null Beeld

Hanneke: “Mijn jongste zoon is te lief voor deze wereld”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40'er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Dit keer schrijft ze over haar jongste zoon.

Zijn broer werd 12 en kreeg niet alleen een game-monitor, maar ook een dik pak sneeuw voor zijn verjaardag. En bij gebrek aan een partijtje met visite togen we naar Schoorl. We is in dit geval Freek (10), Guus (12 dus), de ex en ik. De harde kern. Het was een idee van de jarige en iedereen had goesting. Gelukkig.

Mijn lieve ex

Voor wie weleens bij Schoorl de duinen in gaat, is het een beroemd (en berucht) fenomeen. De Trap. In 250 treden brengt hij je naar het topje van het hoogste duin van Nederland. Nou ja, brengt. Dat moet je toch vooral zelf doen. Zelden was ik zo blij met mijn tweewekelijkse kickbokslessen, want voor het eerst stond ik zonder stoppen boven. Zo niet mijn lieve ex, die het nu eenmaal niet zo heeft op sport. Niet om te kijken en niet om te doen.

"Gaat het papa?" vroeg Freek, toen zijn vader naar adem snakkend op tree 64 pauzeerde. "Kom op papa, je kan het!" moedigde hij aan bij het rustmoment op tree 121. "Knap gedaan! Wil je water?" cheerde hij toen we alle vier boven stonden. Dit ventje is te lief voor deze wereld. En nee, dat heeft hij niet van mij.

Tweede kopje

Tijdens onze relatie was mijn ex altijd de gastheer en ik het vertier. Terwijl ik op mijn praatstoel zat, zorgde hij voor koffie en koekjes. Dat viel me overigens pas op toen we uit elkaar waren, en mijn visite terugkerend aan mij vroeg of er misschien nog een tweede kopje vanaf kon. Je weet altijd pas wat je had, als je het kwijt bent. Inmiddels gaat het overigens beter, maar nog steeds is gastvrijheid een kwestie van aangeleerd bij me.

Jongste zoon

Bij mijn jongste zoon Freek is het aangeboren. Voor mijn visite zet hij koffie en als we eters krijgen, decoreert hij de hele tafel. Zijn favoriete knuffel stopt hij altijd even onder een warm dekentje voordat hij naar school gaat. Bij het idee dat de vogeltjes maar moeilijk eten kunnen vinden in de winter, rijgt ‘ie spontaan een pindaketting. En in de duinen in Schoorl maakt hij dus geen iglo, maar een piepklein sneeuwpoppetje genaamd Sneeuwpie, dat hij het liefst zo lang mogelijk met zich meedraagt. Als ‘ie niet van sneeuw was, zou hij hem keihard knuffelen. En dat brengt me meteen bij het grootste voordeel van onze scheiding: nu heeft hij eindelijk een kat bij zijn vader, Sammie, omdat hij zo graag aait.

Freek is een zachte jongen. "Misschien is hij wel een homootje", zegt mijn moeder. "Zou kunnen hoor, want het is erfelijk. Bij jou weet ik ook waar het vandaan komt, want een neef van papa is ook zo." Ik glimlach. De ‘zo’ en ‘bij jou’ doen me niet zoveel. Freek zelf is ook helemaal niet bezig met homo of hetero. Ook niet bij mij. Z’n moeder is verliefd op een meisje en hij ziet haar net zo graag als ik. Vooral als ‘ie op zondag een cappuccino met een hartje van cacao voor haar mag maken.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden