videobellen en beklagen ons, ongezellig hoeft het zeker niet te zijn.

Maar hoe red je het zonder lief in huis? Zonder man die je even troost of vrouw die zacht haar hand tegen je onderrug laat rusten? En vooral zonder perspectief dat dat zomaar ineens anders kan zijn? Huid kan hunkeren, weet ik inmiddels. En ja, ik knuffel heus wel. Met mijn kinderen van 9 en 11. Maar kinderarmpjes zijn toch anders. Voor hen ben ik de steunpilaar en de warme schoot.

"De mens heeft veel nood aan baarmoederlijkheid", zegt psychiater Dirk De Wachter. “Aan gehechtheid, aan vastgepakt worden, helemaal als iemand van nabij wegvalt. We moeten meer durven uitkomen voor onze behoefte aan vel voelen.” Prachtig. Vel voelen. Dat wil ik. Moet ik.

Supersympathiek van het RIVM dat ook singles in coronatijd met 1 persoon de 1,5 meter mogen schenden. Want huidhonger is geen kwestie van lekkere trek. Lijfelijkheid is broodnood. 1 ding is zeker: het is hoog tijd voor mijn eigen tank of tenderness. En dan wordt het meteen trouwen houwen, natuurlijk. Want dat moet van het RIVM.

Beeld: privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden